Tessa Tinkels




Ik beet hard op mijn lip en veegde die stomme tranen weg.
'Lily, het spijt me. Ik had nooit de vloek mogen uitspreken,' zei ik uiteindelijk maar. Lily knikte zwakjes en keek me recht aan.
'Luister , Ni- euh: Sarah: Jij kon er neits aan doen. Voldemort zat in je en de missie was alles waarvoor jij inderdaad in leven was gehouden. Ik zal het je heus wel vergeven, maar misschien heb ik wat tijd nodig.. En er komt een dag dat we weeer als gewone vriendinnen met elkaar om kunnen gaan. Beste vriendinnen.'
Er leek een grote last van mijn schouders te vallen. Gek genoeg hadden de woorden een verzachtende uitwerking , hoewel perkamentus precies hetzelfde had gezegd.
Maar uit Lily's mond accepteerde ik het. Ik schraapte ongemakkelijk mijjn keel. Lily wist blijkbaar niet alles van haar verleden af...
'Lily....? We zijn zusjes. Jij bent Lily O'Neal.' zei ik met zachte stem en staarde naar de grond. Sirius keek al die tijd verbaasd toe.
'Zusjes?'
'Ja'
'O....' ze omhelsde me. 'Wat is er met onze ouders gebeurd?'
We gingen even zitten en langzaam begon ik van die ene , bewuste nacht te vertellen. Van de bosbrand, de dooddoeners en de grafsteen in het bos. Lily luisterde stilletjes , zonder ook maar een woord te uit te brengen. Waarschijnlijk kon ze dat niet eens.
Toen ik klaar was met mijn verhaal, zei ze slechts een paar woorden.
'Waar is het graf?'
Ik stond op en liep rechtstreeks naar eht Verboden Bos. Ik sloeg eht overwoekerde pad weer in en Sirius en Lily volgden me op de voet.
Voor het graf bleef iks taan.
Ontzet keek Lily ernaar en Sirius sloeg zonder iets te zegge zijn armen om me heen. De stilte drukte zwaar op mijn schouders. De lucht hing vol van spanning en ik hoopte maar dat Lily het zou accepteren. 
Gespannen keek ik over Sirius' schouder toe hoe Lily bij de steen neer hurkte en net als ik met haar vinger over de letters streek. Zachtjes rolde een enkele traan over haar wang. Het liet een spoor van begrip achter.
Toen stond Lily op , draaide zich naar mij en wierp een korte blik over haar shouder op de steen.
Toen omhelsde ze me ook. Met zijn drieen stonden we daar , stilletjes in de avondschemering.
Ik voelde me zo verloren.
Langzaam daalde de regen op aarde neer en we slenterden zachtjes terug naar het kasteel.

Ik voelde me leeg toen ik mijn eigen weg in het kasteel ging. Het was al donker en gauw sprak Sirius de lumos-bezwering uit. Fel licht vulde de ruimte. 
Sirius liep nog steeds met zijn arm troostend om mijn schouders. Het gaf me een veilig gevoel, maar desondanks was ik nog steeds angstig. Angstig voor mijn leven.


Zo....Hierna denk ik nog twee stukkies. Hiernan ga ik weer een verhaal schrijven , maar eht word geen vervolg. Sarah en Sirius komen er wel weer in voor, denk ik...

Groetjes!
Kimberly


-----------------------------------


