dracogirly




Hoofdstuk 19. Goedmaken

De volgende dag zorgde Anne dat ze één van de eerste was die op stond. Snel ging ze ontbijten. Zoals ze al verwachtte, sliepen Harry, Ron en Hermelien nog zodat ze hun nu nog niet onder ogen hoefde te komen. Ze had echt nog geen idee hoe ze zich tegenover Harry zou gaan gedragen en ze besloot om hem daarom maar zo lang mogelijk te ontwijken. 

Ze zat rustig te eten toen ze opeens Draco de ontbijtzaal in zag lopen. Ze had er niet op gerekend dat ook hij al zo vroeg zou gaan ontbijten. Toen hij haar zag zitten liep hij op haar af. Anne slikte. Ze had nog totaal geen zin om hem onder ogen te komen. Ze stond snel op en liep naar de uitgang. Hierbij moest ze helaas wel langs Draco die haar stevig bij de arm vastpakte.

“Je probeert mij toch niet te ontwijken?”, zei Draco.
“En als dat nu wel mijn bedoeling was?”
“Dan ben je daar niet erg goed in”, zei Draco gemeen lachend, terwijl hij haar de grote zaal uittrok. Hij hield haar stevig vast en trok haar de gang door.

“Waar neem je me mee naartoe?”
Draco antwoordde niet en bleef haar meetrekken.

“Hey Draco, heb je nog post gehad?”, hoorde hij ineens iemand achter hem zeggen. Hij liet Anne los en liep rustig op de persoon af die dat zei. Anne maakte gebruik van dit moment door snel weg te gaan. 

Voor Draco stond Mike, een zwadderaar die een jaar jonger zat dan hem. 
“Wat zei je?”, zei Draco op kalme toon, terwijl hij van binnen woedend was.
“Ik vroeg of je nog post had gehad. Van je vader bijvoorbeeld?”
Dat was alle zekerheid die Draco hoefde te hebben. Dit was dus degene die de brief geschreven had. Snel haalde hij zijn toverstok tevoorschijn en richtte hem op Mike.

“Heb je nog enkele laatste woorden?”, zei Draco op gevaarlijke toon.
Mike keek geschrokken van de toverstok weer naar Draco.
“Wat heb ik misdaan?”, vroeg Mike met trillende stem.
“Misschien had je die brief niet naar mijn vader moeten sturen. Erg dom van je om er dan ook nog een tegenover mij over te beginnen.”
“Maar ik heb..”

Mike kon zijn zin niet afmaken, want Draco was al begonnen om verschillende spreuken op hem af te vuren. Ineens vloog echter zijn eigen toverstok weg en hij zag professor Sneep met grote stappen op hem afkomen.

“Wat heeft dit te betekenen?”, zei Sneep terwijl hij Draco boos aankeek. Hoewel anderen misschien geïntimideerd zouden zijn door de blik die Sneep hem gaf, had Draco nergens last van.
“Ik heb geen idee waar u het over heeft professor”, zei Draco op onschuldige toon.
“Als je één van de Griffoendors behekst vind ik het nog niet zo erg, maar iemand van je eigen afdeling gaat mij te ver. Vanavond om 7 uur kom je naar mijn lokaal voor je strafwerk En ga hier nu snel vandaan voordat één van de andere leraren je hier ziet en ik punten moet aftrekken.”

Draco knikte en liep weg. Hij had dan wel strafwerk, maar hij wist dat Sneep hem nooit veel zou laten doen. En hij had in ieder geval laten zien dat er met een Malfidus niet te spotten viel. 

Hij zag echter niet hoe Patty verscholen in de schaduws toe had gekeken hoe Draco Mike had behekst. Ze glimlachte gemeen, hij zou haar nu nooit van het versturen van die brief verdenken en die paar chocoladekikkers die ze had gebruikt om Mike mee om te kopen zodat hij dit zou zeggen had ze er graag voor over.

Anne was langzaam op weg naar het lokaal waar haar eerste les van vandaag zou plaatsvinden. Het zou dan onmogelijk zijn voor haar om nog langer Harry te ontlopen. Ze wist niet hoe hij na gisterenavond op haar zou reageren. Misschien moest ze anders maar gewoon spijbelen. Ze schudde haar hoofd. Dat zou alleen maar uitstel zijn van het onvermijdelijke. 

Ze opende de deur van het lokaal en zag dat Harry, Ron en Hermelien er al zaten. Langzaam liep Anne naar haar plaats en ging zitten. Harry wilde net wat zeggen toen de deur van het lokaal opnieuw openging en de leraar naar binnen liep. Deze les was ze dus gered, ze wist echter wel dat dit niet de hele dag zo door kon gaan.

Toen ze onderweg was naar de lunch werd ze tegengehouden door Harry, die verassend genoeg zonder Ron en Hermelien was.
“Anne wacht.”
Anne stopte en draaide zich om.
“Waarom heb je me gisteren geslagen?”
Anne haalde een wenkbrauw op toen hij dit zei. 
“Misschien omdat je bezig was met Draco in elkaar te slaan?”, zei Anne.
“Ja, maar hij had het verdiend. Jij zag niet hoe hij onze afdelingskamer binnen probeerde te komen en hoe hij een eerstejaars bedreigde.”
“Tuurlijk en als iemand de afdelingskamer binnen probeert te komen dan sla je hem in elkaar”, zei Anne boos.
“Met jou valt toch niet te praten, jij kiest toch altijd de kant van je vriendje”, zei Harry.
Hier werd Anne alleen nog maar bozer om.
“Nou, zoals je je misschien nog wel kunt herinneren, heb ik hem ook geslagen. Maar geloof wat je geloven wilt.”
En met die woorden liep Anne richting de grote zaal.

De rest van de dag negeerden Harry en Anne elkaar. Hermelien en Ron merkten wel dat er wat aan de hand was, maar zowel Harry als Anne wilden niet zeggen wat er was, dus ze besloten zich er maar buiten te houden. 

Die avond ging Anne naar het lokaal van Sneep voor haar strafwerk. Toen ze de deur opendeed zag ze echter dat Draco er ook zat. Ze kreeg een vreemd gevoel van déjà vu toen ze hem zag.

“Ah, juffrouw Mus, ik vroeg me al af waar u bleef. Ik wil graag dat u al deze tafeltjes schoonmaakt, zonder uw toverstok natuurlijk. Meneer Malfidus zal erop toekijken dat u het goed schoonmaakt. Ik moet nu naar een bespreking met professor Perkamentus, maar ik vertrouw erop dat alles schoon is als ik weer terugkom.”

Anne zuchtte en begon met het schrobben van de eerste tafel. Toen Sneep het lokaal uitging liep Draco op haar af. Anne was benieuwd wat hij over gisteravond zou zeggen.

“Je vergeet daar nog een stukje”, zei Draco terwijl hij naar het tafeltje wees.
Anne haalde het doekje over het stukje dat Draco aanwees. 
Hij wilt het er dus niet over hebben, dacht Anne terwijl ze aan het volgende tafeltje begon.

Toen ze ook dat tafeltje had schoongemaakt en Draco helemaal niets meer had gezegd, begon ze de stilte zat te worden. Ze besloot het onderwerp daarom maar zelf op te brengen.
“Hoe gaat het met je wang?”
Draco haalde een wenkbrauw op. Hij had niet verwacht dat Anne nog over gisteravond zou willen praten.

“Prima hoor, en hoe is het met je kleding?”
Anne haalde haar schouders op.
“Ik heb het aan de huiselfen gegeven dus ik neem aan dat ze het wel schoongemaakt hebben.”

“Vrienden?”, vroeg Draco terwijl hij een hand naar haar uitstak. Hij hoopte maar dat ze niet meer boos was over de maaltijd van gisteravond.

Anne keek een beetje verafschuwd naar de hand die Draco uitstak en hij liet hem snel weer zakken.

“Ben je nog steeds boos op me?”, vroeg Anne.
Draco keek haar niet begrijpend aan. Hij had zojuist toch laten zien dat hij het goed wilde maken. Anne zag Draco’s verwarde gezicht en vervolgde.
“Alleen maar vrienden? Wil je mijn vriendje niet meer zijn.”

Draco glimlachte toen hij Anne hoorde en zette een stap naar haar toe.
“Laat ik het over doen dan. Vriendje en vriendinnetje?”
“Vriendje en vriendinnetje”, zei Anne terwijl ze Draco zoende.


-----------------------------------


