dracogirly




Hoofdstuk 24. Malfoy Mansion

“Voor de laatste keer: ik wil niet dat je met ons meegaat en daarmee uit!”
Anne schudde vastberaden haar hoofd.
“Ik ga gewoon met jullie mee!”
Draco zuchtte. Hij probeerde nu al een half uur lang Anne ervan te overtuigen dat ze niet mee moest gaan met de reddingsactie van Potter. Het zag er echter niet naar uit dat hij haar kon overtuigen. Dan zat er dus nog maar 1 ding op.

“Anne het spijt me, maar dit is voor je eigen veiligheid.”
Anne keek Draco niet begrijpend aan, maar voordat ze kon vragen wat hij bedoelde had hij al een spreuk geroepen waardoor Anne als bevroren op de grond viel. Draco liep naar haar toe en knielde bij haar neer.
“Sorry Anne, maar dit was de enige manier om je hier te houden”, zei hij terwijl hij een pluk uit haar gezicht schoof.
“Ik wil niet dat je gevaar loopt dus dit is voor je eigen bestwil.”
Hij schoof een ring van zijn vinger en stopte hem in Anne’s hand.
“Ik hou van je.”
Met die woorden stond Draco op en liep naar de deur. Hij keek nog 1 keer achterom en deed toen de deur achter zich dicht. Snel zorgde hij ervoor dat met een spreuk de deur op slot zat en liep hij naar de grote zaal waar hij met Griffel en Wemel had afgesproken.

“Zijn jullie er klaar voor?”
“Ja, we hebben de onzichtbaarheidsmantel en bezem bij ons, maar waar is Anne?”
“Ze heeft besloten om niet mee te komen. Zullen we gaan?”
Hermelien en Ron keken elkaar vreemd aan toen Draco dit zei, maar besloten om niets te zeggen en gingen achter hem aan.

Ze liepen naar buiten en gingen naar een rustig gedeelte.
“Het is maar goed dat het zo vroeg donker word. Nu hoeven we ons in ieder geval geen zorgen te maken dat we gezien worden”, zei Hermelien. “Maar is er echt geen andere manier om in Malfoy Mansion te komen?”
“Tuurlijk”, zei Draco.
Hermelien keek opgelucht.
“Je kunt met brandstof naar Malfoy Mansion gaan, al betwijfel ik of mijn vader het zo leuk zal vinden om je te zien. Als je ongezien wil binnenkomen is dit de beste manier.”
“Maar ik kan niet vliegen”, zei Hermelien zacht.

Draco stopte met lopen en draaide zich verbaasd om.
“Je kunt niet vliegen?”
Er is dus toch iets wat de allesweter niet kan.
“Waarom zeg je dat nu pas?”
“Ik wilde niet dat het hele plan door mij niet door kon gaan.”
“Alsof we daar nu geen last van hebben”, zei Draco boos. Hij haalde een keer diep adem.

“Oké Wezel, jij moet haar dan maar meenemen op jou bezem.”
Ron keek vreemd op naar Draco.
“Ik weet niet hoe dat moet.”
“Kunnen jullie Griffoendors dan helemaal niets?”
Ron wilde er op ingaan maar na een strenge blik van Hermelien hielt hij zijn mond.
“Nou Griffel, vlieg dan maar met mij mee.”
Ik ga samen met een modderbloedje vliegen. Het kan niet veel erger worden.

Ze stegen op terwijl Hermelien achter Draco zat en hem stevig vasthield.
“Je moet me wat minder stevig vasthouden Griffel, want anders krijg ik geen lucht en storten we alsnog neer.”
Hermelien hield hem meteen een stuk minder stevig vast.

Tijdens het vliegen keek Ron verschillende keren jaloers naar Draco. Draco zag dit en kreeg een gemene glimlach op zijn gezicht. Hij maakte expres een scherpe bocht waardoor Hermelien hem nog stevigere vastpakte. Hij keek weer naar waar Ron vloog en de blik van Ron vertelde hem dat hij het gezien had.

Ze landde iets buiten Malfoy Mansion. Draco gebaarde dat ze stil moesten zijn en hem moesten volgen. Ze verstopten hun bezems in de bosjes en volgden Draco. Ze liepen stilletjes richting het hek.
“Wow, Malfoy’s huis is echt groot”, fluisterde Ron tegen Hermelien.
Draco had het echter gehoord en draaide zich om.
“Dit is slechts de schuur Wezel”, zei Draco met een opgetrokken wenkbrauw. “Als je het natuurlijk vergelijkt met die stal waar jullie in wonen is het natuurlijk heel wat.”

Ron begon rood te worden van woede en stond klaar om Draco aan te vallen. Hermelien sprong nog net op tijd tussenbeide. 
“Houd op jullie! Hier hebben we geen tijd voor. Laten we verder gaan.”
Draco gaf Ron nog een gemene blik en draaide zich toen om en liep verder. 

Toen ze dichterbij het hek kwamen zagen ze dat het bewaakt werd door dooddoeners.
“Hier was ik al bang voor”, fluisterde Draco en hij liep stilletjes terug terwijl Hermelien en Ron volgden.
“Wat nu?”, vroeg Hermelien.
“Er is nog een manier om binnen te komen, via een geheime gang. Ik had hem liever niet gebruikt, maar ja. Volg me.”

Ze volgden Draco naar een grote eik die stond in het bos rondom Malfoy Mansion. Draco voelde op de grond en opende een soort putdeksel. Hij had deze gang liever niet gebruikt omdat hij zeker wist dat hij straks helemaal onder de aarde zal zitten. Hij wees naar de opening in de grond en keek naar Hermelien en Ron. 
“Dames eerst.”

Ron keek hem boos aan maar volgde toch Hermelien de put in. Hij wist dat als ze ongezien binnen wilde komen ze Draco’s hulp nodig hadden. Ze verlichtte hun toverstok met een simpel ‘lumos’en volgden de tunnel. 

Op een gegeven moment konden ze niet meer verder en leek het erop dat de tunnel doodliep. 

“Ow geweldig Malfidus”, zei Ron sarcastisch. “Je stuurt ons een doodlopende tunnel in, hoe moeten wij nu ooit binnen komen.”

Draco besloot de woorden van Ron te negeren en liep naar de muur toe. Hij leek voor iets te zoeken en legde zijn hand op de muur. Toen hij het gevonden had haalde hij zijn toverstok tevoorschijn en zei een spreuk. De muur zakte naar beneden en er kwam een nieuwe gang tevoorschijn die naar boven leek te lopen. Aan het einde van de gang gebaarde Draco dat ze stil moesten zijn. Hij keek door een klein gaatje in de muur en zag dat er niemand in de buurt was. 

Hij deed de onzichtbaarheidsmantel over iedereen heen en opende de muur met een spreuk. Toen ze er doorheen stapten zagen ze dat ze in Malfoy Mansion waren en dat ze zojuist door de opening van een schilderij waren gestapt. 

Draco deed het schilderij weer dicht en liep richting de kerkers. Hij liep naar de kamer waar hij de laatste keer met Voldemort had gesproken.

Voor de deur stonden twee dooddoeners die de ingang moesten bewaken. Draco deed zijn toverstok voorzichtig een stukje uit de onzichtbaarheidsmantel en riep een spreuk waardoor de bewaker als een soort zoutzak op de grond viel. Vervolgens deed hij hetzelfde met de andere dooddoener.

Hij keek in het rond maar zag verder niemand meer en ging onder de onzichtbaarheidsmantel vandaan. Hermelien en Ron wilden hetzelfde doen, maar hij schudde zijn hoofd.

“Bevrijden jullie Potter maar, dan houd ik Voldemort wel bezig. Het is beter als hij jullie niet ziet”, fluisterde hij. 

Hij haalde diep adem en legde zijn hand op de deurknop, dit was het moment waarop het moest gebeuren.


-----------------------------------


