Skywalker




HOOFDSTUK 17
Ik stond laat op, en kleedde me langzaam aan, na een hele tijd had in mijn kleren aan en zag ik dat Will nog lag te pitten, terwijl iedereen al weg was!
"WILL! WAKKER WORDEN!" gilde ik door de slaapzaal, Will schoot met een ruk overeind en keek me venijnig aan toen hij zag wie de dader was.
"Matt! Dat moet je nooit meer doen!" Zei hij kwaad.
Ik lachtte en wachtte grijnzend tot Will klaar was met omkleden.
Toen gingen we wenteltrap af, Josh kwam aanrennen met Angelique op zijn hielen.
"Ik en Angel zijn net weer op onderzoek uit gegaan, en we weten nu dat ze een naam hebben; Black Shadows, en ze zijn van plan aanslagen te plegen!" Dit zei Josh in een supersnel tempo, "kalm aan!" zei Will, "kun je dit herhalen en dan heel langzaam?"
Daarom vertelde Josh hetzelfde weer, maar dan langzaam. 
"Black Shadows..." mompelde Will, "we moeten het vertellen aan Perkamentus" concludeerde Angelique aarzelend.
Josh vloog op, "ben je helemaal belazerd? Perkamentus?! Dat is de beste vriend van modderbloedjes, dreuzels, en ander gepeupel!" 
"Rustig maar Josh, dan zeg ik het niet" zei Angelique snel.
"Zullen we naar de Grote Zaal? Want ik hoor mijn maagje knorren" zei ik om het gesprek af te ronden.
We gingen door de deur en liepen door een aantal gangen, toen we in de hal stonden, zagen we dat Rosa voor de deur van de Grote Zaal wachtte.
"Will!" schreeuwde ze vanuit de verte, en ze kwam aanhollen als een gek.
"Hey Rosa!" Zei Will kalm toen Rosa naar hem toe was gerend en hijgend in zijn armen viel.
Josh proestte het uit, "wat is er?" Vroeg ik.
"Die arme meid rent zich het krakkemikke, en Will blijft heel relax staan!" 
We liepen naar de Grote Zaal, Angelique en Josh waren weer op elkaar gefixeerd, en ook Rosa en Will waren in de wolken. Ik voelde me niet thuis, alsof ik iets geks was tussen hun...
Aan de tafel van Zwadderich zag ik Kelly zitten, ik kwam tegenover haar zitten, "ën, al besloten welk galagewaad je gaat aantrekken?" Vroeg ik met een toon van; ik-ben-alles-van-gisteren-vergeten-en-nu-ben-ik-blij. 
"Roze" zei Kelly die het me ook vergaf dat ik zo kil deed.
"Zal beeldig bij je staan" verzekerde ik haar, ze glimlachte even, en ik viel weer bijna flauw van verrukking. 
Angelique hing aan de schouder van Josh, en hij leek ook betoverd te zijn door zijn vriendin. 
Na een vervelend ontbijt, (want aan beide kanten van me, zaten mensen elkaar af te lebberen) gingen we naar buiten.
Om de drie 'stelletjes' wat privacy te geven, gingen Josh en Angelique naar het rechter gedeelte van het terrein, ik en Kelly het linker, en Will en Rosa het middelste. 
Ik nam Kelly mee naar een rozenstruik, we gingen erachter zitten en keken even zwijgend naar de lucht.
"Matt... Ik heb echt zin in het bal" verzuchtte ze, ik knikte alleen maar.
Mijn kop was er niet helemaal bij, ik dacht aan wat Will me had gezegd, hij had me gevraagd of ik een oogje op Angelique had... 
Had ik dat? Nee... Dat kon toch niet?
"Matthew... Wat een leuke naam" hoorde ik Kelly zeggen.
Ik kwam weer bij, en keek haar even aan zoals Will naar Rosa keek.
Kelly keek me ook aan, en zo bleven we, 10 seconden lang.
"Jij en je broer lijken op elkaar" zei Kelly ineens.
"O" zei ik, en voelde mezelf ineens zo lomp.
"Hij is knap" zei Kelly daarna.
"O" herhaalde ik, terwijl ik mezelf steeds stommer begon te voelen.
"Rosa zegt dat hij lekker zoent" fluisterde Rosa.
"En waarom vertel je me dit?" Riep ik opvliegerig.
"Gewoon" zei Kelly schouderophalend.
Ik keek haar nijdig aan, maar haar zoete blik liet mijn boosheid wegebben.
"Ik weet heus wel dat er iets speelt tussen jou en Fonk" zei Kelly ineens venijnig.
"Er speelt niets tussen mij en Angelique, we zijn slechts vrienden!" 
"Ja vast, en daarom keken jullie elkaar zo klef aan!"
"We keken elkaar helemaal niet klef aan!"
"Ach, mij moet je niet belazeren Andres!"
"Hou je klep Kelly! Ik waarschuw je!"
"Voor wat?"
"Ik ga niet meer met je naar het bal!" Tierde ik.
"Pech" antwoordde ze koel.
Ik stond boos en liep weg, naar de leerlingenkamer, naar de slaapzaal...
Ïk zou date-loos zijn tijdens het bal... Ik als, waarschijnlijk enige jongen.
Ik ging op mijn bed liggen, en hoewel ik het wilde vermijden, stroomden de geluidloze tranen over mijn wangen.
"MIJ OVERKOMT VERDOMME OOK ALLES!" Schreeuwde ik.  



-----------------------------------


