Tessa Tinkels




 Nu keken de mensen op de bank nog verbaasder. Plots schoof een deur open en een meisje emt rood,krullend haar en groene ogen schuifelde naar binnen.
'Komen jullie voor mij?' vroeg ze alleen maar. Mijn moeder grinnikte boosaardig en ze duwde me naar voren. Met een angstige blik op het meisje haalde ik heel langzaam de toverstok uit mijn zak.
'Dood je zus, Nikita,' zei mams kil.
Ik stond daar maar , verstijfd,met opgeheven toverstok.
'Ava-' fluisterde ik, zonder het meisje (mijn zus????) aan te kijken. Ik haalde diep adem.
'Avada-'
'Kom op!' sliste mijn moeder ongeduldig. Ik wendde mijn blik af van de vloer en keek op, terwijl ik meod verzamelde.
Met  trillende stem begon ik: 'Avada Keda-' Ik liet een zucht ontsnappen en keek plotseling recht in de grote, groene ogen.
'Dit kan ik niet!' gilde ik in paniek. Ik storte me op mijn knieen. Het meisje keek me angstig en boos tegelijk aan.
'Als ik zo nodig dood moed , doe het dan gauw!' snauwde ze. Weer keek ik recht in die groene goen, die vol ontzetting stonden. Ik beet op mijn lip , keek naar mams en schudde mijn hoofd.
'Aarg!' schreeuwde die geiiriterd.
'Deze meid moet dood, Nikita! Anders zal ze een jongen baren die de Heer kan verslaan!'
Mijn onderlip trilde en een parelachtige traan liep over mijn wang.
'Ik kan het echt neit, mams' fluisterde ik angstig. Minachtend keek mams op me neer.
'We gaan,' zei ze kortaf.
Haastig liep ze door de gang , de deur uit. Achter me hoorde ik een meisje krijsend huilen.
'Wheeeeee Dat waren heksen!!! AAAAHHHH!' 
'Rustig , petunia,' klonk een trikllerige moeder stem. Ik kneep mijn ogen stijf dicht en wenste dat dit nooit gebeurd was.
Mams liep stevig door. Even aarzelde ik, wierp nog een angstige blik op mams en gooide mijn toverstok toen zo ver mogelijk weg. Ik wilde dat dit nooit gebeurd was.


Een rilling ging door me heen. Dat was er gebeurd. Dat was Lily , met die rode krullene n die grote groene ogen die me eigenwijs aankeken. Mams had me meegenomen naar haar huis. Ze had geporbeerd mij toen de missie te laten voltooien. Maar ik kon het niet over mijn hart krijgen. Ik staarde in de verte tussen de donkere bomen, duister en zo mysterieus. Ik had mijn verleden terug. Hoe vaak had ik dat wel niet gewenst? Maar was ik er nu wel zo blij mee?


-----------------------------------


