Tessa Tinkels




Hay allemaal! 
Ik ga weer eens beginnen met een nieuwe fictie. 
EDIT: Voordat jullie gaan lezen wil ik even iets nieuws aankondigen: De WALL OF FAME! Op deze lijst wil ik degenen bedanken en in het zonnetje zetten vanwege de reacties die ze me stuurden... De lijst is nog erg klein :cry: Dus nog een reden om mij een reactie te sturen!	

http://img195.exs.cx/img195/1189/wof0md.jpg

~* tea *~
~* Patricia_hazelaar *~ 
~* laartjuh *~
~* HP_HG_RW *~
~* SchadowCat *~
~* daffie *~
~* xXxbrietjuhxXx *~
~* brokje *~
~* ¤lady darkmoon¤ *~
~* my *~
~* ryan *~
~* hvl *~
~* miss fredjuh *~






Veel plezier met mijn vijfde fictie hier!

ps:groetjes!
GEVANGEN IN EEN GEHEIM

**proloog**
In een hoek gedreven en gevangen.Geen enkele
uitweg is mogelijk, je kunt geen kant op
met deze omstandigheden. Een taak. Om je geheimen 
verborgen te houden. De reden is zo afschuwelijk,
dat niemand hem wil horen. Als het uit zal komen,
is er geen ontsnapping meer mogelijk. Lieve Lezers,
dit verhaal gaat over Tessa. Wat zij doormaakt wil
niemand beleven. Ik vertel dit verhaal aan jullie met
een boodschap, die vanzelf duidelijk zal worden.
Lees en kom terecht in een wereld van verdriet,
liefde en vriendschap. Lees hoe Tessa zichzelf leert
kennen op een manier die wij allen verafschuwen.


Angstig kroop ik nog dieper weg, terwijl de geluiden van buitenaf maar nauwelijks tot me doordringen. Mijn kleine kerker leek het enige wat baatte in mijn leven. 
Een huivering ging door me heen en de angst nam bezit van me. Ik zat te trillen in een hoekje van de koude kerker terwijl plots een geluid toch tot me doordrong: voetstappen.
Zelfs van het geluid van de voetstappen leek angstaanjagend. Ik sloeg mijn armen om mijn opgetrokken benen en  regendruppels drongen door het kleine gat tegen het plafond naar binnen. Een plasje water vormt zich direkt onder het raam , naast de stenen deur.
Door het traliesje in de deur keken twee grijze, kille ogen me minachtend aan en nogmaals trok een huivering door me heen. Ik knipperde met mijn ogen tegen eht plotselinge licht toen de stenen deur traag open werd geduwt.
'Tss... zie haar daar nou zitten,' klonk de koude stem.
Met ogen tot spleetjes geknepen staarde ik boos terug. De angst verdween als sneeuw voor de zon en ik wilde al fel opstaan , toen ik bedacht dat dat neits zou uitmaken. Zonder toverstaf kon ik nergens beginnen en ik zakte weer inen.
"nou even goed nadenken," dacht ik bij mezelf.
'Nu begint het kleine meisje toch bang te worden he?'
Met vuurschietende ogen keek ik hem aan. Ik voelde me zo machteloos ,d at ik op springen stond van woede.
'Hoe durf je me een kleine meisje te noemen?' siste ik woedend. De man leek even van zijn stuk gebracht door mijn plotselinge uitval, maar hij herstelde zich vlug. Zijn koude stem doorbrak de gespannen stilte.
'Wat is je naam?'
'Hoef jij niet te weten!' ik spuugde de woorden bijna uit, zo verafschuwde ik hem.
'Crucio'
Ik ontweek de rode straal en stond behendig op. Mijn vettige, klitterige haar plakte aan mijn gezicht en het zweet liep over mijn rug. Het was benauwd warm in de kerker.
'Crucio!' zei de stem nu geiiriteerd. Dit keer raakte hij zijn doel. Ik slaakte binnensmond een snerpende, doordringende gil. In werkelijkheid lag ik stilletjes op de vloer te stuiptrekken, terwijl mijn botten in brand leken te staan en de pijn me verblindde. Eindelijk hief de stem de vloek op en keek me zo mogelij nog minachtender aan.
'Hoe luidt je naam?' vroeg hij nogmaals. Koppig zweeg ik.
'Tessa....' klonk een galmende stem plots door de ruimte. De man knikte, zijn grijze ogen strak op mij gericht.
'Tessa dus...'


-----------------------------------


