*Lily*




Hoofdstuk1: hij die overleefde

Harry Potter was niet zoals alle andere jongeren van zijn leeftijd, dat wist hij zelf ook wel.
Hij was een tovenaar, dat maakte hem ongewoon.
Maar dat was niet alles.
Hij had een litteken op zijn voorhoofd, zodat alle mensen hem meteen herkende als; de jongen die bleef leven.
Hij had namelijk een vloek overleefd die nog nooit iemand eerder had overleefd.
De avada-kedavra vloek, uitgesproken door een tovenaar zo machtig en gevreesd, dat geen een tovenaar of heks hem durfde uitspreken. Behalve Harry dan en nog een paar leden van de orde en sinds kort zelfs Hermelien, zijn beste vriendin.
Van die laatste had hij de laatste tijd niet veel meer van gehoord.
Ze was hem vast niet vergeten, dat wist hij zeker, maar ze was op vakantie met haar ouders naar Rome en zou zich vast teveel amuseren om nog te kunnen schrijven, dacht hij.
En Ron zijn laatste brief was kort maar krachtig.

Hey Harry,
Morgen zijn we om kwart voor 11 op perron 9 ¾.
Ik zie je daar.
Ron

Harry was ontzettend blij dat hij Ron zou terugzien, net zoals hij Zweinstein zou terug zien.
Het was de rotste vakantie namenlijk die hij ooit had meegemaakt.
Hij moest de hele zomer bij de Duffelingen doorbrengen, omdat dat Perkamentus het beste leek.
Aangezien Voldemort ontzettend op krachten was gekomen en zeker Harry nog steeds om zeep wilde helpen, leek het hem het beste dat hij binnen bleef.
Harry baalde ontzettend, want hij verveelde zich enorm.
Hij wist wel dat Perkamentus het beste met hem voorhad, maar hij was nu 17 en vond dat hij intussen wel voor zichzelf kon zorgen.
Hij had al zo vaak tegen Voldemort gevochten en het steeds overleeft.
In zijn 5de jaar had hij dat wel te danken aan Perkamentus en ordeleden, maar verleden jaar moest hij het weer in zijn eentje opnemen tegen hem.
Hij was blij dat hij zijn 7de jaar op Zweinstein nog kon meemaken, want zijn leven had toen aan een zijde draadje gehangen.
Ondertussen wist hij dat hij geluk had met zo’n vrienden als Ron en Hermelien.
Ron had zelfs bijna zijn leven gegeven voor hem verleden jaar.
Gelukkig was hij enkel licht gewond en had het ook overleefd.
Hij wist wel dat hij op een dag minder geluk zou hebben.
Want hij moest Voldemort vermoorden, of hij hem, dat was de vloek van zijn litteken.
Hij legde zich neer in bed na zijn hutkoffer te maken.
Hij fleurde helemaal op bij de gedachte dat hij morgenavond weer in zijn hemelbed in zweinstein zou liggen dromen.

Hoofdstuk 2: Vaarwel,voorgoed...

Harry was de volgende morgen vroeg uit de veren.
Hij was zo blij dat hij terug mocht gaan naar Zweinstein, dat hij gewoon niet meer verder kon slapen.
Hij kleedde zich om en keek nog eens na of hij alles had ingepakt.
Hij wist dat hij niks vergeten was en keek op zijn horloge.
Het was ondertussen 10 uur en besloot al afscheid te nemen van de Duffelingen.
Niet dat ze hem zouden missen, maar hij vond dat ze maar moesten weten dat hij naar school vertrok, dan konden ze zich tenminste verheugen.
Hij liep naar onder en zag dat ze net Dirk naar school gingen brengen.
“Ik ga eens door he.” Zei Harry op een rustige toon.
Hij wist dat de Duffelingen heel schuchter tegen hem waren. 
Het idee dat er een moordenaar op de stoep kon staan, beviel hen niet. Perkamentus had hem wel uitgelegd dat hij niet binnen kon, door de liefde van zijn moeder, maar wat wiste dreuzels daar nu van.
“Naar school?” zei tante Petunia met een stem die klonk van opluchting en nieuwsgierigheid.
“Ja” zei Harry, al vond hij dat wel een enorm domme vraag.
“Pa, ma,ik kom nog te laat!” zei Dirk enorm knorrig. Hij was slecht gezind, vast omdat zijn nieuw dieet van geen kanten werkte.
“Nou, jullie zullen dan geen last meer van me hebben.” Zei Harry nog vlug voordat ze wegreden.
“Hoezo?”bromde oom Herman.
“Wel, in de volgende vakantie word ik 18.” De Duffelingen keken stom verbaasd, ze wisten vast niet dat Harry dan jarig was en waren vast vergeten hoeveel jaar hij nu eigenlijk wel was.
Harry ging verder toen ze niks zeiden.
“En dan ben ik praktisch volwassen in de toverwereld(de Duffelingen keken verwilderd rond of de buren dat niet gehoord hadden)en dan heb ik normaal gezien een diploma op zak en ben van plan om op mijn eigen te gaan wonen, aangezien ik tegen die tijd zelf mag toveren zonder de wet te overtreden.”
De Duffelingen wiste niet wat ze hoorde.
Harry wist wel dat ze enorm opgelucht waren, maar toch zei tante Petunia iets wat hem enorm verbaasde.
“En wat gaat je dan beschermen als je niet meer in het huis bent met je moeders liefde in het?”
Harry voelde zijn mond lichtjes opengaan en deed hem vlug weer dicht.
“Nou, tegen die tijd zal ik het wel zelf met hem moeten uitvechten.” Zei Harry.
Hij voelde zich niet dapper bij die woorden, maar merkte zelf dat hij kippenvel kreeg bij die gedachte.
“Dus we zien je niet meer? Nooit meer?” zie oom Herman met een grommende stem.
“Nee, nooit meer.”zei Harry.
Hij merkte dat de Duffelingen opgelucht waren, maar leken ook verward door dit nieuws.
“Maar denk maar niet dat we je uit de goot komen halen als je perfecte plannetje misloopt!”dreigde oom Herman nogmaals.
“Nee.”zei Harry montoon. De Duffelingen wisten niet dat Harry een klein fortuin van zijn ouders had geërfd en dachten vast dat hij dat financieel niet aan zou kunnen.
“Maak je daar maar niet druk om.”
De Duffelingen reden uiteindelijk met Dirk weg die stomverbaasd Harry nog nakeek in de auto.
Ze hadden niet eens aan hem gevraagd hoe hij naar school zou geraken, maar Harry had hem daar niet voor nodig.
Hij kon nu eenmaal al verdwijnselen en verschijnselen. Dat had hij verleden jaar geleerd samen met Ron en Hermelien met behulp van een curses die op zweinstein werd gegeven.
Hij keek nog een keer rond in het huis van de Duffelingen en was dolgelukkig dat hij de keuze had gemaakt om nooit meer terug te keren. Hij nam zijn hutkoffer en Hedwig en verdwijnselde richting perron 9 ¾.


-----------------------------------


