~Cham~




Stuk 19
"Wees alsjeblieft voorzichtig, Harry !" smeekte Hermelien . 
Ze lag voor zijn voeten en keek hem wanhopig aan . 
"Ik wil niet dat je dood gaat- " snikte ze .  "want als je dat bent dan-"
"Wat mij nog het meest verbaasd ..." begon Rafael aarzelend .  "Is dat jullie me nooit verteld hebben dat hij, Harry Potter is ." 
"We gaan geen dischussie houden over mij !" mompelde Harry haastig .  "We moeten de grot in en wel zo snel mogelijk !"

Ze slopen met z'n vieren de donkere ingang in en voelden angst, rillingen in de grot plaatsvinden . 
"Het is hier griezelig ..." fluisterde Hermelien . 
Harry negeerde haar . 
Hij keek in een paar gele ogen . 
De ogen van een kleine onbelangrijke Duivel . 
"O, mijn god," zei Harry nijdig tegen zichzelf .  "Maar dat je weg komt, jij vies smerig-"
"Ssssstt ... ! " smeekte Ron .  "We moeten zachtjes zijn-"
Hij het had niet eens gezegd of de duivels drongen zich om hen heen . 
"Wat moeten we doen ?" vroeg Rafael angstig .  
"Stil jij !" snauwde Hermelien .  
Ze jaagde de duiveltjes weg in een oogwenk, met een briljante spreuk en richtte zich toen weer op Rafael . 
Zelfs Harry en Ron die een paar meters voorop liepen konden hun discussie gemakkelijk volgen . 
"Rafael, " zei Hermelien  .  "Waarom ben je eigenlijk met ons meegekomen ?"
"Porque I para usted da, Hermelien ." antwoordde Rafael met een grijns . 
Harry en Ron begrepen niet wat hij zei . 
Maar Hermelien vond het blijkbaar geen goed excuus . 
"Je zegt dat je met ons meegaat, omdat je om me geeft ? " herhaalde Hermelien wat hij dus zei .  "Waarom ga je dan nog mee ?"
"Wat bedoel je ?" zei Rafael geschrokken .  "Wil je soms niet meer dat ik bij je ben -"
Harry en Ron lachten . 
Het was heerlijk om Hermelien zo tekeer te horen gaan, voor de verandering tegen iemand anders ... 
Plotseling, aan het einde van de tunnel, verscheen een licht puntje . 
Harry gebaarde dat ze moesten zwijgen . 
Langzaam liepen ze verder, naar het licht putnje toe dat steeds groter en groter werd . 
En toen, stonden ze met z'n allen plotsling in het diepste gedeelte van de grot . Precies zoals de man in Harry's dromen vertelde . 
Het had veel weg van een kleine ronde kamer . Meters bovenin was een heel klein gaatje open, daar kwam het licht ook vandaan . 
Harry liep voorzichtig naar de grote steen toe, dat middenin de 'kamer' stond . 
"Het-het is leeg-" mompelde Ron verbijsterd . 
Hermelien wierp hem een geirriteerde blik toe . 
"Dat-is-logisch-Ron !" zei ze met opeen geklemde kaken .  "Parvati's lichaam ligt daar, maar met een krachtige betovering is het niet zichtbaar voor ons, wij sterfelingen ."
"Maar hoe kunnen we haar dan wel zien ?" vroeg Rafael . 
Hermelien negeerde hem . 
Maar iets zei in Harry dat hij het nog eens moest uitleggen . 
"Door een paar druppels Veritaserum te druppelen, Rafael ." zei hij .  "Door de krachtige eerlijke waarheid in dat drank moet het lukken om Parvati ook te zien ."
"Wie is Parvati dan ?" vroeg Rafael . 
Harry zei niets . Hij wist niet zeker of Parvati wel 'zijn' vriendin was... alhoewel, ze hielden wel van elkaar . 
"Parvati is Harry's vriendin ." zei Hermelien tegen Rafael .  "Ze is ook een vriendin van mij en- en van Ron . Ze studeerd samen met mij aan de Helers' opleiding in Londen, weetjewel ? Maar- ze is iemand die heel erg veel voor Harry betekent . Ze houden van elkaar ."
Harry voelde zich opgelaten . 
Het verraste hem dat Hermelien dat allemaal wist . 
"Hermelien ? eh-" Harry sloeg zijn ogen neer .  "Heb je de toverdrank bij je ?"
Hermelien haalde breed glimlachend een klein paars flesje tevoorschijn . 
"Veritaserum !" riep ze trots .  "Ik heb het wel wat sterker gemaakt, dan dat de bedoeling eigenlijk was ."
Harry haalde zijn schouders op . 
"Geef het nou maar-" mompelde hij ongeduldig . 
Hij pakte het flesje van Hermeliens handen en liep toen langzaam naar de steen toe . 
Harry voelde zijn hart in zijn keel kloppen . Hij was bang om Parvati te zien, zal ze niet meer helemaal verrot zijn na zolang tijd ? 
Ron wist wat hij dacht . 
"Harry," fluisterde hij schor .  "Je zult zien, dat als ze weer zichtbaar word weer net zo mooi als toen eruit zal zien . Door de betovering die over haar is uitgesproken is alles alleen maar, voor tijdelijk, gestopt . Niet 'gedood' ."
Harry knikte en kneep zijn ogen dicht . 
Hij maakte het flesje open en druppelde een keer... twee keer... drie keer... 
Toen hoorde hij Ron, Hermelien en Rafael naar adem snakken en wist hij dat het hem gelukt  was om Parvati zichtbaar te maken . 
Harry opende heeeel langzaam en voorzichtig een oog en zag toen een stukje van Parvati's rechterhand . Zijn andere oog opende hij ook en wat hij toen zag was ongelovelijk !
Parvati zag er weer beeldschoon uit, precies zoals hoe zij hem verliet samen met Poshaun in de logeer kamer van de Wemels . 
Ze lag vredig op haar rug op de steen en had een mooie, bijna doorzichtige gave huid . Ze droeg een lange van wit zijde gemaakte nachtjapon, die ze ook aan had op de avond toen hij hem verliet . 
Maar toen verstijfde Harry's blik . 
Hij zag een kleine wond op haar blote voeten... het was blijkbaar al heel lang geleden gestopt met bloeden . 
Harry wendde zijn blik toen tot de anderen . 
Hij zag Ron en Hermelien in shock naast elkaar staan . Hun vingers in die van elkaars' gevlochten . 
Hij zag Rafael vol verwondering naar het gezicht van Parvati kijken .
"Ze is er nog steeds..." Hermelien was de eerste die haar mond open deed . 
"Ze ziet er nog steeds zo mooi uit als toen ." fluisterde Harry .  Hij liet zijn hart spreken . 
Rafael liep langzaam op Parvati lichaam af en wilde haar hand aanraken, maar die sloeg Harry geschrokken weg . 
"Niet doen !" sistte hij tegen hem . 
"Waarom niet ?" vroeg Rafael . 
"Omdat we niet weten wat er dan gaat gebeuren en-"
"Sssst... !" Ron keek naar Parvati .  "Is het niet tijd ?"
"Ja," mompelde Harry .  "Het is tijd ." 
De anderen keken zwijgend toe hoe hij naast Parvati op de steen ging liggen . 
"Veel succes, Harry ." fluisterde Hermelien . 
"Ik hoop echt dat het goed gaat ." zei Ron . 
Harry knikte en staarde toen weer naar Parvati . 
Hij pakte haar rechterhand en sloot zijn ogen, net zoals die van haar, en probeerde aan een mooi moment te denken . 
Het licht prikte op zijn gezicht . 
Kom op, dacht Harry wanhopig .  Denk aan een intiem moment... ! 
En plotseling wist hij het . 
Het moment toen ze elkaar voor het eerst kustten . Het was in Schtoland, voor hun vakantie bungalow op een late avond, terwijl ze onder de sterren lagen en naar de natuurlijke geluiden luisterden . 
Er was geen twijtel meer mogelijk dat ze elkaars soulmate waren, besefte Harry plotseling .  Ze kenden elkaar al zo erg lang, al vanaf toen ze voor het op Zweinstein aan kwamen, maar ze waren pas echt van elkaar bewust toen het in de zomer was . Afgelopen zomer met de groep... 
Plotseling werden de stemmen en onregelmatige ademhaling van Ron, Hermelien en Rafael steeds zachter tot hij ze niet meer kon horen . Het licht dat op zijn gezicht scheen leek ook te verdwijnen... 
Harry voelde paniek in zich opkomen . Was hij blind en doof aan het worden... ?
Hij streek met zijn vingers op die van Parvati en opende toen zijn ogen . 

Het was opeens niet meer in de grot . Hij was in de duistere wereld van Poshaun... 
Donker was het er en griezelige geluiden klonken van verre . 
Harry keek naar zijn handen en zag, tot zijn ongeloof, dat hij ze niet meer had . Hij was, net zoals Parvati, alleen maar met zijn ziel of geest of wat dan ook hierheen naartoe gerezen . Zijn lichaam had hij dus achtergelaten in de grot, waar Ron, Hermelien en Rafael wachtten . 
"Parvati ben je soms hier ?" fluisterde Harry zacht . Zijn stem klonk spookachtig en weerkaatste terug tegen de hoge donkere muren . 
Maar dan voelde hij een andere kracht in de duistere kamer . 
Een vertrouwd gevoel begon in hem te branden en dan hoorde hij een andere stem . 
"Harry, ben jij het ?" de stem van Parvati . 
"Ja, natuurlijk ." zei Harry . Hij voelde zich een stuk kalmer nu hij Parvati's ziel gevonden had . 
"Wat doe jij hier, Harry ?" 
"Ik ben hier om jouw terug te halen ."
"Waarom ?"
"Waarom ? Weet je het niet ?"
"Waarom wil je me terug hebben ?"
"Parvati !" bracht Harry vol ongeloof uit . Hij had gedacht dat alles een stuk makkelijker zal gaan .  "Omdat ik om je geef natuurlijk . Dat weet je beste ."
Het bleef even stil . 
"Je bent het echt, he ?" zei Parvati dan . 
"Ja," zei Harry .  "Ik ben hier om jou terug te halen naar onze wereld, Parvati . Hier horen we niet thuis . Dit is het rijk van Poshaun, de Duivel . Wij horen in de 'echte' wereld thuis . Je was nog zo bang toen je me verliet in Rons' logeer kamer ."
"Je weet het nog ." zei Parvati ademloos . 
"Ja," zei Harry . "Ik ben jou voor  geen seconde vergeten, Parvati . Wij horen bijelkaar . Wij houden van elkaar... ik hou van je ."
Plotseling voelde Harry iets, alsof hij werd meegesleurd in een groot diep gat . 
Toen begon hij zich duizelig te voelen en hoorde hij weer mensen naar adem snakken en begon het licht weer sterk te worden... 

"Harry het is gelukt !" zei Hermeliens' opgewonden stem .  "De man in jouw dromen had dus gelijk !"
Harry kreeg weer gevoel en zagn zijn eigen handen op die van Parvati . 
Hij draaide zijn hoofd naar haar  toe en hun stralende ogen ontmoetten die van elkaar . 
"Harry," fluisterde Parvati .  "Ik kan me niets meer herrinneren . Waarom ik hier ben, ik weet alleen dat ik een hele rare droom heb gehad ." 
Harry glimlachte . 
"Ik zal je het uitleggen ." zei hij .  "Maar eerst moeten we weg . We zijn hier niet veilig ."

Wishing iedereen alsnog een Gelukkig newyear and hope all your deams come true this year ! 
 -xxx-
Cham. 


-----------------------------------


