dracogirly




Hoofdstuk 6. Hulp

Anne en Harry liepen wat rond in Zweinsveld totdat ze besloten om iets te gaan drinken. Samen liepen ze de drie bezemstelen binnen.
“Oh nee, hij is hier ook weer”, zei Anne toen ze Malfidus zag zitten.
“Wil je liever ergens anders heen?”, vroeg Harry.
“Nee, we blijven gewoon hier”, zei Anne, “ik heb geen zin om me door hem weg te laten jagen.”

Samen liepen ze naar een tafeltje in de hoek van het café.
“Wat wil je drinken?”, vroeg Harry.
“Een boterbier graag”, zei Anne.
Harry stond op en liep naar de bar. Terwijl hij bij de bar stond draaide hij zich nog eens om naar het tafeltje waar Anne zat. Anne lachte naar hem en Harry begon te blozen en draaide zich weer snel om.

“Wat schattig, je bent uit met een tomaat”, zei een bekende stem achter Anne.
Anne draaide zich om en zag Draco staan.
“Wel, beter een tomaat dan een chocoladekikker.”
“En vertel eens, had je het gezellig vandaag?”, vroeg Draco.
“Ik had het hartstikke gezellig totdat jij bij me in de buurt kwam”, zei Anne.
Ondertussen liep Harry ook weer terug naar het tafeltje en zette de boterbier op tafel neer.

“Ik snap werkelijk niet wat je in hem ziet”, zei Draco met een afkeurende blik.
“Gelukkig maar dat ik het wel zie dan hè?”, zei Anne.
Harry die de laatste opmerking van Draco ook hoorde moest erom lachen.
“Oh fretjongen, daar ben ik heel erg blij om. Ik zou er niet aan moeten denken dat jij mij leuk zou vinden”, zei Harry met een verafschuwd gezicht.

Anne en Harry begonnen allebei te lachen en Draco liep weer terug naar het tafeltje waar hij eerder ook al aan zat. Hij had zijn taak uitgevoerd en die Griffoendors hadden niets in de gaten gehad. Ja, zijn eerste opdracht was geslaagd. Snel schreef hij een briefje wat hij zodra hij op school was naar zijn vader zou sturen.

“Viel hij je lastig?”, vroeg Harry terwijl hij een slok van zijn boterbier nam.
“Niets wat ik niet aankon”, antwoordde Anne terug. 
“Hoe gaat het eigenlijk met het zwerkbalteam?”, vroeg Anne nieuwsgierig, “je bent er de laatste tijd zo druk mee.”
“Oh het gaat goed. We zijn weer druk aan het trainen voor de eerste wedstrijd en…”
Maar Harry maakte zijn zin niet af en greep naar zijn litteken op zijn voorhoofd, dat nu een brandende pijn gaf. In de verte hoorde hij Anne nog roepen hoe het met hem ging, tot de pijn teveel voor hem werd en hij bewusteloos neerviel.

*hp*hp*hp*

Anne keek geschrokken toe hoe Harry naar zijn litteken greep. Ze had geen idee wat er gebeurde, mede omdat Voldemort zich vorig jaar nogal rustig had gehouden. Ze probeerde rustig te blijven en vroeg Harry of het wel goed ging. Hij antwoordde echter niet. Anne zag Harry’s ogen wegdraaien en met een klap viel zijn hoofd op de tafel. Snel liep Anne naar hem toe en probeerde hem weer bij te krijgen, iets wat haar niet lukte.

Ze keek het café rond op zoek naar iemand die haar kon helpen. Het was echter al vrij laat in de middag en de meeste leerlingen waren alweer terug gegaan naar Zweinstein. De enige van hun school die nog in het café was was Malfidus en dat was nu niet echt iemand die Harry zou gaan helpen. Ze kon echter onmogelijk Harry in haar eentje terugkrijgen naar school, dus ze besloot het toch maar te vragen.

Anne liep naar Draco toe, hopend op een soort van wonder zodat hij zou helpen.
“Dra.. Malfidus, ik vroeg me af of je misschien even kon helpen.”
Draco keek op en was verbaast om Anne te zien staan. Anne ging verder met praten.
“Harry had net een soort van toeval en is bewusteloos en ik kan hem onmogelijk in mijn eentje weer naar Zweinstein brengen. Dus wil je helpen?”

Nu begon Draco op een vreemde toon te lachen.
“Volgens mij heb je teveel boterbiertjes gedronken. Ik ga je namelijk echt niet helpen om wonderboy weer terug te krijgen naar het kasteel.”

Anne zuchtte. Zo een soort antwoord had ze eigenlijk wel verwacht. Ze moest het nu dus maar alleen proberen. Anne liep weer terug naar Harry. Ze deed zijn arm om haar nek, terwijl ze hem zelf bij zijn middel vastpakte. Zodra ze hem beet had begon ze al te wankelen en ze had moeite om te blijven staan.

“Je bent toch een tovenaar of niet?”, zei Draco die op Anne afgelopen kwam.
“Ja en?”, zei Anne ongeduldig.
“Oh niets hoor. Ik dacht alleen dat het misschien wat makkelijker was om hem gewoon voor je uit te laten zweven dan dat je hem het hele eind gaat dragen. Maar het maakt mij verder niet uit.”
“Dat weet ik ook wel”, zei Anne boos terwijl ze gewoon verder ging met het verslepen van Harry.
“Wel, waarom doe je het dan niet?”, zei Draco met een opgetrokken wenkbrauw.
“Ik ben mijn toverstok vergeten”, zei Anne zacht en snel zodat Draco het bijna niet kon verstaan.

“Dat is niet echt handig hè?”, zei Draco lachend.
“Zeg me liever iets wat ik nog niet weet”, zei Anne terug.
“Ik help je wel.”

Dat was inderdaad iets wat Anne niet verwacht had. Van de schok liet ze Harry bijna voor een tweede keer uit haar handen vallen. 

“Meen je dat?”, zei Anne ongelovig.
“Nee, dat niet, maar het was leuk om te zien hoe je reageerde”, zei Draco lachend.
“Ik snap werkelijk niet dat ik het zolang met je hebt uitgehouden vorig jaar,” zei Anne boos. 
“Misschien omdat ik gewoon ongelofelijk sexy, slim en aardig ben.”
“Eerder ongelofelijk egoïstisch en arrogant”, zei Anne.
“Zie je, ik wist wel dat je van me hield”, zei Draco lachend terug.


-----------------------------------


