Nagini




Daar ben ik weer! Ik heb helaas geen reacties meer gehad, dus als je wat te zeggen hebt ajb zeg het! I'm begging you!


Eenmaal buiten rende hij bijna tegen Malfidus op, die samen met Korzel en Kwast een eerste jaars aan het trijteren was.

”Laat hem eens met rust Malfidus!”

”Dat maak ik altijd nog wel zelf uit Potter. Waar bemoei jij te eigenlijk mee?”

”Je behekst de laatste tijd alleen maar eerste jaars he, wat is er? Kan je tweede jaars al niet meer aan?“ 

Draco keek Harry vuil aan. 

”Altijd de held uithangen, maar soms gaat dat ook ten koste van andere mensen he?”

Harry schrok. Draco wist het. Hij wist het van Sirius.
Langzaam begon een verschrikkelijke woede op te komen. Het was Draco’s vader geweest die Harry en de andere vorig jaar in de val had gelokt. Zo vader zo zoon, de hele familie Malfidus is hetzelfde. Voordat Draco ook maar iets kon doen had Harry zijn toverstok al in zijn hand.

”Lingua abscedere!” 

Vol woede rende Harry weg. De trap op. Langs de Dikke Dame. Weer een trap op naar de jongensslaapzaal. Woest schopte hij tegen zijn hutkoffer, liet zich op de grond vallen en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Langzaam veranderde woede in verdriet. Hij leek er wel uren te zitten, toen hij bedacht dat hij iets had kapot gemaakt in zijn vlaag van woede. Hij had iets horen breken.

Het kon hem eigenlijk niet veel schelen, maar uit nieuwsgierigheid opende hij zijn hutkoffer. Hij rommelde wat tussen wat kleding en vond een oude foto van Lily, ze lacht vrolijk als James haar een zoen op haar wang geeft. Harry glimlachte en veegde de foto schoon. Die was vies, maar niet gebroken, en dus niet waar hij naar zocht. In de hoek van zijn hutkoffel stond een klein doosje, hij opende het, een snaai, die hij bij de vorige Zwerkbal wedstrijd had gejat, ontsnapte uit haar kooi. Een fractie van een seconde later zat de snaai weer in Harry’s hand. Hoewel hij al een tijdje geen Zwerkbal meer had gespeelt waren zijn reflexen nog steeds goed. Toen zag hij vanuit zijn ooghoek wat hij in zijn woede aanval had gebroken. Snel pakte hij zijn toverstok. 

”Oculus Reparo!”

Langzaam sloten de gebroken delen zich weer aan elkaar. En keek Harry naar een vermoeide jongen, met roodbehuilde ogen, zwart haar een een grote ronde bril. Er zat nog steeds een barst in de spiegel. Hij zuchte en net toen hij de spiegel weer terug in de koffer wilde gooien, veranderde het beeld voor een aantal seconden. Harry keek weer in de spiegel, maar zag niets anders dan zijn eigen gezicht. Weer een flits, en langzaam veranderde zijn spiegelbeeld in dat van een goede vriend, die hij al in geen eeuwen had gesproken. 

”Pro-Professor Lupos?”


-----------------------------------


