Danlover




Vriendschappen herleven

'Harry!' was het eerste dat Harry hoorde toen hij de kamer binnenstapte. Het volgende moment bonkte Hermelien tegen zijn buik aan en gaf hem een knuffel van jewelste.
Harry zette zijn tanden op elkaar om het niet uit te schreeuwen. Hermelien lag met haar volle gewicht op zijn rechterschouder. Toen kwam mevrouw Wemel achter hem naar binnen.
'Hermelien, laat hem eens los,' zei ze gebiedend. Hermelien liet haar greep verzwakken en ze keek mevrouw Wemel verbaast aan. 
'Laat hem eerst even zitten. Hij heeft jullie een hoop te vertellen, maar eerst moet ik die wonden van je even verbinden, Harry. Kom op, ga zitten.'
Mevrouw Wemel trok zijn t-shirt uit en deed verband op de wonden. Het deed geen pijn, maar Harry voelde zich ongemakkelijk, omdat Ron en Hermelien naar hem zaten te kijken, met open mond. Toen mevrouw Wemel weg was, vuurden ze allemaal vragen op hem af.
‘Wat was dat?’
‘Wat is er gebeurd?’
‘Doet het erg veel pijn?’
‘Vertel ons alles!’
Dus Harry begon, opnieuw, alles te vertellen, met het enige verschil dat Ron en Hermelien onwijs schrokken van wat hij had meegemaakt. Hermelien begon gelijk in een boek te bladeren, en Ron begon over iets te praten wat nauwelijks verstaanbaar was. 
Al met al was Harry blij dat hij weer terug was, ook al was het jammer dat hij Vivianne niet meer zou zien. Die avond, toen hij in bed lag, benadrukte hij dat nog eens, voordat hij insliep…


-----------------------------------


