Skywalker




HOOFDSTUK 9
Ik keek de jongen na, en voelde aan mijn zere oog. Ik stond op, ik was absoluut niet van plan te VLUCHTEN voor zoiets! Dus ging ik maar naar de leerlingenkamer, ik lette niet op en botste pardoes tegen Perkamentus aan. 
"Sorry proffesor" zei ik beleefd, maar van binnen hoopte ik dat hij eens een hartstilstand kreeg...
Perkamentus' twinkelende enge ogen keken me streng aan, "Matthew, is er iets dat je me wilt vertellen?" Vroeg hij.
Ik keek hem kwaad aan, "nee" zei ik met een brutaal ondertoontje. 
"Wat is er in godsnaam gebeurt met je oog?" Vroeg Perkamentus verder.
"NIETS!" Schreeuwde ik, en rende door de gangen, naar de leerlingenkamer. 
Daar ging ik via de wenteltrap naar de slaapzaal en barstte in huilen uit. "Ik wil naar huis! Ik wil naar Will! Ik wil naar mijn ouders!" Riep ik ellendig.
De tranen vloeiden over mijn wangen en mijn neus was vast en zeker knalrood, mijn oog blauw en mijn gezicht nat.
Net op dat moment kwamen de jongens binnenstormen, ze keken me 2 tellen aan. En begonnen toen ook dingen te vragen, "Matt gaattie een beetje?" Vroeg Joey.
"Ik ga naar huis" Zei ik jammerend. Jamal kwam naast me zitten en legde zijn hand op mijn schouder, "waarom?" Vroeg hij. 
Ik wees neerslachtig op mijn oog, "ik ben in elkaar gebeukt door een zevendejaars, die zei dat ik weg moest van Zweinstein..." zei ik, en de tranen welden weer op.
"Alles overkomt mij" snikte ik daarna "álles"
Casper kwam aan de andere kant naast me zitten, "kom op jongen, wij Zwadderaars vluchten niet! We blijven koppig staan jongen! Al is dat soms wel dom, toch behouden we onze trots!"
Ik keek Casper aan met mijn waterige ogen, "jullie denken vast dat ik een huilerige watje ben..." zei ik triest.
Casper dacht na en zei "ja, zo kom je wel over ja" 
Omdat Casper mijn beste vriend was, wist ik dat hij een grapje maakte.
Jamal begon te lachen en betoverde een kussen dat op mij af suisde. 
Het raakte me in mijn maag en ik kokhalse.
"Het is maar een kussen" zei Jamal sussend.
"Die iongen heeft me ook in mijn maag gestompt" zei ik.
"O jee" was het enige dat Jamal op kon brengen. 
Ik stond op, met een plan. 
Ik ga nu echt weg jongens, ik ga misschien naar Beauxbatons, waar mijn broer Will ook is. Als Will hier eens was, zou hij die jongen een koekje van eigen deeg geven...
"Hoe" Vroeg Rick.
"Simpel, ik klim over het hek naar Zweinsveld, daar steek in mijn rechterhand op, de Collectebus komt me halen, ik zeg dat ik naar Beauxbatons wil, waar dat ook zijn mag, en dan..."
Maar er kwam iemand de trap op, en ik was meteen weer stil.
Het was Kelly.
"Ik hoorde dat je weg zou gaan" zei ze zachtjes.
De andere vier jongens begrepen dat ze ons maar alleen moesten laten en gingen er snel vandoor. 
Kelly kwam naast me zitten.
"Ik wil niet dat je weggaat" zei ze.
"Waarom niet?" Vroeg ik met een kurkdroge mond.
"Omdat ik jou... Ik vond je altijd al leuk maar... Ik wilde niet een slecht figuur slaan zoals Narcissa dat doet, daarom wees ik je af. Sorry"
"Ik vond jou ook altijd al leuk, maar had nooit ergens het lef vandaan gehaald je voor wat dat ook te vragen" Bekende ik.
We keken elkaar even aan en proestten het toen uit van het lachen.
"Maar ga je nog weg?" Vroeg ze ongerust.
"Ik wordt gedood als ik niet wegga" antwoordde ik. 
Kelly staarde me geschokt aan, "gedood?" Vroeg ze angstig.
Ik knikte. 
"Maar ben je dan niet bang? Voel je je niet bedreigd?"
Ik dacht diep na, ik had twee opties, optie 1: doen alsof ik alles onder controle had, optie 2: de waarheid spreken.
"Nee joh, als ze mij klein willen krijgen moeten ze wel wat beter hun best doen" zei ik stoer.
Kelly keek me bewonderend aan, "super! Dus je blijft?" Zei ze.
Ik knikte geruststellend.
Kelly lachte hardop van blijdschap, "te gek" zei ze, ik stond op en tilde een giga zwaar boek op, besefte te laat dat het té zwaar was en dat ik beter kon stoppen met dat macho gedoe, en legde het boek met een rood hoofd neer.
Kelly barstte ik lachen uit, "mijn kleine superheld" giechelde ze.
Ik werd mogelijk nog roder, vooral omdat ze zei; MIJN kleine superheld... MIJN? Was ik HAAR kleine superheld? 
"Kel... Ik denk dat de boys naar boven willen" zei ik, Kelly keek me teleurgesteld aan, "wil je dat ik wegga?" Vroeg ze.
"Nee, nee nee!" Zei ik, en wuifde die gedachte met mijn hand weg.
Opnieuw een lachaanval van Kelly. 
"Je bent beeldschoon" zei ik terwijl ik naast haar ging zitten.
Nu was het haar beurt om rood te worden. "Lief" mompelde ze.
"Ik dacht eerst dat ik Narcissa leuk vond, en daarna dacht ik dat ik Lily Evers leuk vond, maar nu weet ik, dat mijn eerste gevoelens de juiste waren. Jou." Zei ik met een verlegen grijns.
Kelly keek me aan, en zei zachtjes; "vond jij Evers leuk?"
"Dacht ik" zei ik snel.
Kelly begon keihard te lachen, "Lily Evers! O mijn god hoe laag ben je gezonken om te vallen op een vies goor modderbloedje?" Krijste Kelly.
Ik zei niets, ik vond het niet leuk dat ze Lily een modderbloedje noemde, maar als ik dat tegen Kelly zei, dacht ze vast dat ik haar nog leuk vond.
Kelly vond mijn stilte blijkbaar niets, "heb je er wat op tegen dat ik haar een modderbloedje noemde?" Vroeg ze wantrouwig.
"Ja, want ik vind dat hele woord stinken, niemand hoort dat te gebruiken!" Floepte ik eruit.
Kelly keek me eerst aan met een blik vol walging, maar daarna veranderde ze weer in 'lief' en zei ze; "ooh wat schattig!"
Ik werd rood, knal en knalrood.
"Alle meiden zullen jaloers zijn als ik zeg dat ik zo een vriendje heb!" Kakelde ze vrolijk.
Ik keek Kelly verdwaasd aan, "vriendje?" Vroeg ik.
"Ja, ik dacht dat..." hakkelde ze vuurrood.
"Dat heb je goed gedacht" zei ik snel.
Kelly glimlachte opgelucht, "maar ik moet gaan" zei ze, en liep gauw weg.
Toen ze de deur open deed, vielen de vier jongens naar binnen, ze hadden duidelijk staan luisteren. 
Kelly kon er gelukkig wel om lachen, en ging weg.
"Stelletje achterbakse sukkels!" siste ik tegen ze. 
Casper, Joey, Rick en Jamal lagen helemaal op de grond van het lachen, "je bent beeldschoon" immiteerde Rick me. 
Ik pakte een kussen en sloeg het op zijn hasses, daardoor werd hij wel wat stiller.
Het was inmiddels al tijd voor het avondeten, en we gingen met zn vijfen naar beneden. 
Luid pratend, en brullend zodat een hele zooi eerstejaars ons meed als de pest, zo wilde ik het hebben; berucht zijn...
We kwamen aan in de Grote Zaal, en aten daar een hapje, toen gingen met net zo brullend terug naar de slaapzaal, en nam ieder zijn hemelbed om in te slapen...
Ik dacht na over deze dag, de bedreiging, en Kelly... Ik wilde langer nadenken, maar klaas vaak won het van me, en ik viel in een diepe slaap... 
 


-----------------------------------


