dracogirly




Hoofdstuk 22. Een onverwacht viavia

Anne vond het vreemd dat Draco gisteravond niet naar ‘hun’ lokaal was geweest. Ze had daar met hem afgesproken en was daar na lang wachten in slaap gevallen. Toen ze weer wakker werd was het alweer vroeg in de ochtend. Ze bedacht dat Draco haar misschien niet wakker had willen maken, maar dan had hij toch op zijn minst een briefje achter kunnen laten Nu ze aan de ontbijttafel zat had ze hem nog steeds niet gezien en ze begon zich zorgen te maken. 

Ze werd uit haar gedachten gehaald toen de uilen met de post binnen kwamen vliegen. Onder de uilen was ook een soort adelaar met een grote zwarte envelop in zijn snavel. Nieuwsgierig keek Anne naar wie hij toevloog. Ze was niet zo heel verrast toen ze zag dat hij naar Harry vloog. Het gebeurde namelijk wel vaker dat hij vreemde post ontving. De zwarte envelop had echter haar aandacht getrokken en ze schoof wat dichter naar het bekende trio in de hoop op te vangen wat er in stond.

Harry keek verrast naar de adelaar en de zwarte envelop. Voorzichtig pakte hij de envelop van de adelaar en de adelaar vloog gelijk weer weg.
“Van wie denk je dat dat is Harry?”, vroeg Ron.
“Geen idee, maar er is maar één manier om daarachter te komen.”

Voorzichtig scheurde hij de envelop open.

“Harry, je kunt hem beter maar niet openen als je niet weet wat het is. Misschien zit er wel iets heel gevaarlijks in”, zei Hermelien.
“Echt Hermelien, je maakt je druk om niets, het is maar een brief.”

Harry haalde een zwart kaartje uit de envelop en las: Tot Zo!

“Vreemd, ik vraag me af wat ermee bedoeld wordt”, mompelde Harry.
Hij hoefde echter niet lang te wachten voordat hij daarachter kwam. Het kaartje werd als een viavia in werking gesteld en voordat hij het wist belandde hij met een klap op de grond. Nog voor hij kon kijken waar hij was beland of zijn toverstok kon pakken voelde hij dat hij vastgebonden werd aan de muur en zijn toverstok werd afgepakt.

“Wel wel Potter, het is toch niet zo veilig op Zweinstein als iedereen dacht hè?”
Harry hoefde niet op te kijken om te weten aan wie die vreselijke stem behoorde.
“Voldemort”, zei Harry woedend terwijl hij aan de kettingen waarmee hij vastgebonden zat trok. Voldemort lachte toen hij dat zag.
“Die kettingen zullen je echt niet loslaten. Maar vrees niet, ik zal je niet gelijk vermoorden.”
Dit trok Harry’s aandacht en hij keek weer op naar Voldemort.
“Wat bedoel je?”
“Ik wil dit keer geen risico nemen. Daarom zorg ik er eerst voor dat je je toverkracht kwijtraakt.”

Voldemort lachte om de geschrokken blik van Harry.
“Dit schooljaar heb je verschillende keren een drankje gedronken wat ervoor zorgt dat je krachten losser komen. Morgenavond tijdens de volle maan zal ik de spreuk uitspreken die ervoor zorgt dat al jouw magische krachten in mij terechtkomen. Daarna heb ik je natuurlijk niet meer nodig.”
“En dan vermoord je me dus”, zei Harry.
Opnieuw lachte Voldemort die hatelijk lach.
“Wat is daar nu leuk aan?”
Harry keek verward.
“Eerst zal ik je martelen totdat je wilde dat je dood was. Dan aan het einde, als je niets meer bent dan een zielig hoopje zal ik je vermoorden.”

Voldemort stond op en liep naar Harry.
“Zie het als een vriendendienst. Je zul dan eindelijk herenigt worden met die dreuzelliefhebbers van een ouders van je.”
Harry keek Voldemort woedend aan en spuugde hem in zijn gezicht.
“Ik wilde hier nog even mee wachten, maar ja als je zo gaat doen. Crucio!”

Ondertussen was er in de grote zaal grote onrust ontstaan. De Zwadderich tafel was misschien de enige tafel waar het nog enigszins rustig was. Ook Anne was geschrokken toen ze Harry ineens zag verdwijnen. Het gerucht ging gelijk dat Jeweetwel erachter zat. Dat maakte het misschien nog wel erger voor haar. Ze wist namelijk dat Draco er dan waarschijnlijk ook wel meer vanaf wist.

Hermelien en Ron leken ook in paniek. Anne zuchtte. Ze besloot hen maar te vertellen wat ze wist over Draco, ook al wist ze dat een relatie daarna met hem onmogelijk was.

“Hermelien, Ron, ik moet jullie iets vertellen.”
“Weet jij hier soms meer van?”, zei Ron boos.
“Niet echt, maar ik weet misschien wel iets dat kan helpen.”

Anne keek om zich heen en zag dat meerdere mensen aan het meeluisteren waren. 
“Kom mee!”
Ze stond op en liep de grote zaal uit. Toen ze de grote zaal uit waren hoorde ze dat Perkamentus iets begon te zeggen, maar ze lette er niet op. Ze liepen naar de Griffoendor afdelingskamer en Anne begon met haar verhaal.

“Oké ik weet dat ik jullie dit misschien al veel eerder had moeten vertellen, maar je moet begrijpen dat het allemaal niet echt makkelijk voor mij was. Draco heeft het mij niet zelf gezegd, maar ik weet het vrij zeker.”
“Anne vertel gewoon wat er aan de hand is”, zei Ron die geïrriteerd begon te worden.
Anne zuchtte.
“Volgens mij is Draco een dooddoener.”


-----------------------------------


