KNIKKEBEEN




Hey, ja mensen... kweet... kort stukkie :(


Voldemort keek om. 

Iemand die klopte? Nu op dit moment? Waarschijnlijk de vriendjes van Potter. Het kan niet anders, want wie weet het wachtwoord? Wie weet dat we hier zijn? Ze zijn achterdochtig geworden omdat Potter te lang weg bleef en omdat er waarschijnlijk niemand op de Ziekenzaal ligt. 
Dom, ik weet. Maar ik kon niet anders. Zoals ik al citeerde: dat visioen die hij had, heeft me mijn wraak sneller doen gaan. En uitermate precisie was er toen niet van spraken gekomen.

Voldemort keek naar Harry. Zestien jaren heeft het geduurd en nu… Recht voor zijn bloedeigen ogen zit Harry Potter… MORSDOOD. Voldemort lachte schril en vol vreugde. 
Maar hoe moest hij de vriendjes van Potter nu wegjagen? Hij kon hun vermoorden, maar het zou te veel opvallen. Het enige wat hij dus kon doen was hun recht in hun ogen te kijken en een smoesje te verzinnen. 

Bonk, bonk, bonk…

Ze worden ongeduldig, eerst even opruimen en dan hun binnen laten.

Hij zwiepte wat met zijn toverstaf en ruimde alles op. Alleen Harry was nog een opstakel. Voldemort dacht hem te verstoppen in de achterkamer van Perkamentus’ kantoor. Hij liet Harry voor zich zweven, richting het deurtje. Bloed vloeide nog uit zijn mond en liet een klein druppel spoor achter.

BONK, BONK, BONK…

“Ik kom zo,” riep Voldemort. 

BONK, BONK…

Deursplinters vlogen in het rond en Voldemort liet het lijk ogenblikkelijk vallen en reikte naar zijn toverstok. Hij wilde een spreuk schreeuwen, maar kon dat niet. Zijn mond viel open van verbijstering en bekeek degene die in de deuropening stond…


-----------------------------------


