~Cham~




Hallo allemaal, 
Sorry dat het weken heeft geduurd maar schoolwerk, elke dag dansen en vriendje is niet bepaald iets wat je zo kan combineren .  :oops: 
Daarom heb ik maar besloten mijn verhaal af te ronden en de allerlaatste stukken maar geplaatst . 
Geniet ervan ! (nogmaals : Sorry :oops:  )

Stuk 22
"Meneer Potter !" riep de stem van meneer Garret .  "Help me even met de slingers !"
Harry veegde het zweet van zijn voorhoofd en trok zijn vest uit . 
Het weer was in Parijs warm, zonnig en stralend . 
Maar Harry kon niet wachten tot de zomervakantie, dat morgen zal zijn, en moest nog voor een keer helpen met de versieringen van het eindfeest van de school . 
"Dit zal mijn laatste avond in Parijs zijn ." zei Harry zachtjes tegen Ron .  "Na de zomervakantie ga ik gewoon terug naar Londen ."
"Ik denk dat ik gewoon hier blijf ." mompelde Ron . 
Harry stopte met de versieringen en keek hem toen verbijsterd aan . 
"Je gaat wat ?" zei hij . 
"Ik blijf ." zei Ron .  "Ik vind het hier eerlijk gezegd wel niet zo oke, maar ik wil wel een goede opleiding als ik later Schouwer als beroep wil worden ."
Harry knikte . 
"Ik begrijp het ." loog hij . Maar eigenlijk begreep hij het helemaal niet ! Waarom was Ron zo erg veranderd... ?
"Harry," zei Ron . Hij wist blijkbaar wat hij dacht .  "Ik weet dat je het heel erg jammer vind en- dat vind ik ook . Maar ik wil mijn ding doen en mijn droom beroep als Schouwer beoefenen ."
"Natuurlijk begrijp ik je, Ron ." zei Harry . 
"Ga je vanavond naar het eindfeest ?" vroeg Ron bijna smekend .  "Alsjeblieft... het zal je laatste avond hier zijn ."
Harry knikte langzaam . 
"Het is goed... " zei hij aarzelend .  "Ik heb toch wat afleiding nodig na dat gedoe met Parvati en-"
"Ga er met Eloise heen !" stelde Ron voor . 
Harry schudde zijn hoofd . 
"Straks is ze weer bezeten door Poshaun en-"
"Dat gebeurd niet meer ." zei Ron vastbesloten .  "Ga er met haar heen . Ze is verliefd op je ."
Harry zei niets . Hij wist dat Ron gelijk had . 
Hij moest er niet aan denken wat hij allemaal voor Eloise voelde, toen ze net op school zaten . Maar die gevoelens waren allemaal voorbij . 
"Oke," zei Harry .  "Waar is Eloise ? Ik vraag haar er wel heen ."
Ron grijnsde en wees naar de deur . 
Harry draaide zijn hoofd en zag Eloise met haar vriendinnen  in de deuropening staan . 
Hij wilde haar dolgraag spreken, maar wist dat het moeilijk zal zijn nu ze zo met haar vriendinnen was . 
"Eloise !" het flapte eruit voordat hij er zelf erg in had . 
Eloise keek hem aan . Ze glimlachte... het viel Harry toen pas op hoe mooi ze eigenlijk was . 
"Wil je- wil je even met me meekomen ?" vroeg Harry met een blik op de anderen . 
"Ja, hoor ." antwoordde Eloise . 
Harry nam haar mee het plein op . 
Ze gingen zitten onder de schaduwen van een boom . 
"We moeten praten, Eloise ." zei Harry schor . 
Eloise knikte . 
"Het spijt me dat ik de laatste tijd zo koel tegen je was ." zei Harry .  "Het spijt me echt . Maar ik had geen keus ."
"Het is al goed ." zei Eloise .  "Het spijt me dat ik zo moeilijk voor je was en misschien nog- ben ."
"Nee ." zei Harry hoofdschuddend .  "Het was erg moeilijk omdat- omdat ik nog met mijn toenmalige vriendin was . En ik had gevoelens voor je ."
Eloise sloeg haar ogen neer . 
"Het is dus uit met je vriendin ?" fluisterde ze . 
Harry beet op zijn lip . 
"Ja ." zei hij uiteindelijk . 
Eloise leunde tegen hem aan en legde haar hoofd op zijn linker schouder . 
"Wat vreselijk allemaal voor je ." zei ze . 
Harry raakte even haar hand aan en staarde toen naar het gras . 
Hij vond het inderdaad vreselijk dat Parvati er een einde aan had gemaakt, maar dat zei hij natuurlijk niet hardop . 
"Het zal een van mijn laatste avonden in Parijs zijn ." mompelde Harry . 
Eloise staarde hme geschrokken aan . 
"Wat bedoel je ?" vroeg ze ademloos . 
"Het zal mijn laatste avond zijn ." zei Harry .  "Na het eindfeest ga ik terug naar Engeland ."
Eloise sloeg haar ogen neer en zweeg . 
"Ik-" begon ze geluidloos .  "Ik zal het jammer vinden ."
Harry slikte langzaam een brok in zijn keel weg . 
Eloise Daff zag er verleidelijk uit, maar hij zal het voorzichtig moeten aanpakken . 
"Het is wat ik wil, Eloise ." zei hij langzaam en pakte haar hand .  "Ik heb nooit echt van Parijs gehouden ."
Eloise zei niets en staarde verdrietig naar hun handen... hun vingers verstrengeld in die van elkaar... 
"Eloise ?" zei Harry na een opgelaten moment . 
Eloise keek hem hoopvol aan . 
Harry slikte nogmaals . Zijn hormonen en hart gingen tekeer. 
"Zal je... " begon hij schor .  "Zal je vanavond met mij naar het feest willen gaan ?"
Eloise glimlachte flauwtjes . 
"Dat is leuk ." zei ze zacht .  "Dat is erg leuk ."

"En ?" zei Ron opgewekt zodra hij Harry het studentenhuis binnen zag komen .  "Heeft ze je afgewezen ?"
"Dat niet ." lachte Harry .  "Ik ga vanavond met Eloise naar het feest ."
Ron grijnsde breed en ging toen voor de spiegel staan . 
"Harry, " zei hij .  "Weet je eigenlijk wel zeker dat dit je laatste avond zal worden in Parijs ?" 
"Heel erg zeker ." zei Harry gedecideerd . 

Die avond vertrok Ron al vroeg om zijn afspraak na te komen en bleef Harry nog onzeker voor de spiegel staan . 
Wat als Eloise hem wel afwees... ? Wat als Parvati hier was geweest... ?
Hij hoorde de laatste studenten weg gaan en besloot maar eens op te stappen . 
Harry slenterde naar het hoofdgebouw en zag Eloise toen voor de deuropening staan . 
"Hoi Harry ." zei ze glimlachend . 
"Hoi ." zei Harry ademloos .  "Je ziet er- erg mooi uit . "
"Dankje," zei Eloise . Ze bloosde .  "Jij ook, hoor ."
Ze pakten elkaars handen en liepen toen naar binnen . 
De muziek stond hard aan en de prachtige betoverende lichetn schenen op hun gezichten . 
Leerlingen waren al begonnen met dansen en Harry voelde zich vreselijk opgelaten . 
Het was niet alleen omdat hij wist dat hij moest dansen, of dat hij met Eloise op een feest was... maar het was dat hij samen met een meisje was . Een ander meisje dan Parvati, van wie hij echt heeft gehouden en ook zal blijven doen . 
"Harry ?" zei Eloises' stem .  "Harry ? Gaat alles goed met je ?"
Harry staarde haar vermoeid aan . 
Hij probeerde te lachen . 
"Nee, alles gaat goed, meisje ." zei hij .  "Laten we gaan dansen ."

Stuk 23
(Harry)
Parvati heeft me laten zitten . Ze heeft me in de steek gelaten... 
De hele avond gaat dit door mijn hoofd . 
Zelfs als ik met het mooiste meisje van school ben, kan deze vervelende gedachte mijn hoofd maar niet uit . 
Het is al weliswaar alweer een tijd geleden, sinds ik die vreselijke brief van Parvati kreeg . 
Maar toch zit het me elke dag dwars... 
Mijn resultaten van het examen is redelijk goed, het is tenminste voldoende om over te gaan naar het tweede jaar, als ik dat graag wil natuurlijk . 

Het feest is nog steeds bezig als Eloise plotseling stralend met drinken voor mijn neus sta . 
"Je hebt zeker ook geen trek in een glas ?" vraagt ze met een glimlach . 
Ik haal mijn schouders op . 
"Waarom ook niet ?" zucht ik . 
Eloise staart me aan met opgetrokken wenkbrauwen en mijn hart maakt een sprongetje . 
Ze is mooi, gaat het door mijn verwarde hoofd . 
"He, Eloise..." zeg ik zo nonchalant mogelijk .  "Dit feest is best saai he ?"
Eloise lachte . 
"Hoezo ?" vraagt ze . 
Ik haal mijn schouders op . 
"Anders kunnen we wat anders doen..." zeg ik (zogenaamd) nadenkend .  "Zin om met me mee te gaan ?"
" Hahaha ! Ja hoor, Harry ." 

Dit zeiden Eloise en ik dus lang geleden tegen elkaar . 
Ik nam haar mee naar mijn studentenhuis en wat er daarna allemaal gebeurde was een hele ingewikkelde waas voor mij . 
Het gebeurde allemaal snel en serieus... 
Ik probeerde zoveel mogelijk dingen uit om mijn verdriet voor Parvati, mijn enige grote liefde, te verminderen . 
Maar het was vergeefse moeite . 
Ik heb er duidelijk spijt van... 

Hmmm... ik kan me er wel 'wat' van herrinneren . 
De dag na het eindfeest op school, ging ik met Eloise mee naar haar familie in Bordeaux . 
( Ron en Marcel waren zonder mij terug naar Engeland gegaan )
Meneer en mevrouw Daff waren aardig en vol warmte . 
Ze waren blij om 'Harry Potter' te ontmoeten en ik werd door Eloise voorgesteld aan hen als... haar vriend . Vriendje als in betekenis van verkering . 
Tot mijn verbazing protesteerde ik niet eens . 
Haar ouders regelden al gauw een 'verloving' en ik liet alles over me heen gaan . 
De ouders van Eloise hadden me, tijdelijk, in hun huis genomen .
Drie weken later kreeg ik een brief in mijn handen en las ik dat het van Ron en Hermelien waren . 
Ze vroegen me of ik vakantie wilde gaan vieren, net als de zomer ervoor, samen met goede vrienden . 
Ik wist dat het een kans was dat ik nooit meer zal krijgen en daarom ging ik weer terug naar Engeland . 
Ik ging erheen en liet Eloise achter ...

Op de dag dat Harry arriveerde bij hun vakantie bestemming, liet hij onmiddelijk zijn hart luchten bij zijn beste vrienden . 
Ron en Hermelien . 
Maar het was niet eerlijk om het alleen aan hen te vertellen, de rest zal het moeten weten ...

Dit was de plek waar het allemaal was begonnen . Het meer tegenover een appartement in Schotland .
Zachte trage voetstappen klonken achter hem .  
Zijn hart sprong over . Hij wist wie het zal zijn . 
Parvati Patil zijn enige echte ware liefde, voor altijd ... 
Zij ging naast hem zitten en hield haar blote voeten in het frisse heldere water . 
"Je bent verloofd ." zei ze, vlak en verdoofd . 
Het was duidelijk dat Harry spijt had, dat hij verdrietig was en zich schaamde...
"Ze is zwanger ." zei hij . 
Ze staarde hem met open mond en grote ogen aan . 
Hij knikte . "Ze heet Eloise en nadat jij het had uitgemaakt ben ik een paar keer met haar uitgeweest . Na het feest... gebeurde het ."
Parvati kromp inneen . 
"Ik ben een stomme klootzak ." zei hij bitter .  "Ze is in verwachting en dat is mijn schuld . Ik neem mijn verantwoordelijkheid ."
"Weet je zeker dat het ..." Parvati had moeite het uit te spreken .   "... van jou is ?"
Hij keek haar recht aan . "Dit is wat een fatsoenlijk man doet ." fluisterde hij . 
Langzaam, in het water kijkend, probeerden Harry en Parvati de gebeurtenissen op een rijtje te zetten . 
"Ga je met haar terug in Londen wonen ?" vroeg Parvati . 
"Nog niet ..." zei Harry .  "... voorlopig blijven we in Parijs ."
Parvati wist dat het een grote klap voor hem was . Hij wilde weg van Frankrijk en wilde een leven opbouwen in Engeland, waar hij geboren was . 
Ze wist dat hij daar altijd al van had gedroomd . 
"Hou je van haar ?" vroeg Parvati . 
Harry keek haar aan . Hij sloot toen zijn ogen .
 "Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit voor iemand had gevoeld, wat ik voor jou voel . Maar- ik zal mijn best doen ."
Parvati stond op het punt te gaan huilen . 
Harry drukte haar zich tegen hem aan, met zijn mond op haar haar, zijn ademhaling wild . 
"Parvati, als ik jou hart heb gebroken, ik heb mijn eigen hart duizend keer erger gebroken ." hij huilde .  "Ik zou alles doen om dit te kunnen veranderen, maar ik zie geen uitweg ."
Parvati snikte . 
"Ik sta mijzelf toe dit een keer te zeggen, " fluisterde Harry .  "Alles wat ik ooit tegen je heb gezegd was waar en is waar . Ik heb niet gelogen . Het is echter groter en krachtiger dan jij denkt . Onthoud wat ik heb gezegd ."
Zijn stem was wanhopig . Hij greep haar stevig vast . 
"Ik weet best dat ik niet van Eloise hou, maar- ik vergeef het mezelf nooit om haar alleen met 'ons' kind te laten . Jij gaat verder dat weet ik gewoon . En ik zal jou mijn leven moeten missen ." 
Parvati rukte zich van hem los en zakte toen in het gras . 
"Wat je net allemaal tegen me zei, " begon ze zacht jammerend .  "Geldt voor mij ook ."
Hij knikte . 
"Ik zal je nooit vergeten ." zei Parvati zacht . Ze dacht erover na .  "Nou, ik hoop dat ik je een beetje kan vergeten ..." 
Ze schuifelde zenuwachtig met haar voeten . "... anders word het wel erg moeilijk voor mij ."
Harry's ogen stonden nu vol tranen . Zijn mondhoeken trilden . 
Parvati stond op . Ze ging helemaal op haar tenen staan, legde haar handen op zijn schouders en kuste hem op de wang . 
Onlangs de plek kuste ze hem als een geliefde, en niet als een goede vriend . 
Hij hield haar in zijn armen, steviger en dichter tegen zich aan dat hij zou moeten doen . Hij wilde haar niet laten gaan . 
Ze namen elkaars beeld goed in zich op . 
Hij hield van haar en zij van hem . 
Maar ze hadden geen betere uitweg . 
Terwijl ze innig in elkaars armen stonden, roken ze elkaars geur en genoten van hun laatste moment samen . 
"Ik moet gaan, Harry ." fluisterde Parvati . Ze ging rechtop staan en sloeg haar ogen neer . 
"Dag, Harry ."
"Dag, Parvati ."

Beiden wisten dat dit de laatste keer zal zijn . De laatste keer dat ze elkaar zullen zien ...
Parvati zal terug gaan naar Londen om verder te studeren en Harry zal terug gaan naar Parijs . Hij zal zijn Schouwers' studie compleet afmaken en een gezin stichtten met zijn vrouw . 
Het leven was nou eenmaal oneerlijk en hard . 
Het leven was maar slechts eerlijker dan de dood...
Harry Potter zal voor altijd herrinnerd worden en zijn geschiedenis zal later uitgebreid worden tot een van de grootste legendes ooit .

Mijn 1e verhaal ("De Vloek") dat ik op dit Forum had geplaatst was weliswaar langer, spannender, fantasie rijker, populairder... 
Maar ik ben eerlijk gezegd meer tevreden met dit verhaal dan mijn vorige, omdat veel dingen toch wel zijn verbeterd . 
Ik hoop dat jullie het allemaal leuk vonden ! 
-xxx-
~Cham~ 


-----------------------------------


