~Cham~




Stuk 21
"Heerlijk om even een veilig gevoel te hebben . Nietwaar ?" zei Hermelien toen ze in de bus zaten . 
Ron keek haar aan alsof ze gek aan het worden was . 
"Veilig ?" herhaalde hij vol ongeloof .  "Zei je nou veilig ? Hermelien dat zijn we nog steeds niet ! Poshaun kan overal zomaar weer opduiken !"
Harry wist dat Ron gelijk had . 
"Dat is wel waar ." gaf Hermelien toe .  "Maar op het moment zijn we veilig en daar gaat het toch om ?"
"Nee ." zei Ron kortaf .  "Het gaat ook om de toekomst ."
Harry en Parvati lachten . 
Ze zwegen maar hielden elkaars handen stevig vast . 
Beiden wisten ze dat ze zo afscheid van elkaar moesten nemen . 
"Kom op, Ron en Hermelien ." zei Harry ongeduldig .  "Jullie moeten zo afscheid van elkaar nemen en zullen elkaar pas weer in de zomer zien ofzo ."
Die uitspraak van hem leek de twee kwebbelende mensen te raken . 
"We moeten zo afscheid nemen ." zei Ron ademloos . 
"Ja," zei Hermelien .  "We zullen elkaar allemaal moeten missen en elkaar pas in de zomer zien ."
Er klonk een harde knal en Harry zag dat ze in plaats van een weiland in een grote stad reden . 
Het was Londen . 
"We zijn er bijna ." zei Parvati nauwelijks verstaanbaar .  "Wat vreselijk..."
Harry drukte haar tegen zich aan en snoof haar geur op . 
Ze zouden elkaar bijna moeten verlaten . 
De collectebus stopte voor een wit gebouw en de deuren gingen open . 
"Het is tijd ." hoorde Harry Hermelien zeggen .  "We moeten gaan, Parvati ."
Hermelien omhelsde Ron heel lang en gaf toen een snelle zoen op Harry's wang . 
Parvati bekeek Harry met tranende ogen aan . 
"Ik wil niet van je weg zijn ." fluisterde ze .  "Maar ik zie je in de zomer en we zullen elkaar blijven schrijven . "
"Ja," fluisterde Harry . "Ik zal je missen ."
Ze kustten elkaar lang en genoten nog van hun laatste moment . 
"Harry," zei Parvati zacht .  "Ik weet niet hoe ik je moet bedanken dat je me hebt gered . En Ron ook, en Hermelien ook- maar ik weet nu dat jij mijn soulmate bent en- we zullen van elkaar houden ."
"Parvati," zei Harry .  "We houden van elkaar . Dat weet je . Ik hou van je en dat zal ik altijd blijven doen ."
Nog een allerlaatste blik .
Hermelien en Parvati liepen langzaam de bus uit richting hun school en verlieten een verdrietige Harry en Ron . 

Toen Harry terug kwam hadden hij en Ron onmiddelijk een groot probleem met de directie . 
Ze verzonnen een smoes en zeiden dat ze inderdaad ongeveer een week hadden gespijbeld om even terug bij hun familie in Engeland te zijn . 
De school geloof hen, tot Harry's en Rons' verbazing, en gaf hun strafwerk op . 
Beiden jongens moesten tot de zomer elke dag gaan schoonmaken in lokalen, op Dreuzel manier, en voor het eindfeest op school zorgen voor de versieringen .
"En dit is onze beloning ?" gromde Ron .  "Na wat we hebben gedaan ? Een reis helemaal naar Argentinie en dan krijgen we hier voor terug ?"
Voor Harry was het absoluut niet eenvoudig om terug te zijn in Parijs . 
Hij was blij om Marcel en Monica te zien, om Fadim en Chakira te zien... maar hij zag ook een boel mensen terug die hij liever had willen missen : Eloise, Jarrod, meneer Garret...
De lessen waren weer saai en eentonig . 
Harry mistte Parvati vreselijk erg en ze schreven elkaar elke dag wel een lange hardverscheurende brief . 

Dagen later vertelde Parvati hem dat zij en haar groep op excursie reis waren in Schotland . 
Precies waar zij en Harry  hun vakantie doorbrachten en ze hun gevoelens aan elkaar  duidelijk maakten . 
Ze schreef hem :
De herinneringen zijn zo dichtbij dat ik jouw aanwezigheid overal kan voelen . 
Als ik vooruit kijk, weet ik dat er een tijd komt dat de herinneringen vervagen .
Ik zal jouw serieuze uitspraken niet meer horen, jouw stralende ogen niet meer zien... 
Binnenkort zal ik ze mij herinneren . 
Lang daarna zal ik me herinneren dat ze mij herinnerde . Ik wil niet dat er nog meer uren verstrijken waarin jij niet bij me bent . 
Ik vind het vreselijk de plek te moeten verlaten, waar we samen waren...

Ze bleven elkaar schrijven en schrijven en probeerden hun serieuze relatie niet kapot te maken . 
Maar Parvati had geen geduld meer en wilde niet meer dat haar opleiding eronder zal lijden door haar gevoelens voor hem . 
Harry schreef haar :
Jouw laatste brief was zo afstandelijk, Parvati . 
Ik hou mezelf voor dat je neerslachtig was toen je me schreef . Dat het goed gaat met jou en met ons . 
Ik hoop dat ik gelijk heb .

En toen kwam het vreselijke moment waar Harry al bang voor was . 
Parvati schreef hem dat ze het niet meer aan kon om hen de hele tijd te moeten missen en schreef dat het misschien beter zal zijn als het over was tussen hen . 
Harry was terneer geslagen, verdrietig, overspoeld door emotie... maar hij kon daardoor een lange emotionele hartverscheurende
 afscheidsbrief schrijven : 
Misschien is het gewoon te ver weg . 
Misschien zijn we te lang uit elkaar geweest . 
Natuurlijk begrijp ik je, Parvati . Ik wist dat dit kon gebeuren . 
Als ik in Londen zou zitten, bij jouw, zou het misschien heel anders voelen . 
Maar hier, In Parijs, terwijl ik liever ergens anders zou zijn... ik zal je missen . 

Door Parvati's vaste besluit werd het nog moeilijker voor Harry om het cursusjaar op school af te maken . 
Hij moest elke dag strafwerk met Ron doen, leefde op een plek waar hij liever vandaan had willen zijn en mistte Parvati vreselijk erg . 
Ron en Marcel wisten niet wat hij doormaakte, maar hem steunen konden ze wel . 
Op een droge avond zaten ze met z'n drieen tegen een boom aan en staarden zwijgend naar de heldere sterren in de hemel . 
"Met wie gaan jullie naar het eindfeest ?" vroeg Marcel zachtjes . 
"Met Hermelien ." murmelde Ron . 
Marcel lachte . 
"Serieus ." zei hij . 
"Ik heb geen idee ." zei Ron .  "Misschien ga ik niet eens ."
"Ik ga met Monica ." zei Marcel . 
"Dar lijkt me sterk ." mompelde Ron .  "Jij Harry ?"
Harry gaf geen antwoord . 
Hij lag plat op zijn rug en staarde naar de hemel . 
"Het is voorbij..." fluisterde hij . 
Ron en Marcel gingen rechtop zitten . 
"Kom op, Harry ." zei Ron .  "Zo erg is het niet ."
"Jawel," zei Harry .  "We zijn elkaars 'soulmate', weet je nog ? Dat blijven we voor altijd ."
Het bleef even stil . 
"Het is heel erg ." zei Marcel toen .  "Ik weet niet hoe erg ik het zal vinden als Monica en ik-"
"Het komt goed, Harry ." zei Ron sussend .  "Jullie zijn tijdelijk even gestopt met jullie relatie, maar Harry, die band mag je niet verbreken . Het is belangrijk . Later kan nog veel gebeuren ."
Harry keek Ron dankbaar aan . 
"Wat bedoel je ?" vroeg hij .  
"Ik bedoel dat er nog een kans is ." legde Ron uit .  "Jullie zijn elkaars' soulmate en blijven dus voor altijd bij elkaar ."
Harry glimlachte . 
Hij wenstte vurig dat Ron gelijk had . 

Hallo allemaal, 
Ik vraag me af of jullie het nog steeds leuk vinden ?
Reacties zijn welkom ! 
-xxx-
Cham. 


-----------------------------------


