dracogirly




Hoofdstuk 7. Ziekenzaal

Anne keek hem ongelovig aan en ging verder met het verslepen van Harry.
Draco bleef naast haar lopen.

“Als je toch van plan blijft om de hele tijd naast me te lopen, kun je me net zo goed even helpen”, zei Anne boos.
“Misschien doe ik dat ook wel als je het iets aardiger vraagt.”

Anne gaf geen antwoord en ging verder met het verslepen van Harry. Hij werd echter steeds zwaarder en Anne had geen idee hoe lang ze hem nog vast kon houden. Ze besloot om het dan toch nog maar een keer aan Draco te vragen. Wat had ze immers te verliezen. In het ergste geval zou hij haar weer niet helpen en zou ze hem zelf verder moeten slepen, iets wat ze ook moest doen als ze het niet zou vragen.

“Zou je me misschien kunnen helpen?”, vroeg Anne.
“Alsjeblieft”, zei Draco.
“Hè?”, Anne keek hem niet begrijpend aan.
“Als je wil dat ik je help moet je het aardig vragen. Daar hoort het woord alsjeblieft ook bij.”
Anne zuchtte.
“Wil je me alsjeblieft helpen?”
“Maar natuurlijk”, zei Draco terwijl hij zijn toverstok tevoorschijn haalde en ervoor zorgde dat Harry voor hen uitvloog.

Hij was echter niet erg voorzichtig met Harry. Verschillende keren stootte hij met de benen van Harry ‘per ongeluk’ ergens tegenaan. 

“Voorzichtig!”, zei Anne.
“Bang dat je vriendje er een beetje blauw uit komt te zien?”, zei Draco terug.
“Nee”, zei Anne.
“Nee?”, zei Draco verrast.
“Hij is mijn vriendje niet”, antwoordde Anne.

Dit was nieuws dat Draco zeker blij maakte. Hij deed gelijk iets voorzichtiger met Harry.
Eindelijk kwam het kasteel in zicht. Draco was blij dat ze onderweg niet al teveel mensen waren tegengekomen. Hij moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als zijn vader of een van de andere dooddoeners zou hebben gezien dat hij Potter had geholpen.

Hij had echter iets te vroeg gejuicht, want toen ze onderweg gingen naar de ziekenzaal kwamen ze Ron en Hermelien tegen.

“Malfidus wat ben je aan het doen!”, zei Ron boos toen hij zag dat Harry bij hun was.
“Rustig Ron, hij helpt alleen maar”, zei Anne.
“Malfidus en helpen. Dat kan hij helemaal niet. De enige die hij kan helpen is zichzelf.”, zei Ron boos terwijl hij zijn toverstok tevoorschijn haalde.
Ron was halverwege een spreuk die hij tegen Draco wilde zeggen, toen Hermelien de ontwapeningsspreuk riep en zijn toverstok wegvloog.

“Hermelien wat doe je nou?”, zei Ron verbaast.
“Waar lijkt het op Wezel. Je vriendinnetje wil niet dat jij me pijn doet”, zei Draco terug.
“Oh nee hoor Malfidus, dat kan me niets schelen. Ik wil alleen niet dat hij per ongeluk Harry raakt”, zei Hermelien terug.
“Ja, wat heb je met Harry gedaan”, zei Ron boos.
“Ik heb helemaal niets met hem gedaan”, zei Draco boos. “Maar ja, dat zullen jullie wel weer niet geloven. Weet je wat, zoeken jullie het zelf maar uit.”

Met een klap liet hij Harry op de grond vallen en boos liep hij richting de kerkers waar de afdelingskamer van Zwadderich was.

*hp*hp*hp*

Het was pas de volgende ochtend toen Anne de ziekenzaal in mocht. Rustig liep ze naar het bed waar Harry in lag. 
“Hey”, zei Harry toen hij Anne zag.
“Hey, je hebt me wel laten schrikken zeg.”
“Sorry,” zei Harry terug.
“Hoe voel je je nu?”
“Beter. Ik heb nog wel wat blauwe plekken op mijn benen, maar verder gaat het goed. Weet jij trouwens hoe die daar komen?”

Anne voelde haar gezicht rood worden en draaide zich snel weg. Ze had geen zin om Draco te verraden en dan zo weer een gevecht uit te lokken. Ze besloot om snel over iets anders te beginnen.

“Wat gebeurde er nou eigenlijk in het café?”
“Ik kreeg weer eens last van mijn litteken. Ik heb er wel vaker last van, maar nog nooit eerder ben ik er bewusteloos door geraakt. Voldemort was ergens erg blij over. Hij wordt sterker, ik voel het.”


-----------------------------------


