dracogirly




Hoofdstuk 16. Het diner

Anne zat stilletjes in de hoek van haar afdelingskamer.
Draco was degene die als eerste de snaai had. Ze kon het nog steeds maar moeilijk geloven.
Een groot gedeelte van de afdelingskamer was aan het feesten vanwege het feit dat ze toch gewonnen hadden. 

Anne probeerde er zover mogelijk uit de buurt te blijven. Ze wist dat Draco na de wedstrijd naar de ziekenzaal was vervoerd en hoewel ze natuurlijk hoopte dat het niets ernstigs was en dat hij er snel weer weg mocht, was er ook een klein gedeelte van haar dat hoopte dat hij er vanavond nog zou zijn zodat ze niet aan de Zwadderich tafel hoefde te zitten.

Ze werd uit haar gedachten gehaald toen Hermelien op haar kwam afgelopen. 
“Anne kom je mee, wij gaan naar het diner.”
“Ik denk dat ik maar hier blijf, ik heb niet zoveel honger”, zei Anne.
“Onzin”, zei Hermelien. “Je hebt de hele dag al bijna niets gegeten. Weet je wel hoe belangrijk het is dat je goed eet. Ik las pas in het boek ‘Tovenaars en hun maaltijden’ hoe ziek je kunt worden als je niet goed eet.”

Anne zuchtte.
Ze had echt geen zin om nu een hele preek te krijgen van Hermelien over hoe belangrijk het was om goed te eten. De kans dat ze onder het diner uit zou komen was heel erg klein. Ze kon dus maar beter gewoon vrijwillig meegaan. Ze stond op.
“Oké, oké, ik ga al mee.”

Samen met Harry, Ron en Hermelien liep ze naar de grote zaal. Harry mocht al snel de ziekenzaal verlaten en de kans was groot dat ook Draco er niet te lang hoefde te blijven. Hoe dichter ze bij de grote zaal kwamen, hoe zenuwachtiger ze werd. 

Misschien was hij hun weddenschap wel vergeten. Ze schudde haar hoofd. Hij moest wel heel hard gevallen zijn wilde hij dat vergeten zijn.

Langzaam liep ze de grote zaal binnen, maar ze zag nog geen spoor van Draco. Misschien kon ze gewoon snel iets aan de Griffoendor tafel eten en zorgen dat ze weer weg was voordat hij zou komen. Ze keek naar de Zwadderich tafel en zag tot haar geluk dat hij daar ook nog niet zat. Haar plan kon weleens goed werken.

Ze draaide zich om en liep naar de Griffoendor tafel. Ineens voelde ze een hand op haar schouder.
“Ben je soms verdwaald? De Zwadderich tafel is de andere kant op hoor.”
Ze draaide zich om en stond oog in oog met Draco.

“Ik.. uhm”, zei Anne.
“Je probeert er toch niet snel onderuit te komen hè?”
“Natuurlijk niet!”, zei Anne snel.
“Zullen we dan maar?”, zei Draco terwijl hij zijn hand uitstak.
Anne pakte zijn hand vast en samen liepen ze naar de Zwadderich tafel.

Harry, Ron en Hermelien keken vreemd op toen ze Anne ineens naar de Zwadderich tafel zagen lopen.
“Ik weet dat Anne en Malfidus weer bij elkaar zijn, maar moet zij nu ook al bij hem aan de tafel gaan eten?”, zei Ron met een verafschuwde blik.
De rest van de Griffoendor tafel die nog niet wist dat Anne en Draco weer bij elkaar waren keken ook vreemd op. 

Aan de Zwadderich tafel ging het niet veel anders. Draco en Anne gingen naast elkaar zitten.
“Drakie wat doet zij hier?”, zei Patty terwijl ze naar Anne wees.
“Ze is zo blij dat Zwadderich het dit jaar voor elkaar heeft gekregen om als eerst de snaai te pakken dat ze het gezellig met ons komt vieren.”

Anne voelde zich niet op haar gemak. De hele tafel bleef haar vreemd aankijken en ze wenste dat ze gewoon aan de Griffoendor tafel zat in plaats van hier.

Draco merkte hoe iedereen Anne aanstaarde. Hij besloot om er nog maar niets van te zeggen en begon zijn bord vol te scheppen. Het viel hem op dat nog bijna niemand Anne beledigt had en hij vond het maar niets. Als ze iets zouden zeggen kon hij haar verdedigen en er iets tegen doen, maar die stilte die er nu was vertrouwde hij niet. Hij had het idee dat er ieder moment iets kon gaan gebeuren en hij had alleen geen idee wat. Hij zorgde ervoor dat hij zijn toverstok bij de hand had zodat hij kon ingrijpen als er iets gebeurde. 

Hij keek zijn tafel nog eens goed rond. Niets wees erop dat er iets zou gebeuren. Langzaam begon hij te eten. Anne besloot ook maar wat op haar bord te scheppen.
“Anne, dit moet je ook echt eens proberen, het is heerlijk”, zei Patty op een suikerzoet toontje.
Anne keek op en zag dat Patty een schaaltje met saus vast had. Voorzichtig pakte ze het aan en deed een beetje van de saus op haar bord. 

Draco zag het gebeuren en vertrouwde het maar niets. Patty was helemaal niet het type om zoiets te doen. Hij moest Anne waarschuwen.
Met wat lawaai gooide hij zijn lepel op de grond. Snel raapte hij het op en toen hij weer omhoogkwam zei hij zacht tegen Anne.
“Eet de saus niet, ik vertrouw het niet.”

Anne hoorde het en schrok. Zou Patty iets met de saus gedaan hebben?
Ze keek op naar Patty en die glimlachte terug. Ze besloot om maar naar Draco te luisteren en liet haar saus in het hoekje van haar bord liggen.

“Die Potter van jullie is toch niet zo geweldig hè? Hij kan nog niet eens de snaai pakken”, zei Patty.
Anne keek op en wilde Harry gaan verdedigen toen Draco wat zei.
“Maar dat is toch geen nieuws Patty, we wisten toch al dat Potter niets kon. Misschien moet hij eens aan een nieuwe bril denken, want volgens mij zag hij de snaai vandaag niet zo goed.”

Een groot gedeelte van de tafel begon te lachen. 
“Waar hebben jullie het over, Harry is overal hartstikke goed in”, zei Anne boos.
“Ach, wat schattig. Het Griffoendoortje moet haar vriendjes weer verdedigen”, zei Patty.

Anne was erg boos, maar besloot om haar mond maar te houden. Ze kon dit gevecht aan de Zwadderich tafel toch niet winnen. Boos nam ze een grote hap eten van haar bord. Ze lette echter niet op wat ze opschepte en op haar vork zat ook een grote hoeveelheid saus.


-----------------------------------


