Nagini




Dit is alweer het laatste deel van Two Ways, omdat het maar een One-Shot Fanfiction is, is hij niet zolang als de meeste fics die je hier tegenkomt. Ik wil je nogmaals bedanken voor al jullie lieve reacties, ik ga zeker door met verhalen schrijven, en zal ze ook allemaal op het HPF posten!
En natuurlijk wil ik nog steeds heel graag weten wat jullie van Two Ways vinden (en vooral het eind!)!


”Hallo Harry.” Zei hij glimlachtend.

”Lupos? Is er iets? Iets met de Orde? Is alles goed?” vroeg Harry bang. Er moest wel iets aan de hand zijn, waarom zou Professor Lupos anders contact met hem opzoeken?

Remus glimlachte.

”Alles gaat hier prima, Harry.”

”Maar waarom -?”

”Ik wilde gewoon even met je praten, weten of alles goed gaat.”

”Het gaat ... g-goed” Harry probeerde uit alle macht gelovig over te komen. ”Ik heb het erg druk op school enzo.” Dat was niet waar. Ookal had Harry genoeg te doen voor zijn examens, veel deed hij er niet aan.

”Waarom negeer je je vrienden dan, Harry?”

”Hoe weet je dat ik– .. Hoe kom je daarbij?” vroeg Harry verbaasd.

”Ik heb brief van Hermelien ontvangen.”

Harry zuchtte. Hoe kon het ook anders. 

”Ik negeer ze niet! Ik weet niet waar Hermelien dat vandaan heeft, maar het is niet waar!” Weer een leugen. Hij moest daar echt eens mee ophouden, vooral tegen een van zijn beste vrienden.

Lupos zuchtte. 

”Dat is niet waar, Harry, en dat weet je zelf ook wel. Je mag dan wel een sterspeler met Zwerkbal zijn, of heel goed in bepaalde vakken zijn, maar liegen kan je niet.”

Harry zuchtte. Lupos had gelijk, maar zijn probleem vertellen was makkelijker gezegt dan gedaan, het zat hem heel erg hoog.

”I-Ik wil ze niet kwijtraken, zoals ik – zoals ik – Sirius kwijtraakte. Sinds hij weg is realiseer ik me opeens hoezeer ik ze in gevaar breng. Ze zijn te belangrijk voor me, en dat weet Voldemort maar al te goed. Eigenlijk zou ik niet eens met u moeten praten.” 

Hij kreeg een brok in zijn keel. Hij praatte nog steeds niet graag over Sirius, hoewel dat met Professor Lupos veel gemakkelijker leek te gaan.

”Luister eens Harry, het is niet jouw schuld dat Sirius er niet meer is. Iedereen zou in die val zijn getrapt, zelfs ik.”

Harry zei niets. Bang dat zijn verdriet in zijn stem hoorbaar zou zijn.

”Als je vrienden jou willen zien is dat hun beslissing, jij kan die beslissing niet voor hen maken. Ze reskeren hun leven ook al als Orde-lid, wat misschien wel gevaarlijker is dan vrienden met jou zijn.”

”Dan zouden ze geen lid van de Orde mogen zijn! Het is te gevaarlijk!”

”Dat is hun beslissing Harry, daar heb jij niets in te zeggen. Het is niet extra gevaarlijk voor hen, dan dat het voor andere leden is.”

Harry was stil. 

”We letten echt wel goed op jullie, Harry. We geven Ron of Hermelien heus niet zomaar aan Voldemort weg.”

Ze waren beide een lange tijd stil. Harry dacht aan Sirius, hoe hij door de boog in de Kamer des Doods was gevallen. Er zat hem al een hele tijd iets dwars, maar hij had het eigenlijk nooit aan iemand durven te vragen, zelfs niet aan Professor Perkamentus.

”Pro-Professor?”

Lupos zei niets, maar wachtte af.

”Is Sirius echt weg? Voor altijd?”

Lupos zuchtte en was een tijd stil.

”Ik ben bang van wel, Harry. De boog waar Sirius door gevalllen is in de Kamer des Doods is de enige directe doorgang tussen leven en dood. Daarom staat de boog ook in het Departement van Mistificatie, hier wordt hij onderzocht en is hij veilig opgeborgen.”

”Maar niet goed genoeg! Er hoort geen directe doorgang tussen leven en dood te zijn! Het is te gevaarlijk! Waarom hebben ze die boog nooit vernietigd?”

”Dat heb ik mezelf ook vaak afgevraagd, maar het enige juiste en logische antwoord is dat je de dood niet kan vernietigen, Harry.”

Langzaam rolden er een aantal tranen over Harry’s wangen.

”Hij moet terug komen, er moet een manier zijn. Het kan niet voorbij zijn.”

”Luister eens Harry. Ik weet dat ik Sirius nooit zal kunnen vervangen, maar als er iets is, zelfs al wil je alleen maar even klagen over Sneep of iets vragen voor een bepaald vaak, wil je dan contact met me opzoeken? 

Harry knikte.

”Ik zal de Tweewegspiegel voortaan altijd bij me dragen. Je kan me altijd storen Harry, altijd.”

”Ehmm … professor?”

”Is-Is het goed als ik u voortaan Remus noem? I-Ik noemde Sirius ook altijd ... –“

Remus glimlachte. 

“Tuurlijk, Harry”

”Ik moet helaas gaan, er is zo een orde-vergadering...”

Harry keek hem gretig aan.

”Waar ik je nu nog niets over ga vertellen.” Zei professor Lupos lachend.

”We spreken elkaar snel weer Harry!”

Nog voor Harry iets terug kon zeggen was Remus al weg. 

Hoewel hij nog steeds niet helemaal overtuigt was, had het gesprek hem goed gedaan. Dit keer gooide hij de spiegel niet in zijn hutkoffer, maar legte hij het zorgzaam op zijn nachtkastje, en liep de slaapzaal uit.

In de leerlingenkamer zat Ginny aan haar huiswerk. Harry bleef even boven aan de trap staan, hij had een tijd niet meer met haar gepraat, misschien haatte ze hem wel. Die gedachte slikte hij snel weg, dit is mijn beslising dacht hij. Zachtjes ging hij naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. 
Verbaasd keek ze op.

”Hey Gin, hoe gaat ie?” zei hij glimlachend.

Ginny keek hem verbijsterd aan en legde hij huiswerk weg. 

”Je zou de Griffoendors eens over je moeten horen, Harry!” zei ze lachend. “Je hebt Draco’s tong weggetovert! Hij kan geen woord meer uitbrengen!”


-----------------------------------


