Tessa Tinkels




'Tessa?'
Met rode ogen keek ik op. Een lange,gespierde gestalte stapte naar binnen.
'Ik hoorde dat je er vannacht tijdens je les niet was...'
Stomverbaasd keek ik Draco aan. Was hij nou bezorgd? Mijn houding veranderde fel en ik spande mijn spieren om straks iets kwetsends terug te zeggen. Maar Draco zei helemaal niets..
'Ik dacht,ik ga maar even kijken...' 
Ik liet mijn schouders zakken en keek ik in de gewoonlijk kille oge van Draco.. Bespeurde ik daar nu iets anders dan haat of woede? Ik was helemaal in dee war en probeerde die uitdrukking in zijn ogen te plaatsen... Maar hoe ik ook zicht , met mijn verwarde geest kon ik niks vinden. Beschaamd sloeg ik mijn ogen neer.
'Er is niks aan de hand...' zei ik zachtjes en onmiddelijk voelde ik een steek van spijt. Het voelde als verraad om de dood van mijn vader te verzwijgen. Draco keek me nog steeds met een blik aan die niks verried.
'Wel waar,' zei hij simpelweg.
'Nee, echt waar, er is niets' 
Draco keek me even aan en draaide zich toen om.
'Goed dan' zijn stem klonk gepikeerd. 
'Doei,' zei ik licht vertwijfeld. Hij draaide zich om en grijnsde kort.
'Als er iets is wat je kwijt wilt, ik ben altijd op het ministerie of hier'
Verbaasd door deze vriendelijkheid en helemaal in de war keek ik hoe hij zonder verder nog iets te zeggen de deur uitliep en hem zachtjes achter zich sloot.
Wat gebeurde er allemaal?

Ik zuchtte diep en deed mijn mantel om. Ik moest gauw naar Perkamentus om uit te leggen waarom ik er vannacht neit was.
'Professor?' Ik keek op en zag professor Stronk een paar meter verderop.
'Als ik u zou zien, moest ik aan u vragen of u naar Perkamentus wilt gaan,' zei ze terwijl ze me onderzoekend aan keek.
'Bedankt, professor Stronk' 
Gauw haastte ik me naar de twee waterspuwers.
'Hay... Het wachtwoord was toch euhm... Feniks?'
'Klopt,' zei een van de stenen dieren en ze sprongen weg. Een trap verscheen en toen ik er een voet opzette, begon hij te trillen en vervoerde me naar boven.
'Ha, Tessa. Ik verwachtte je al,' zei Perkamentus zodra hij me zag. Ik knikte en ging weer zitten op de gebloemde fautieul.
'Ik heb het gehoord van je vader. Het spijt me heel erg'
Ik knikte en meed zijn blik. Als ik die meelevende ogen zou zien, zou ik weer in tranen uitbarsten. En ik had geen zin in weer zo'n genante situatie als met Harry.
'Moet ik je lessen aflassen?'
Nu keek ik hem wel verbaasd aan.
'Nee hoor, dat hoeft neit,' zei ik beschaamd. Er zou veel te veel over me gekletst worden! Vannacht ging het vast alweer beter.
Opnieuw ging een steek door mijn hart. Hoe kon ik vannacht nou ineens geen verdriet meer hebben? Ik voeldde me een verraadster en zo gauw ik kon vertrok ik naar de Grote Zaal om mijn honger te stillen.


-----------------------------------


