Moonlight




Hoofdstuk 20

"Zo, meiden een beetje doorlopen" zei Charlotte lachend tegen ons.
We waren bijna uit de stad Londen, op pad naar het dorpje vlakbij; Evanston.
Nadat we een paar groezelige steegjes waren doorgelopen kwamen we aan bij een donker paadje met een lange muur aan het eind.
Er was niks bijzonders aan; alleen een paar omgevallen vuilnisbakken en ander soort rotzooi.
"Waar gaan we nou naartoe?" vroeg ik verbaasd.
"Je denkt toch niet dat we helemaal naar het dorp gaan lopen?" zei Merrick tegen me.
"Eens kijken..." zei Charlotte en pakte een modderige lekgestoken voetbal op van de grond.
"Zo, ga allemaal in een kring staan" zei Stella en trok ons bijeen.
We zaten nu in een krappe kring en wachtte op het teken van Charlotte.
Ik begreep het; de bal was een viavia naar het dorp Evanston.
"Ja!" zei Charlotte en alle heksen raakten tegelijkertijd de kapotte voetbal aan.
Het gevoel was alsof je naar onder werd getrokken, ik kreeg het misselijk en mijn hoofd tolde rond.
Ik kon niks zien, ik hield stevig mijn ogen dicht en hield de bal stevig vast.
Uiteindelijk belanden we op de grond tussen een paar bosjes.
"Zo dat was dat" zei Charlotte terwijl ze me helpte opstaan.
Ik veegde de blaadjes en het beetje droge modder van mijn jas af.
"Zo kunnen we gaan?" vroeg Stella aan iedereen.
"Ja Mam" zuchtte Suzanne en de groep verliet het kleine bosje en kwam zo midden in Evanston terecht.
Het hele dorp was al druk bezig met kerstinkopen.
Overal zag je mensen druk bezig, kleine kinderen die sneeuwballen gevecht hielden.
Het was een mooi gezicht, het hele dorp had een wit laagje sneeuw.
Toen de mensen ons opmerkte keken ze eerst verbaasd en roddelden daarna er rustig op los.
De groep liep het dorp in.
"Hoi iedereen, hebben jullie ons gemist?" schreeuwde Merrick lachend.
"Wat zie je er goed uit vandaag, Edward" zei Charlotte plagend tegen een oude man die voorbij liep.
"Mam, hou er nou eens mee op. Ze zullen nooit teruggroeten" zei Stella terwijl ze haar ogen naar boven sloeg.
Nog steeds zweefden de koffers achter ons aan, de dreuzels keken niet opgemerkt ze waren het al gewend.
We liepen langs de groenteboer, verscheidende groepjes mensen die kerstliederen zongen.
"Wat is dit allemaal voor een onzin" zei Charlotte terwijl ze een van de koren voorbij liep.
We lachten, Charlotte maaktte altijd van zo’n droge opmerkingen.
We kwamen eindelijk terrecht bij het grote victoriaanse huis van de Mayfairs.
Hier leefden ze al sinds de eerste Mayfair; Maria Mayfair.
Merrick deed het zwarte poortje voor ons open zodat we door de weelderige voortuin liepen.
Zelfst in de winter bloeiden de rozen, en de levensgrote zonnebloemen.
Natuurlijk was dat gedaan met magie...
Het was een geweldige tuin, in het midden van de kleurrijke planten en bloemen vond je het terras.
Het lange klimop plakte aan de muren van het huis, wat een mooi gezicht was.
Stella tikte drie keer met haar toverstaf op de deur die daarna openging.
Het huis was groot en ontzettend gezellig, de hal was helemaal wit en de trap was versierd met rode slingers.
Aan het plafon zweefden berdaux rode kaarsen; net als op Zweinstein.
We hangden onze jassen op en liepen daarna naar de grote gezellige huiskamer.
De huiskamer leek erg op de leerlingenkamer van Griffoendor; de muren waren donkerrood net als de faiteulls.
De kamer was verlicht door het grote smeulende open haard en dezelfde kaarsen als in de hal.
"Zullen we maar eerst iets gaan eten?" vroeg Merrick triomfantelijk.
"Als jullie de hutkoffers netjes in jullie kamer leggen maken wij het eten klaar" zei Stella tegen mij, Suzanne en Robin.
"Deborah, jij slaapt op je oude kamer naast Robin" zei Merrick nog snel tegen me.
We liepen naar de hal om de lange witte wenteltrap op te lopen.
"Wat is het weer heerlijk om thuis te zijn" zei Robin.
Ik liep meteen naar de kamer naast Robin, een houten deur met erin gegrafeerd; Deborah.
Dit was mijn oude kamer, voordat ik een Vampier werd.
Het was nog steeds hetzelfde, niet een grote kamer maar wel gezellig.
De muren waren caramelbruin en mijn groot hemelbed was nog steeds kastanjebruin net als het nachtkastje en de zachte stoel die naast de deur stond.
De zwevende hutkoffer legde zichzelf naar op de grond, en ik plofte neer op de rode lakens van het bed.
Dit bracht zoveel herinneringen boven; mijn oude leven.
En dit was de leven die ik terug wou, ik wou geen vampier meer zijn nooit meer.
Maar ik wist dat ik eerst een paar dingen moest doen voordat ik een menselijke vorm werd.
Ik sloot mijn ogen en viel in slaap door de zoete maretak geur die boven aan het bed hangde...


-----------------------------------


