Moonlight




 Ik wil nog graag Witchy-Sannie en FullMoonGirlie en nog vele anderen bedanken voor alle berichtjes en de steun enzoo! X


Hoofdstuk 21

Het geluid van de deur die open ging...
"Deborah, wakker worden" zei een stem van ver.
Ik opende mijn ogen en ontwaakte uit mijn slaap.
Ik had blijkbaar lang geslapen, want de kamer was donker afgezien een paar brandende kaarsen die op het nachtkastje lagen.
"Je hebt heel wat geslapen" zei de stem van Merrick die voor me stond.
"Kom mee naar beneden, dan maak ik je wat te eten" zei ze snel.
Ik knikte slaapdronken en stapte uit het bed.
Samen met Merrick slopen we naar onder; het hele huis was in slaap.
We liepen naar de houten deur van de keuken waar nog licht brandde.
De keuken was verlicht door tientallen kaarsen die hoog in het plafon zweefden.
De hele keuken rook naar de geur van verschillende kruiden, en overal hangden potjes en pannetjes.
We gingen aan een ronde donker kleurige tafel zitten; Merrick zat tegenover me.
"Ik wilde ook met je praten" zei ze en ze legde haar handen op die van mij.
Ik knikte en zei; "Dat moeten we zeker".
Ze stond op en liep naar de beige keukenkastjes.
"Ik weet dat dit heel moeilijk is, en ik begrijp je ook" zei ze terwijl ze 2 borden tevoorschijn haalde.
"Ik weet ook wie je bent en wat je doet; ik weet alles".
Ik zei niks maar mijn hart klopte.
Ze ging weer zitten en legde 2 borden met daarop een paar kip sandwiches.
"Je moet weten, dat nadat je werd verklaard als vermist we alles hebben gedaan om je terug te krijgen" zei ze.
"Je weet dat jij net mijn dochter bent, en dat ik je bescherm met mijn leven".
"Maar je weet ook dat de krachten van de Duistere heer sterker zijn als die van ons" zei ze daarna somber.
Ik knikte en nam een hap van mijn sandwich.
"Luister Deborah, je kan het mij vertellen. De Vampieren kunnen ons niet horen, dit huis is beschermd" zei Merrick bezorgd.
"Ik voel me niet meer lekker in mijn vel, na de dood van Lestat" zei ik kort.
Dit was de eerste keer dat ik weer over Lestat sprak, na zijn dood.
Merrick keek me bezorgd aan, terwijl me ogen langzaam nat werden.
"Ik kan niet meer verder, ik wil geen vampier meer zijn" huilde ik.
"Ik wil hem terug, ik wil hem terug" zei ik hard.
"Ik weet het schat, ik weet het" zei Merrick daarop.
Ik liep naar een zwarte kast in de hoek van de keuken; en haalde er het boek eruit.
Een groot in bruin leren boek met daarop gegrafeerd; "De Geschiedenis van de Mayfairs".
Ik sloeg het open op de tafel terwijl Merrick toekeek.
"Ik weet dat je hem terug kan brengen, ik heb het gelezen" zei ik vol met tranen.
"Dat doe ik niet" zei Merrick met een lichte angst in haar stem.
"Je weet dat we dat niet doen" zei de stem van Charlotte die kwam binnengelopen.
Ze wist blijkbaar dat wij onder waren, ze droeg een lange smaragdgroene kamerjas en had een leesbril op.
Ze liep naar me toe en zei; "Dan is het niet meer Lestat".
"Dan is het iets duister, iets waar van de krachten onkenbaar zijn. Haast onnatuurlijk." zei Merrick.
Ze pakte het boek en legde het terug in de kast.
"Wij houden van je, Deborah. We zullen altijd van je houden".
De twee heksen omhelsden me en lieten me uithuilen.
"Kom, huil niet dan ben je niet meer zo knap" grapte Charlotte.
Ik lachte en veegde mijn tranen weg.
"Ik denk dat we na een kopje thee weer rustig kunnen slapen" zei ze daarna.
En dat deden we, en daarna viel ik weer in slaap denkend aan Lestat.


-----------------------------------


