*Lily*




Hoofdstuk 3: Terug naar Zweinstein.

Hij verschijnselde heel onopmerkelijk op het perron.
Hij zag wel een klein meisje verbaasd naar hem kijken, maar verder leek niemand te merken dat hier juist een tovenaar zich bevond.
Hij keek op de klok en zag het kwart voor 11 worden en juist toen hoorde hij stemmen achter zich.
“Hey Harry, hier zijn we!”
Het was een lange, ooit slungelige jongen die Harry riep.
Harry keek goed en zag dat het zijn beste vriend Ron was.
Hij had blijkbaar goed doorgetraind tijdens de vakantie, dacht Harry,
want Ron was nog gespierder geworden dan vorig jaar, door zwerkbal te spelen. Ron had eindelijk vertrouwen in zichzelf gekregen als wachter van het Griffoendor team en het resultaat was dat hij door de vele trainingen brede schouders en een afgetraind lichaam had gekregen. Hij kreeg nu meer aandacht van meisjes, iets wat Hermelien nogal irriteerde, maar verder zie ze er niets van.
“Ha, Harry jongen, hoe is het met je?” zei Ron op een joviale toon.
“Valt wel mee.” Zei Harry.
“Wel een enorme saaie vakantie gehad en er kan ieder moment een moordenaar mij om zeep helpen, maar voor de rest is alles met me ok.” Zei hij iets of wat sarcastisch.
Ron trok wit weg, Harry wist wel dat Ron het niet verkeerd bedoelde, maar ondanks hij zich blij maakte op het nieuwe schooljaar baalde hij bij het idee dat andere studenten al die zorgen niet hadden als hij.
“Sorry, maatje, we wilde je daar wel weghalen, maar…”
“Ik weet het” zei Harry. Perkamentus wou het niet.
“Als het je een troost kan zijn, ik heb ook niks aan mijn vakantie gehad.” Zei Ron.
“Ma die zegt dat het te gevaarlijk is om naartoe te gaan, nu jeweetwel zo machtig is, Fred en George die je nooit meer ziet door hun winkel en ja, Percy, daar hoor je nooit iets van. Alleen Ginny om mee te praten, gaat na een tijdje ook vervelen.” Zei hij op een lastige toon.
Hij had duidelijk ook liever Harry op logement bij hem gehad.
“Nou, het is voorbij niet?” zei ineens een heldere stem achter hun waardoor ze allebei schrikte.
Hermelien Griffel stond achter hun en had een gebruind tintje.
Ron en Harry’s gezicht klaarde op.
Ze hadden elkaar in geen 2maanden gezien en het leek hun ineens tijd om die rotvakantie achter zich te laten. Hermelien was net zoals Ron verandert en zag er enorm volwassen uit.
“Kom, laten we gaan.” Zei Hermelien na hun beide omhelst te hebben.
En ze liepen alle 4(Ginny was ook van de partij en begon haar 6de jaar aan Zweinstein) door de muur en zagen uit de Zweinsteinexpres wolken komen en haastte zich naar een vrije coupe.

Hoofdstuk 4: de zweinsteinexpres

Ze zochten naar een vrije coupe en vonden er snel eentje, omdat ze voor de eerste keer eens goed op tijd waren.
“Waar is je moeder eigenlijk?” vroeg Harry aan Ron. Normaal gezien was mvr.Wemel altijd van de partij als haar kinderen naar Zweinstein gingen.
“die heeft het te druk met de orde.” Zei Ginny bedrukt.
“In de vakantie was ze er ook vaak niet. En pa hebben we nauwelijks gezien. Het is een echte ramp op het ministerie.” Zei Ron met een zucht.
“Hebben de dreuzels nog niks door?” vroeg hij aan Hermelien.
“Bij mijn weten toch niet.” Zei Hermelien en ook zij zuchtte.
“Ik heb ma en pa niks gezegd over Voldemort enzo.” Ron huiverde niet meer, maar sprak zijn naam ook niet uit, dat durfde hij nog net niet.
“Ik wil ze niet ongerust maken.” Zei Hermelien en keek Harry bedroefd aan.
“Laten we over iets anders praten.” Zei Harry ineens.
“Ik heb geen zin om depri te doen.” Zei hij gemeend.
“Nou, dat lijkt mij ook.” Zei Hermelien iets vrolijker.
“O nee, nu gaat het komen zeker?” zei Ron met het nodige sarcasme.
“Wat?” zei Hermelien, maar ze glunderde.
“Wel, doe nu maar niet alsof je het niet wilt vertellen.” Zei Ron toen weer geërgerd.
“Wat?” zei Harry.
“Heb ik iets gemist?”
“Welnee, Harry.” Zei Hermelien nu weer.
“Maar Ron denkt dat ik…”
“Jaja, leg het maar uit.”
Hermelien keek lastig.
“allee, zeg nu!” zei Harry die heel nieuwsgierig werd. Ron keek naar Hermelien maar die wou het blijkbaar niet zeggen dus zei hij maar zelf;
“Hermelien is hoofdmonitor geworden.”
“Echt?Hermelien dat is geweldig!Proficiat!”
Hermelien kreeg een blos. Ron grinnikte.
“Waarom heb je me dat niet eerder vertelt?” vroeg Harry.
“Wel, ik dacht dat je genoeg aan je hoofd zou hebben.” Zei ze iets of wat beschaamd.
“Nou, goed nieuws had ik wel kunnen gebruiken, maar goed, het is je vergeven.” Zei hij met een glimlach.
“O, daar isDaan juist!” zei Ginny ineens en ze was weg.
“Is het nog steeds zo dik aan met Daan?” vroeg Harry aan Ron.
“Dik?” zei Ron met nadruk. 
“Ik denk dat ik Daan deze vakantie meer heb gezien dan ik hem normaal in een schooljaar zie….” Hij draaide met zijn ogen.
“Nou, dat is toch leuk voor haar.” Zei Hermelien toen weer.
“Tuurlijk,”zei Ron. 
“Maar ze had beter bij iemand beters moeten blijven, haar eerste keuze lijkt mij.” Zei hij terwijl hij uitdagend naar Harry keek. Harry fronste zijn wenkbrauwen. “Ik had dat al gezegd, ik had nooit geweten dat Ginny verliefd op me was.” Zei hij waarheidsgetrouw.
“Ja, Ginny had het opgegeven Ron, blijf daar dan niet over zagen.” Zei Hermelien.
“Ok, ok, maar Harry kan zich soms bedenken. Is het niet Harry?”
Harry keek Ron verbaasd aan.
“Of is er iets mis met mijn zusje? Is ze niet goed genoeg?” zei hij er dreigend bij als een typische grote broer.
“Neenee,tuurlijk niet.” Zei Harry iets of wat nederig.
“Dan is het goed.” Zei hij er lacherig bij.
Zij bleven nog een tijdje zeveren en lachen en Harry besefte nu nog meer hoe erg hij zijn vrienden gemist had. De mollige heks kwam zoals gewoonlijk met haar karretje vol met snoep en heerlijke pompoenensap en terwijl ze hun gekochte zoetigheden opaten kwam Zweinstein hoe langer hoe dichter in zicht.
Ze deden vlug hun gewaad aan(Hermelien had het al aan en mocht van Ron niet naar hun kijken) en hoorde toen de trein tot stilstand kwam een vertrouwde stem.
“Eerstejaars hierheen!Eerstejaars!”
Harry genoot, het was goed om terug thuis te zijn.


-----------------------------------


