Tessa Tinkels




 Hay allemaal!
Daffie,Shadowcat ,kruimeltje90,  Idril Ancalimë en Eowyn23, allemaal hartstikke bedankt voor jullie reactie!
Groetjes,
Kimberly

Ik begon nog meer te twijfelen terwijl ik luisterden naar mijn voetstappen in de stille, verlaten gangen. Waarom was ik toch zo wantrouwend tegenover aaridige mensen? Wat was er met me gebeurd?
Ik herinnerde mijn eigen oude ik. Spontaan, altijd opgewekt en altijd in voor wat avontuur.
En de Tessa die ik nu was: Verlegen, terughoudend, nuchter, rustig... Fel...
Ik slaakte een diepe zucht en sloeg mijn ogen neer. Wat was er met me gebeurd in die twee jaar gevangenschap?
'Hay,' klonk een stem plots achter me. Ik maakte een sprongetje van schrik en voelde me betrapt.
'H...Hoi...'
Mijn ogen gleden van de vloer naar het knappe gezicht van Chang.
'En, hoe is je vak?' vroeg ik in een poging mijn spotane zelf te zijn. Het mislukte faliekant en mijn vraag klonk heel aarzelend. Chang keek me even fronsend aan en glimlachte toen.
'O, wel leuk... Ik denk dat de leerlingen nu beter Toverdrankjes brpouwen dan toen Sneep het vak gaf'
Zou ze zelf les van hem hebben gehad? Ik waagde het om de vraag hardop te stellen.
'Ja....'
Het gesprek viel stil en we stonden daar maar een beetje ongemakkelijk de andere klant op te kijken. Op een of andere manier voelde ik Chang aan als een rivaal. Na mijn ontmoeting met Harry was ik hem bij zijn voornaam gaan noemen, maar bij Chang leek het net alsof er nu een muur van wantrouwen tussen ons werd op gebouwd. Om een of andere reden voelde ze aan als concurrent en de spanning in de lcuht leek loodzwaar.
'Nou...dan ga ik maar eens...' zei Chang aarzelend.
'Ja,' antwoordde ik alleen maar. Chang draaide zich langzaam om en liep weg.
Toen ze de hoek om verdwenen was, haalde ik opgelucht adem. De gespannen sfeer verdween langzaam en ik ging gauw iets eten in de Grote Zaal.

Ik wilde bijna aan een van de afdelingstafels gaan zitten , toen ik iemand achter me hoorde lachen.
'Ach jah, het kleine meisje wil al bijna gaan zitten waar ze hoort!' bliksemsnel draaide ik me om. Met ogen die vuur leken te schieten bij het horen van die stem staarde ik hem woedend aan. Dit is mijn nieuwe ik, besefte ik plots. Ik ontspande iets en keek hem koel aan.
'Wat moet je?'
'Niks,' glimlachte Draco.
'Kom je me halen?' zei ik nog steeds kalm. Vanbinnen kookte ik van woede en had ik hem allang een mep gegeven.
'Nee'
'Wat moet je dan!' riep ik uit.
'Niks,' glimlachte Draco nogmaals.
'Jaja, dat moet ik geloven.. Ik smeer `m! '
'Nee!' zei Draco plots met angstige stem.
'Wel, als je me dan toch vraagt bij je te blijven, wat ik met afschuw eventjes doe, vertel me dan op z'n minst je naam!'
'Draco Malfidus,' zei hij haastig. Mijn ogen werden groot van verbazing. 'Jij bent echt zijn zoon?'
'Ja,' zei Draco nu nog ongeduldiger. Hij stond bijna op en neer te springen van ongeduld.
'Wat kom je doen?'
'Ik moet hier even zijn voor mijn baan...'
'Je baan? Hebben dooddoeners als jij een baan?' Ik was te verbaasd om hem koud aan te kijken.
'Ik ben geen dooddoener!' brieste hij kwaad. Hij porde met zijn toverstok in mijn buik en gebood me dat nooit meer te zeggen. 'Je bent er zelf ook een!'
Nu verdween mijn verbazing als sneeuw voor de zon. Mijn kalmte was op slag verdwenen, mijn hele houding straalde woede uit. Mijn bruine ogen stonden angstaanjagend woedend en vormden zicht tot spleetjes.
Met een bliksemsnel reflex ramde ik Draco Malfidus in zijn buik.
'Ik ben geen dooddoener!' siste ik. Mijn stem trilde van woede en haat.
'Als je dat maar weet!'
Ineengekrompen van de pijn staarde Draco me na, terwijl ik om de hoek verdween.


-----------------------------------


