tea




ben ik weer!
en weer bedankt voor de reacties!
hoop dat jullie dit stuk ook leuk vinden!

Hoofdstuk 17

Ik wilde me omdraaien en heel hard weg rennen. Ik wilde schreeuwen dat ze gevaarlijk was en Voldemort diende. Dat ze me al die tijd had mishandeld. Dat ze…
Maar ik deed niets. Ik keek haar alleen met hele grote ogen aan. Er was waarschijnlijk veel angst uit te lezen, ik was ook super bang!
Mijn knieën knikten en het leek wel alsof ik elk moment in elkaar kon zakken. Perkamentus leidde me naar een stoel en ik ging zitten, mijn ogen nog steeds op de vrouw, die ik ooit als een moeder zag, gericht.
Langzaam begon ik weer adem te halen.
“Als je hier bent om me mee naar huis te nemen, dan ben je hier voor niets. Ik ga nooit meer naar huis.” Zei ik vastberaden. “En ook al ben je mijn moeder, ik zie je niet als mijn moeder.”
“Mel, ik dacht al dat je Marsja Hanley zou herkennen. Ze is hier niet om jou mee naar huis te nemen, dat is namelijk onmogelijk.”
“Huh?! Hoezo is dat onmogelijk?” vroeg ik verward en Perkamentus ging zitten aan zijn bureau. Anderling was intussen weer weg gegaan en had ons achter gelaten.
“Marsja kan niet meer naar haar huis. Ze heeft ruzie met je vader en is ondergedoken.”
“Maar… hoe… wat… wie… hé?!!” riep ik verbaad en verward uit.
“Weet je nog, aan het eind van de vakantie toen je met Nick je spullen kwam helen? We kregen toen ruzie en jij had mij geslagen?” Ik knikte. “Nou, ik begon toen na te denken over alles en langzaam drong het allemaal tot me door. Ik had jou mishandeld, ik werd zo ongeveer bezeten door je vader, ik diende hem. Ik heb ruzie gekregen met Marcus en het ging lange tijd niet goed. Ik probeerde je vader er van te overtuigen dat wat we hadden gedaan fout was. Hij begon me te slaan en ik kon niet winnen. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik bij hem weg zou gaan en hij zei dat hij me zou opzoeken en vermoorden. Hij vervloekte me maar ik kon net de Voek des Doods ontwijken. Ik heb gedaan alsof ik dood was, hij ging weg en is niet meer terug gekomen. Hij denkt dat ik dood ben. Ik heb lang rond gezworven en ben tot de conclusie gekomen dat ik moest onderduiken. Ik ben hierheen gegaan, in de hoop dat Perkamentus me zou helpen.” Zei Marsja en ik was helemaal stil geworden. Ik had eindelijk gevoel in mijn moeders geest gebracht!
“Voor zolang je moeder moet onderduiken, heb ik onderdak gevonden.”
“Maar, hoe weet u nou of ze dit niet speelt?” vroeg ik.
“Daar hebben wij onze manieren voor. Je moeder heeft zich aangesloten bij de Orde die tegen Voldemort strijd. Nu wil ik weten aan welke kan jij staat. Ik neem aan dat jij je moeders voorgaande keuze hebt genomen, omdat je door haar bent mishandeld. Maar ik wil weten of jij te vertrouwen bent en informatie geheim kunt houden die Voldemort absoluut niet mag weten.” Hoe kon ik hier antwoord op geven? Ik was neutraal.
“Ik ben neutraal, maar ik kan wel geheimen bewaren.” Zei ik en Perkamentus knikte.
“Je moeder verblijft op het Grimboudplein nummer 12, dat is ook het hoofdkwartier van onze Orde. Dit is volstrekt geheime informatie, maar ik neem aan dat jij wilt weten waar je een brief naar kan sturen als jij je moeder wilt spreken, of zien. Houd er trouwens wel rekening mee, dat je brief onderschept kan worden en zeg dit ook maar niet tegen je vrienden. Het moet je duidelijk zijn dat je moeder dood is tegenover Voldemort. Als je wilt schrijven gebruik dan een codenaam.”
“Wat moet ik dan tegen ze zeggen? Professor Anderling haalde me nogal bruut weg bij Draco en Patty.”
“Zeg maar dat ik even wilde praten over hoe het met je ging, van die hersenschudding aan het begin van de vakantie. En als je toch wel wat over je moeder wilt zeggen, zeg dan dat je het bericht heb gekregen dat ze is vermoord, het maakt niet echt uit als je zegt door wie. Je kan zeggen dat het door Voldemort zelf kwam, of je vader of iemand anders.”
“Oké, zal ik doen. Ik zal niets zeggen en alles geheim houden. Kan ik nu gaan?” vroeg ik met een moeilijke ongemakkelijke blik op mijn moeder die stil in een stoel zat. Hij knikte en net toen ik de deur uit wilde lopen zei hij nog wat.
“Oja, wilt U voortaan wat voorzichtiger met de drakentraan doen? Het is niet al te aangenaam om Serverus de hele dag boos door het kasteel te hebben.” Zei hij glimlachend en ik knikte vriendelijk. Hoe wist hij daar nou weer van?! En hoe moest ik nou weer gaan spelen dat mijn moeder dood was terwijl ik haar net springlevend in een stoel zag zitten?!
Snel liep ik terug naar de LL-kamer. Daar aangekomen werd ik natuurlijk bestookt met vragen.
“Wat was er? Waarom moest je naar onze dreuzelvriend?” vroeg Patty.
“Nou, hij wilde weten of ik nog last had van die hersenschudding en hij had wat vervelend nieuws.”
“En dat nieuws was….” Vroeg Nick.
“Nou…. Mijn moeder is vermoord.” Zei ik en ze keken me geschrokken aan. Als ze straks gingen vragen door wie, wat ze geheid gingen doen, wat moest ik dan zeggen? Door Marcus omdat ze ruzie hadden; door Marcus omdat ze een opdracht fout had gedaan en hij had opdracht gekregen van Voldemort; door Voldemort zelf; of door een andere dooddoender in opdracht van Voldemort; of van iemand van de andere kant?
“Door wie? En waarom dan?” vroeg Jack tactloos. Hij kreeg boze blikken van de andere toegeworpen, maar gaf ook boze blikken terug.
“Door Marcus, haar man. Ze had iets verkeerd gedaan en toen kreeg Marcus opdracht van Voldemort haar te vermoorden.” Zei ik bitter en als ik aan de echte waarheid dacht, kwamen er toch tranen in mijn ogen.
“WAAT!!! Zijn die stelletje imbecielen nou helemaal gek geworden?!!!” riep Nick verontwaardigd uit. “Het is zeker dat ik me nooit aansluit bij die bende!” snoof hij en ik grinnikte.
“Bedankt voor de medeleven, maar wil je je dan bij Potter aansluiten?”
“Ow, sorry. Nou… kan ik niet neutraal blijven?” vroeg hij en ik glimlachte.
“Als je in Scandinavië gaat wonen misschien, maar als je hier blijft wonen en je sluit je niet aan bij hem dan wordt je automatisch gezien als een vijand van Voldemort.”
“Ow, nou ja… dan ben ik maar een vijand.” Zei hij en het bleef stil. Ik keek naar Draco, hij zag er niet erg al te blij nu dot onderwerp aanbod kwam. Ik wist maar al te goed in wat voor een situatie hij zich bevond. Zijn vader was een groot voorbeeld van Draco, alleen was hij wel de beste dooddoener die ik ooit ben tegengekomen. Hij werkt op het ministerie en toch ook voor Voldemort, hij is nog niet opgepakt. Draco wilde zich vroeger altijd zijn vader achterna, maar nu hij al die berichten in de krant las over al die onschuldige mensen die dood gingen wist hij het niet meer. Zonder dat ik er helemaal bij nadacht pakte ik zijn hand en gaf er een kneepje in. Hij keek me aan met een blik die ik niet kon plaatsen, dat gebeurde wel vaker.
“Laten we ophouden met dit onderwerp. Ik vind het absoluut niet leuk.” Zei Lucas en ik knikte instemmend.
“Arme honnepon, vind je dit niet leuk?” zei Patty op een suikerzoet stemmetje zodat iedereen in de lach schoot, eveneens Lucas. “Ik troost je wel.” Ging Patty verder terwijl ze een zoen op de lippen van Lucas plakte.
We hadden een erg gezellige avond, maar ik was er niet echt bij met mijn gedachten. Langzaam liep de LL-kamer leeg en om elf uur gingen Patty, Lucas, Nick en Jack ook naar bed. Ik had niet eens in de gaten dat ze welterusten zeiden!
“Mel, is je moeder echt vermoord?” vroeg Draco opeens. Ik schrok van de vraag.
“Ja, daar zou ik niet over liegen.” Zei ik een beetje bits. “Sorry,” zei ik gelijk erna.
“Het geeft niet.” Zei hij en sloeg en arm om me heen. Ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder.
“Wat is er met mij? Ik ben de hele tijd onwijs emotioneel… ik ben mezelf niet meer, geloof ik.”
“Ik denk dat dat komt omdat je de pubertijd begint kwijt te raken.”
“Of hij begint nu pas bij mij.”
“Kan ook” zei hij nadenkend en ik lachte.
“Ben je moe?” vroeg ik.
“Ik? Nee, ik denk het niet.”
“Hoe kun je dat nou niet weten?”
“Ik weet het niet.”
“Oké, serieus… ik verklaar jou voor gek.” Zei ik en hij grinnikte.
“Ik ben niet de enige die gek is.”
“Wie nog meer dan?”
“Genoeg mensen en een daarvan zit naast me.”
“Hoe durf je! Maar ja, je hebt denk ik wel gelijk.”
“Ik heb altijd gelijk. Ik bedoel, wie gaat er nou twee uur door een pak sneeuw lopen van één meter hoog?”
“Ik, ik had er een goede reden voor hoor!”
“Je was bijna dood gevroren.”
“Nou en, iets op tegen?”
“Ja.”
“Wat dan?”
“Dan was ik je kwijt.”
“Hmm.. zit wat in.”
“Natuurlijk, ik heb altijd gelijk. Weet je nog?”
“Behalve als je niet gelijk hebt.”
“Dat heb ik nooit. Ik heb 2 regels.”
“Wat is de eerste?”
“Ik heb altijd gelijk.”
“Ken ik al, wat is de tweede?”
“Als ik het niet heb, kijk dan naar regel 1.”
“Dat is wel een goede. Alleen iemand die zo gek is als jij kan dat bedenken.”
“Dan zou jij het ook meten kunnen bedenken.”
“Hmm… twee gekken, past wel hé?”
“Ja, klinkt wel. Klikt het ook?”
“Ik denk het wel.”
“Dat is mooi… waar praten we eigenlijk over?”
“Over twee gekken die hier nu op de bank zitten voor de openhaard en die nu een gesprek aan het voeren zijn over twee gekken hier nu op de bank zitten voor de openhaard en-” ik onderbrak Draco’s zin door hem een kusje op zijn wang te geven.
“Welterusten, ik ben wel moe. Ik ga slapen, jij ook?” vroeg ik.
“Die nu hun gesprek eindigen en ik krijg een nachtkusje van het enige meisje waar ik een nachtkusje van wil krijgen. Ja, ik ga ook naar bed.” Zei Draco en ik voelde dat ik rood begon te worden.
“Zou je geen nachtkusje willen van Sandra?”
“Ik kijk wel uit! Nee, alleen maar van jou.” Zei hij en hij kwam dichterbij. Ik keek in zijn grijs/blauwe ogen en sloot uiteindelijk mijn eigen ogen. Ik raakte zijn lippen en voelde een warmte door mijn hele lichaam stromen, handige manier om de volgende keer te ontdooien. Het was, hoe moet ik dat zeggen? Geweldig! Het moment mocht van mij eeuwig duren, maar het duurde niet lang. Ieder moment waarvan je geniet gaat snel voorbij. De kille lucht streek weer langs mijn lippen toen die van Draco van de mijne af gingen. Het was, hoe moet ik dat zeggen? Vreselijk! De warme stroom stopte en er stroomde weer diezelfde kille bloedstroom van mijzelf door mijn aderen, niet opgewarmd.
Verlegen keek ik naar de grond, verlegen maar blij. Wauw, hij was gewoon geweldig! We zeiden elkaar goedenacht en gingen naar onze slaapzalen. Zuchtend en nagenietend liep ik dromerig de slaapzaal in en liet me op mijn bed vallen. Zeer gelukkig.
Ik kleedde me om, poetste mijn tanden en ging in bed liggen.
“Hoe was je avondje met Draco?”
“Geweldig.”
“Ik heb jullie horen praten.”
“Geweldig.”
“Twee gekken die goed bij elkaar passen. Klopt wel. Hoe was de zoen?”
“Geweldig.”
“Kan je ook nog iets anders zeggen dan ‘geweldig’?!”
“Geweldig.”
“Mel!!”
“Huh?! Wat is er Patty?”
“Ow laat ook maar!”
“Nee, wat wilde je zeggen?”
“Ik vroeg, hoe was de zoen?”
“Geweldig.”
“Daar gaan we weer.”
“Geweldig, wat?”
“Ik zei, daar gaan we weer.”
“Hoezo?”
“Je zei net de hele tijd geweldig.”
“Geweldig.”
“Ben je getrouwd met dat woord?”
“Nee, met hem.”
“Wie?”
“Draco.”
“Wat?!! Echt waar? heeft hij je ten huwelijk gevraagd?!!”
“Nee, nog niet.”
“Ow, ik dacht al. Waarom ben je dan met hem getrouwd?”
“Hij wilde alleen van mij een nachtkusje, van niemand anders.”
“Geweldig.”
“Hé! Dat is mijn woordje!”
“Nou en? dit is een openbaar land.”
“Grrr… geweldig.”
“Geweldig.”
“Geweldig.”
“Stop.”
“Jij begon.”
“Niet, jij.”
“Nietes.”
“Welles.”
“Nietes.”
“Stop.”
“Jij begon.”
“Ja, is waar.”
“Niet.”
“Wil je alsjeblieft je mond jouden?”
“Weet ik niet.”
“Wat heeft hij met je gedaan?!”
“Wie?”
“Draco!!”
“Niets, alleen een nachtzoentje gegeven.”
“Mijn god!”
“Waar?”
“Grr… Het lijkt wel of je heeft gehypnotiseerd heeft!”
“Nou en, zolang het maar positief is vind ik het niet erg.”
“Jezus!”
“Ja?”
“Hou op.”
“Met wat?”
“Met dit!”
“Moet ik dood?”
“Wie heeft dat gezegd?”
“Ik moest stoppen met ademen.”
“Oww..” kreunde Patty en ik grinnikte. Ik had opeens heel veel zin om haar te irriteren. Niets kon mij op dit moment nog irriteren dus..
“Ik ga slapen.”
“Ja! Doe dat!! Welterusten Mel.”
“Trusten Patty.”

hoop dat je het leuk vond!
reacties, laat me het weten!

love you!


-----------------------------------


