dracogirly




Hoofstuk 11. Meisjes wc

De volgende dag tijdens het ontbijt keek Draco naar de Griffoendor tafel naar de plek waar Potter altijd zat. Vanochtend zaten echter alleen Griffel en Wemel er. Het verbaasde hem niet zo dat Potter er nog niet bij was, want die lag vast nog in de ziekenzaal. Het verbaasde hem echter wel dat Anne er niet bijzat. 

*hp*hp*hp*

Aan de Griffoendor tafel zaten Hermelien en Ron over Anne aan het praten. Hermelien vertelde Ron dat Anne na het feest niet meer in de afdelingskamer was geweest en ook niet in haar bed had geslapen. Ze besloten om haar na het ontbijt te gaan zoeken.

Na uren gezocht te hebben hadden ze haar nog steeds niet gevonden.
“Ik geef het op, we vinden haar nooit”, zei Ron zuchtend.
“Maar natuurlijk!”, zei Hermelien terwijl ze ineens een stuk harder begon te lopen richting de afdelingskamer.
Ron keek haar verbaasd aan.
“Je weet toch dat ze niet in de afdelingskamer is, die hebben wel al drie keer doorzocht.”
“Nee, zei niet, maar iets anders wel”, zei Hermelien terwijl ze de slaapkamers van de jongens in liep.

“Welk bed is van Harry?”, vroeg ze.
Ron wees een bed in de hoek aan en keek haar nog steeds vragend aan. 
Hermelien begon ondertussen te rommelen in de hutkoffer van Harry.
“Hebbes!”
Met een triomfantelijke grijns hielt ze de sluipwegwijzer vast.
“Nu hebben we haar zo gevonden.”

*hp*hp*hp*

Anne zat ondertussen nog steeds alleen in de verlaten meisjes wc. Ze was blij dat ze daar alleen zat, want zolang ze daar was, kon ze in ieder geval niemand ongeluk bezorgen. Ze schrok dan ook toen ze ineens de stemmen van Ron en Hermelien hoorde.

“Hermelien, dit is een meisjes wc, ik ga hier echt niet naar binnen”, zei Ron.
“Ach, stel je niet zo aan Ron. Trouwens, in ons tweede jaar had je er ook niet zoveel moeite mee als ik het me goed herinner”, zei Hermelien.
“Maar dat was anders”, zei Ron boos.
“Fijn Ron, als je te bang bent om een meisjes wc in te gaan blijf je toch lekker buiten staan.”

Hermelien ging naar binnen en zag dat Ron haar ook volgde. Ze zei niets maar keek hem wel even met opgetrokken wenkbrauw aan.

Ze richtte haar aandacht nu op het toilet in de hoek dat als enige op slot was.
“Anne, ben je hier?”, zei Hermelien.
Anne hield zich stil en zei niets.
“Anne, we weten dat je hier bent. Waarom kom je niet met ons mee naar de afdelingskamer?”

Nu begon Anne te huilen.
“Anne, gaat het wel goed met je?”
“Ga weg!”, snikte Anne. “Draco had gelijk, ik breng alleen maar ongeluk.”

Hierop keken Ron en Hermelien elkaar aan.
“Anne, die fretjongen heeft nooit gelijk”, zei Ron.
Anne huilde weer.
“Hij had wel gelijk, ik breng alleen maar ongeluk.”

“Anne, waarom kom je niet met ons mee naar Harry, dan kunnen we er even rustig over praten”, zei Hermelien.
“Nee, ik wil jullie niet nog meer ongeluk brengen”, zei Anne.
“Maar Anne, je brengt ons helemaal geen ongeluk”, zei Ron.
“Wel waar”, snikte Anne. “Ga nu maar weg.”

“Oké Anne, we gaan nu weg, maar we komen straks nog wel even kijken hoe het met je gaat”, zei Hermelien.
Ron keek Hermelien vreemd aan toen ze dat zei, maar volgde haar wel de deur uit.

“Waarom laat je haar nu alleen?”, zei Ron.
“Ron, het is duidelijk dat ze niet naar ons zal luisteren. Ze zal waarschijnlijk maar naar één iemand luisteren.”
Ron keek Hermelien aan.
“Harry”, zei Ron.
“Malfidus natuurlijk”, zei Hermelien.
“Wat? Waarom zal ze naar die fretjongen luisteren?”
“Hoorde je haar dan niet Ron. Het enige wat ze zegt is dat Draco gelijk heeft. Het is daarom te verwachten dat ze wel naar hem zal luisteren.”
“Oh”, zei Ron, die het nog niet zo erg fijn vond dat ze Draco erbij moeten betrekken.
“We moeten daarom zorgen dat hij met haar gaat praten”, zei Hermelien.
“Maar waarom zal hij dat dan gaan doen?”, zei Ron.
“Laat dat nou maar aan mij over”, zei Hermelien.


-----------------------------------


