Tessa Tinkels




'Auw!' Ik keek omhoog en wreef over mijn pijnlijke knie. 
'Sirius,' zei ik toen ik zga wie me omver had gelopen.
'Nikki!' 
Ik zweeg , stond op en liep met stevige passen door.
'Nikki , waarom loopp je weg? Waar is die lieve blik in je ogen gebleven?
'Ik liep door. Althans , het was Voldemort die me door liet lopen , me uiteindelijk om liet draaien en Sirius de huid vol schold.
Verbaasd keek Sirius naar me. Even dacht ik iets te zien glinsteren in zijn ogen , iets...nats.... Toen was die blik verdwenen en keek hij me boos aan.
'Wat is er met jou?'
'Niks,' snauwde ik terug. Ik meed zijn blik en keek kil voor me uit. Vanbinnen schreeuwde ik om hulp , krijste ik alles bij mekaar en wierp ik me aan Sirius' voeten om vergeving te vragen voor de pijnlijke woorden die ik hem toegewenst had. Maar in de harde werkelijkheid pakte Sirius me stevig bij mijn elleboog , drukte een kus op mijn wang en voerde me streng mee naar Zweinstein. Ik liet het gebeuren. Het was niet belangrijk, alles wat baat maakte was de missie. Hij moest voltooid worden, en gauw... Anders zal dat gebeuren  wat de Heer het meest vreesde van allemaal.


Dagen gleden boorbij en het constante sneeuwen hield eindelijk op.  De ijselijke kou hield aan , maar de grond was droog en dat was een hele opluchting. Voor normale mensen tenminste. Voor mij was het neit meer dan een klein, onbelangrijke verandering van omstandigheden.
Lily meed mij zorgvuldig , James en Sirius eveneens. Soms kwam Sirius "toevallig" langs mij lopen. Dan wierp hij een liefdevolle blik in mijn ogen , om vervolgens spijtig weg te kijken.

Het regende pijpestelen. Ik zat bij de open haard van de leerlingenkamer en staarde zonder iets te zien naar buiten. Vele regendruppels daalden vnuit de wolken naar benden. Het waren grijze, kille wolken. 
Ik  stond op en liep naar het raam.De regendruppels wekten iets in me. Plots trok een warm gevoel door me heen en ik verstijfde ,t oen ik de betekenis van dat gevoelontrafelde.
Morgen. Morgen was het tijd, de missie uit te voeren.
Stilletjes liep ik naar de Slaapzaal en viel in een droomloze slaap.

'Nikki! Wakker worden, je mist Transfiguratie nog!' klonk een stem boven mij. ik deed zwijgend mijn ogen open en keek recht in het gezicht van Lily.
Mijn zus, dacht ik spijtig. Mijn lichaam deed iets anders.
Ik stond op, met zwarte ogen die vuur leken te schieten van kilheid.
'O,' zei ik achteloos als antwoord.
'Nou zeg , ' zei Lily geiiriteerd. Ze wilde omdraaien en weglopen , maar ik greep haar bij haar schouders en sprong met een ruk uit bed.
Gauw schoot mijn blik door de slaapzaal. Niemand te zien. 
Mijn hand bewoog naar mijn zakken en al mijn gedachtes verdwenen als sneeuw voor de zon , toen ik mijn toverstok langzaam tevoorschijn haalde en op Lily richtte.
'Jij!'  siste Lily.
Ik knipperde even met mijn ogen. De doodsvloek lag op het puntje van mijn tong.Ik opende mijn mond om mijn missie te voltooien en Lily te doden. Mijn hart boenkte als een gek en mijn ademhaling ging sneller en sneller. Een zwaar gevoel lag op mijn maag en een mengeling van opwinding en verdriet ging door me heen.
Ik haalde diep adem om de twee meest gevreesde woorden uit te spreken, woorden die de toekomst zouden veranderen. Voor iedereen.


Groetjes en bedankt voor de (2) reacties die ik kreeg!


Kimberly

ps: wat vinden jullie van dit verleden? En de missie?


-----------------------------------


