Moonlight




 Heey mensen! Hier een nieuw hoofdstuk, alleen iets anders:
ik krijg bijna geen tips of reactie’s meer.
Ik moet natuurlijk wel weten wie mijn lezers zijn ^^!

X, Moonlight


Hoofdstuk 23

De rest van de kerst verliep gezellig en leuk, nog steeds geen sporen van de Zwartbloederigen.
Geen vampier was me op het spoor, of zocht me.
De volgende dag begon de treinreis om 16:00, zodat we lekker konden uitslapen.
Tegen drie uur verlieten we Evanston, opweg naar de Zweinstein Express.
"Deborah het was echt leuk om je weer eens te zien" zei Stella terwijl ze me omhelsde, vlakvoor het de reis begon.
Daarna knuffelde Merrick me zo hard als zo kon (ik stikte bijna), en zei daarna; "Het komt allemaal goed.
Ik zwaaide nog naar Suzanne en Charlotte en stapte daarna in de trein, terug naar Zweinstein.
De reis verliep stilletjes en rustig, ondertussen deden ik en Robin onze jurk aan en begonnen ons al optutten.
De lichtblauwe jurk pastte me precies en stond me geweldig.
Mijn haren had ik opgestoken en had er allemaal parelspeldjes ingedaan die precies pastte bij de parels op mijn jurk.
Robin had haar arabishe jurk aan samen met allemaal gouden armbanden en had haar haren in een lange vlecht.
Tegen de tijd dat het donker werd verlieten we de trein en gingen richting de drie bezemstelen.
Om ons heen liepen al veel leerlingen in allerlei jurken en galagegewaden.
Toen we bij het versierde "3 bezemstelen" aankwamen stonden Harry, Hermelien en Ron al voor de deur.
Harry droeg een flesgroen gewaad, Hermelien een lichtroze jurk tot haar knieen en Ron een gerafeld gewaad dat hem verschrikkelijk stond.
"Hoi Deborah, Robin" zeiden ze toen we aankwamen.
"Jij ziet er echt... ehm. Nieuwe kleren?" zei Harry stamelend.
Ik giechelde en knikte langzaam.
"Nou dan zal ik deze dame naar binnen begeleiden" zei hij lachend en trok me mee naar binnen.
De gebruikelijke stoelen en tafels waren verruild voor makkelijke vormloze banken en in het midden was de dansvloer goed versierd.
Het algemene thema was absoluut kerstfeest, want de kleuren rood en donkergroen waren overal gezien.
Het plafon was helemaal versierd met marretakjes en hier en daar zag je ongelofelijke kerstbomen.
De muziek kwam van het podium af, waar "Rittick" stond.
Rittick was een beroemde keltishe band dat erg mooi muziek maakte, ze waren gekleed in lange bosgroene gewaden en zongen een langzaam nummer over de opkomst van de lente.
Madame Rosmerta was ook in de stemming en droeg een felrood gewaad met allerlei gouden kerstengeltjes erop.
De leraren zaten in een lange tafel in de hoek en keken plezierig toe.
Harry pakte mijn hand en we dansden op het mooie muziek van Rittick.
Om me heen dansten meerdere kinderen, in mijn ooghoeken zag ik Hermelien met Ron dansen en Robin met niemand minder dan Malfidus.
De gedachte dat Robin danste met een van mijn ex-vriendjes (als hij dat was geweest teminste) walgde me.
"Zo, waar was je eingelijk de laatste paar dagen?" vroeg Harry me.
"Ehm, bij Robin" zei ik kortaf, ik wou niet veel vertellen over mijn ervaringen bij de Mayfairs.
"Maar laten we niet praten, maar dansen" zei ik.
Wat een dwaas was ik, in mijn gedachten klonk die zin sexy maar nu ik het zo zeg lijk ik net een figuur in zo’n zwart witte romantishe film.
Harry knikte me en danste verder.
Ik deed mijn ogen dicht, in mijn gedachten dansten ik en Harry in de wolken romantish met zijn tween zonder de anderen.
Maar die gedachten werd hevig gestoord...
De deur van de drie bezemstelen vloog open, de winterse kou kwam naar binnen.
In de opening van de deur stonden heel veel zwarte gedaantes, en helaas herkende ik een stem die zei;
"Zo, waarom waren wij niet uitgenodigd voor jullie feestje?".
Die stem was niemand anders dan; Vladimir.


-----------------------------------


