dracogirly




Hoofdstuk 23. Veranderen van kant

Hermelien keek naar Ron met een ik-zei-het-je-toch blik.
“Anne wat bedoelde je met dat je het niet zeker wist?”, vroeg Hermelien.
“Nou, toen hij aan het trainen was voor zwerkbal dacht ik dat ik iets op zijn arm zag zitten. Toen ik er later naar vroeg reageerde hij nogal vreemd. Er was toen niets meer op zijn arm te zien, maar ik had toch het idee dat hij iets verborg voor mij.”
“Denk je dat hij weet waar Harry is?”

Anne haalde haar schouders op.
“Ik weet het niet, maar het zou kunnen.”
“We moeten hem ondervragen”, zei Ron.
“En hoe wilde je dat gaan doen Ron? Ik zie je nog niet echt de Zwadderich Afdelingskamer binnenlopen en een gesprek met Malfidus beginnen”, zei Hermelien.

“Ik weet wel een manier om met hem te gaan praten”, zei Anne zacht.
Hermelien en Ron keken haar aan.
“Ik spreek iedere avond met hem af in een leegstaand lokaal. Al weet ik niet zeker of hij komt, want gisteren was hij er ook niet en vanmorgen zag ik hem ook al niet aan het ontbijt.”
“Hij is vast samen met de andere dooddoeners waar Harry nu ook is.”
“Dat denk ik niet Ron. zou het niet erg verdacht staan als er tegelijk met Harry nog een student zou verdwijnen? Ik vind dat we vanavond gewoon naar dat lokaal moeten gaan. Als Malfidus nog op Zweinstein is dan zal hij vast contact proberen te zoeken met Anne.”
Anne knikte.
“Maar jullie kunnen dan misschien beter eerst onder Harry’s onzichtbaarheidsmantel gaan. Want als hij jullie ziet zal hij waarschijnlijk gelijk weer weggaan.”

Die avond zat Anne ongeduldig op Draco te wachten. Hermelien en Ron zaten verstopt onder de onzichtbaarheidsmantel in een hoekje van het lokaal. Anne hoopte maar dat Draco zou komen. Na een tijdje gewacht te hebben ging de deur van het lokaal open en Draco liep naar binnen. Anne vond hem er moe uitzien.

“Gelukkig Anne je bent er. Ik was bang dat je na gisteravond niet meer zou komen”, zei Draco.
“Waarom was je er gisteravond niet? Ik heb echt de hele avond op je zitten wachten.”
“Ik voelde me niet zo lekker”, zei Draco, iets wat natuurlijk waar was na de cruciatus vloek.
“Oké”, zei Anne terwijl ze weer zenuwachtig naar de hoek keek waar Hermelien en Ron verborgen zaten.

“Weet jij waar Harry is?”, floepte Anne er ineens uit.
Draco keek haar vragend aan.
“Ik heb geen idee, waarom vraag je dat.”
“Wel ik… uh”, zei Anne.

“Ze weet dat je een dooddoener bent Malfidus, dus zeg op, waar is Harry”, zei Ron die onder de onzichtbaarheidsmantel vandaan kwam. 
Draco keek geschrokken op van Anne naar Ron en Hermelien.
“Ik ben geen dooddoener.”
“Draco ontkennen helpt niet, ik weet dat je een dooddoener bent”, zei Anne.

“Nou, het was niet alsof ik een keuze had”, zei Draco.
“Ach kom Malfidus, iedereen heeft een keus”, zei Ron.
“Ja, jij hebt makkelijk praten Wezel. Jij bent niet je hele leven opgevoed om een dooddoener te worden”, zei Draco.
“Ach, alsjeblieft Malfidus. Alsof je het niet leuk vind om dooddoener te zijn.”
“Wezel je weet niet waar je het over hebt.”
“Het lijkt mij anders volkomen duidelijk.”
“Dat bedoel ik. Hoe denk je dat mijn vader gereageerd zou hebben als ik het duistere teken weigerde? Ik zal je zeggen, dan had ik hier niet meer gestaan. ‘
“Dat weet je niet Malfidus”, zei Hermelien.
“Oh nee? Weet ik dat niet?”, zei Draco boos. “Doordat ik geen vrienden met Potter kon worden en dus een opdracht van de heer van het duister faalde, heeft mijn vader me onder de cruciatus vloek gehouden. Mijn eigen vader. Dus geloof me, als ik het duistere teken niet had genomen was ik al lang dood geweest.”

“Het is nog niet te laat om ons te helpen, weet je”, zei Hermelien voorzichtig.
“Zodat ik vervolgens wegens verraad gedood kan worden door Jeweetwel”, zei Draco bitter.
“Malfidus, je hebt het duistere teken. Als wij dat tegen het ministerie zeggen zit je in Azkaban in no time.”, zei Hermelien. “Bekijk het dan van deze kant. Als je ons helpt zorgen wij ervoor dat Voldemort niet bij jou in de buurt komt. Het zijn veruit je beste overlevingskansen”, zei Hermelien.

Draco dacht erover na. Het was waar dat welke beslissing hij ook zou nemen, zijn leven in gevaar zou zijn. Hij keek op naar Anne die hem bijna smekend aankeek. Misschien moest hij Potter’s kant toch maar helpen. Hij begon nu zelf ook wel in te zien dat Voldemort eigenlijk een grote gek was die niet alleen de half- en modderbloedjes martelt en dood, maar ook zijn eigen volgers. Als Potter de enige was die hem kan tegenhouden, moet hij hem maar gaan helpen.

“Oké ik zal proberen te helpen. Wat weten jullie tot nu toe?”, zei Draco.
“We weten alleen dat Harry vanmorgen met de post een brief ontving en dat toen hij de brief aan het lezen was ineens verdween”, zei Ron.
“De brief zal waarschijnlijk een viavia zijn geweest”, zei Hermelien. “De vraag is waarheen.”

Draco dacht na.
“Als de viavia inderdaad naar Jeweetwel ging is de kans groot dat Potter nu bij mij thuis zit. Ik weet het natuurlijk niet zeker.”
“Dan moeten we daarheen”, zei Ron terwijl hij het lokaal uitliep.
“En hoe wilde je dat gaan doen Wezel?”, zei Draco.
Ron stopte en draaide zich om.
“Weet jij waar Malfoy Mansion staat? Weet je hoe je er binnenkomt? Weet je de weg? Heb je überhaupt een plan?”
Ron schudde zijn hoofd.
“Dat dacht ik al. We kunnen beter eerst een plan maken en dan morgenavond er heen gaan”, zei Draco.
“Maar dan is hij misschien al lang dood”, zei Ron geschrokken.
“Ik denk niet dat ze hem gelijk zullen vermoorden, daarvoor vind Jeweetwel martelen veel te leuk”, zei Draco met een grimas.
“We moeten hem nu redden”, zei Ron vastberaden.
Draco schudde zijn hoofd.
“Dat is wel het domste wat we nu kunnen doen. We moeten eerst een plan maken anders lukt het ons nooit.”
“Ik ben het met Draco eens”, zei Anne.
“Ja, hè hè, jij bent zijn vriendin”, zei Ron boos.
“Ik vind ook dat Draco gelijk heeft”, zei Hermelien.
Ron keek geschrokken naar haar terwijl Draco een grote grijns op zijn gezicht had.
‘Goed, dan doen we het morgen, maar als het te laat is is het jullie schuld”, zei Ron.


-----------------------------------


