Moonlight





Dit is dus mijn laatste hoofdstuk, het einde van het verhaal.
Ik weet niet of ik het wel goed heb gedaan, maar voor mijn eigen ben ik heel trots op het verhaal.
Ik heb geleerd wie ik ben, en wat mijn schrijfstijl is.
Want dit was niet zomaar een fictie... meer een stukje van mezelf.
Dus hopelijk waarderen jullie het en hebben jullie iets aan het verhaal gehad.
Mijn nieuwe fictie komt er wel aan, maar over een tijdje pas.
Ik weet niet precies wat ik wil doen, of wat het plot is... het komt allemaal wel ;-)!
Nog bedankt voor alle berichtjes en steun...

X, Moonlight



Hoofdstuk 26

De vampieren zeiden niks terug, ze keken alleen bang en angstig naar Lestat.
Lestat zweefde machtig, en zag er gevaarlijker uit dan ooit.
"En, ik zal jullie nu moeten vernietigen" zei hij.
"NOOIT" schreeuwde Vladimir en rende samen met de Vampieren weg.
Maar ze kwamen niet ver, de poort van de Lunalten bleef openstaan terwijl er nog een gedaante uit kwam.
Het was een vreemd wezen, een soort zwarte schim.
Het deed me denken aan een dementor, alleen wat vrouwelijker.
Achter de kap kwam een vrouwengezicht tevoorschijn die haar hand reiktte naar de zwartbloederigen.
"Het is jullie tijd om te gaan" zei ze kort.
"NEEE" schreeuwde Elvina.
"De Lunalten geven aan dat jullie moeten gaan, ik kom jullie ophalen" zei ze op dezelfde toon.
De vampieren wouden wegrennen maar het lukte niet...
Door de kracht van de geheimzinnige vrouw zweefden ze dieper naar het gat.
Ze probeerden zich te bevrijden maar lukte niet.
"Verzet jullie niet, er is niks dat jullie nog kunnen doen" zei de vrouw.
De vampieren werden opgeslokt door het gat van de lunalten... de laatste woorden waren;
"De vampierendochter, het is jouwn schuld".
Een soort last ging van me af, een soort explosie van blijdschap gebeurde er.
"Ik moet gaan, ik zal je waarschijnelijk nooit meer zien. Maar vergeet niet, ik zal er altijd zijn" zei Lestat en hij verdween samen met de vrouw het gat in.
Ook al was Lestat weg, hij zou altijd in mijn hart blijven.
De leerlingen juichden en lachten en omhelsden elkaar van blijdschap.
Het eerste wat ik deed was naar Harry, en helpte hem met opstaan.
"Ik weet niet wat dat was, maar het doet er ook niet toe" zei hij begrijpend.
Ik was blij om het niet uit te leggen, en streek mijn hand door zijn haren.
Zijn mond kwam dichter naar me toe, en voor ik het wist raakten mijn lippen die van hem aan.
We kusten... en het was iets wat ik nooit had gevoeld.
"Ik hou van je, Harry" zei ik langzaam.
"Ik ook van jou" zei Harry zacht en glimlachte.
De Mayfairs liepen naar me toe, en glimlachten net als Harry.
Ik had het gevoel, dat alles wel op zijn pootjes terecht kwam.
Want op dit moment was leven; perfect.


Na het gevecht keerde ik terug naar de Mayfairs.
Voor de rest van mijn leven woonde ik bij hun... zonder zorgen.
Ik werd nog meer bevriend met Robin dan ik al was, en wat betreft Harry;
hij is de liefde van mijn leven.
In deze reis, in mijn verhaal heb ik veel geleerd.
Ik heb mensen verloren, en mensen ontmoet.
Mijn leven is zoals het hoorde, en Talamasca is weer mijn thuis.
Vele mensen zouden zeggen dat dit het einde is... maar mijn leven is pas begonnen.


-----------------------------------


