Tessa Tinkels




Eindelijk het stukkie af.......
En even tussen haakjes: wat schuingedrukt staat , is een flashback.

Mijn hart stond stil. Een ijskoud, rillerig gevoel trok door me lichaam. Woedend en met ogen die vuur leken te schiten , staarde ik naar haar rug en die van Evelien ernaast.
Stijfjes zette ik de ene voet voor de andere. Gewoon de ene voor de andere , dan was het goed.
Eindelijk was ik Zweinstein binnen.
 Opgelucht haalde ik adem. Had Mirthe me echt niet gezien?

Ik kwam veel te laat bij het lokaal Toverdranken aan. Ik wierp een vluchtige blik op Ravenklauw, aan de andere kant.
'Sorry professor maar-'
'Mond dicht , ga zitten en doe je boek open op pagina honderdzevenenzestig.'
Zwijgend deed ik wat me gevraagd werd.

Onder de les belande er opeens een briefje op mijn tafel. 
Onmiddelijk wist ik van wie het was. Ik snapte het meteen. Ik had al door wat het betekende. Een rotgevoel stroomde plots door mijn lijf. Eerst had ik het gloeiend heet. Maar terwijl de zweetdruppeltjes over mijn voorhoofd gleden , rilde ik alweer van de kou.
 Stijfjes en vol afschuw staarde ik naar het oogevouden kladbriefje.
Met trillende vingers maakte ik het open. Ik hoefde neit te lezen om te weten wat er stond.
"We willen geen harstvriendinnen meer met je zijn. 
Mirthe en Evelien"

Met trillende handen propte ik het papiertje op en stak het diep in de zak van mijn gewaad.
Met tranen in mijn ogen staarde ik naar het bord.
Waarom toch? Wat was er verandert?

Toen we eindelijk vrij waren , voelde ik me nog steeds zo rotter. Nog erger dan die middag in de bieb , nog erger dan toen ik erachter kwam dat ze mijn boek had gekopieert, nog erger dan toen ze ook een ViaDeur had gemaakt , precies hetzelfde als de mijne.
En verschrikkelijker dan het moment waarop dat ene was gebeurt. Ons eerste leerjaar. Ik zal het nooit meer vergeten

Ik staarde naar het beeldscherm voor me en toen weer de bieb rond. Het was een bieb in een dreuzeldorpje,even voorbij Zweinstein.
Het was al donker buiten.
De computer maakte een hard,zoemand geluid. Het begon me vreselijk te irriteren en toen niemand het zag , toverde ik het gauw geluidsstil.
ik keek weer naar het scherm. Ik kreeg bericht dat ik e-mail had. Van Evelien.
Leuk! Gauw schoof ik mijn muis naar het icoontje en vol spanning wachte ik tot de pagina geladen was. Verstijft bleef ik zitten toen ik zag wat erin stond.
"Waarom heb je gezegd dat je mij stom,dik en lelijk vond?" Ontzet las ik de mail nog eens en nog eens en nog eens.
In een paniek reactie typte ik zo snel ik kon terug:
"Eef, Eef dat heb ik niet gezegd, geloof me, echt niet , echt waar waarom zou ik liegen, alsjeblieft geloof me! Van wie heb je dat?"
Evelien was er dan later bij gekomen, nog steeds was ze best een goede vriendin , ondanks haar driftbuien.Een rilling ging door me heen. Gauw opende ik de mail die een paar tellen later binnenkwam. Die was nog erger dan de eerste.
"Van Mirthe. Waarom zou ze over zoiets liegen?"
Ik voelde me afschuwelijk. Ik had het nooit gezegt.
'Oh, Evelien...' mompelde ik in mezelf.
Wanhopig en met tranen in mijn ogen zond ik hgaar nog duizenden mailtjes met ontkenningen , maar ik kreeg geen mail meer terug.

De volgende dag was ik trillend van woede en angst op Eef afgestapt en gezegd dat het niet waar was.
Pas toen ik met een stel goede argumenten kwam, geloofde ze me.
Opgelucht maar nog steeds trillend en zenuwachtig liep ik naar Mirthe.
'Waarom heb je zoiets verzonnen?' vroeg ik recht op de man af. Mirthe keek me met grote ogen en zo'n nep-verbaad trekje om haar mond aan.
'Waar heb je het over?'
Ik legde het boos uit.
'Dat heb ik neit gezegd , echt niet! Echt waar niet!'
'Oh...' antwoordde ik , naiief als ik was.
Verbaasd liep ik weg.
Pas toen ik al lang en breed in het lokaal zat , kwwam die ene , brandende vraag bij me op. De vraag die het mij Mirthe nooit deed vergeven.
"waarom zou evelien zelfs zoiets bedenken?"


-----------------------------------


