Moonlight




 Zo dit is een nieuw hoofdstuk, hopelijk vinden jullie het goed.


Hoofdstuk 19

De treinreis was rustig en kalm.
Er waren weining leerlingen in de trein.
Ik en Robin vertelden ondertussen allemaal herinneringen van vroeger; toen ik nog geen vampier was.
Robin wist wat mijn missie was, ze wist alles.
Het feit dat ze zoveel wist beangstigde me een beetje.
De treinreis deed me minder aan Lestat denken, het helpte.
"Ik ben blij om de feestdagen thuis te vieren" zei Robin tegen me.
"Ja ik ben blij om de rest weer te zien" zei ik glimlachend.
"En hun ook om jou" zei Robin daarop.
De rest van de treinreis verliep soepeltjes, tot we bijna bij het station aankwamen.
Ik keek uit het raam terwijl de piepende trein remde.
Buiten in de koud stonden de Mayfairs, inclusief sjaals en handschoenen.
"Zo, we kunnen uitstappen" zei Robin toen de trein stopte.
Ik greep mijn zwarte hutkoffer en volgde Robin naar de uitgang van de trein.
Op het station stonden weinig mensen...
"Robin, Deborah!" schreeuwde Stella verderop.
De Mayfairs waren, de oudste zus Stella die precies op Robin leek.
Merrick, met felrood haar tevens de moeder van Robin, Charlotte de oudste en wijste Mayfair met zilvergrijs haar.
En als laatste de 18 jarige Suzanne, dochter van Stella en het nichtje van Robin.
Merrick en Stella renden naar ons toe en helpten ons met de hutkoffers.
"Ach, wat is er mis met toverkunst?" zei Charlotte toen we aankwamen.
"Locomotor" zei ze en ze richte haar toverstok op de twee hutkoffers.
"Zo is het beter" vervolgde ze toen de hutkoffers achter ons aanzweven.
Ik werd meteen omhelsd door Stella, Merrick en Suzanne.
"Ik heb je zo gemist" fluisterde Suzanne in mijn oor.
Suzanne was een knap meisje, met lichtblond haar en mooie blauwe ogen.
"Alles goed met je?" vroeg Merrick aan me en ze nam me onder de arm.
"Goed" zei ik blij.
We liepen naar de poort, terug naar de dreuzelwereld.
Ondertussen waren alle Mayfairs en ik opgewonden aan het kletsen over Zweinstein en andere zaken.
"Mam, moeten we die koffers niet gewoon dragen de dreuzels kunnen het zien!" zei Stella opgewonden.
"Ach kind, de Mayfairs doen dit al hun hele leven laat de dreuzels maar kijken" zei Charlotte die met haar beige hoed voorop liep.
Verscheidene dreuzels keken maar dat was gewoon, zo waren de Mayfairs altijd geweest.
In het dorpje Evanston waar zo woonden fluisterden iedereen dat ze heksen waren, en altijd als er iets was gebeurd kregen hun de schuld.
Maar dat maakte hun niks uit, ze waren gewoon wie ze waren.
"Wist je nog tijdens Halloween" zei Suzanne giechelend tegen mij en Robin.
"Ja haha" lachte Robin.
Tijdens Halloween deden de Mayfairs altijd enge dingen, zoals van de kerktoren afspringen en dan op bezems zweven.
Ik lachtte in mezelf toen ik eraan dacht, het was een traditie.
Dit was een van de leukste momenten in het jaar; de Mayfairs en ik.


-----------------------------------


