~Cham~




Stuk 17
(Harry)
Ik ben best wel geschrokken over wat ik vannacht had gezien ...
Na nauwelijks een dag met Rafael Juan-Oliverro weet ik nu toch wel, zekere weten, dat hij smoor op Hermelien is . 
Hij vind haar in ieder geval een bijzonder meisje ...
Ron is er zeker niet blij mee en ik natuurlijk ook niet . 
Hermelien is altijd al 'ons' vriendin geweest en ik vind dat ze niet van iemand anders mag zijn . 
Als je begrijpt wat ik bedoel ... 
Ik hoor kletterende plastic en ritsende bagage tassen . 
Het zullen Ron en Rafael wel zijn, ze strijden erom wie het hardst lawaai kan maken . 
Absoluut kinderachtig dus . 

Langzaam maar zeker verlieten Harry, Ron, Hermelien en Rafael de hoofdstad Buenos Aires . 
Drukke straten en grote gebouwen verdwenen ... in plaats daarvan kwamen ze meer in natuur achtige gebieden terecht . 
"Hoe lang moeten we nog lopen ?" kreunde Ron .   "Hoe ver is het nog hier vandaan ...?" 
"Het is niet zo ver meer ." antwoordde Rafael vriendelijk .  "Ik denkt dat we nog twee dagen moeten lopen en nog een keer ergens moeten kamperen -"
"Had ik jouw soms wat gevraagd ?!" snauwde Ron . 
Rafael werd rood en hield toen zijn mond . 
"Hij heeft gelijk," zei Harry om de stilte te verbreken .  "We moeten nog kilometers lopen en ik vermoed ook dat we de watervallen niet halen in een dag ."
"O ." mompelde Ron . 
Ze bleven lopen en pauzeerden zo nu en dan ergens om wat te gaan drinken en zo . 
Het was niet bepaald een gezellige tocht . 
Het was niet zoals hoe Harry zich het had voorgesteld . 
Dat Ron en Hermelien dan gelukkig waren en hem dan samen plaagden ... het zal dan weer zoals de jaren daarvoor zijn . Hun onvergetelijke geweldige mooie veilige jaren op Zweinstein . 
Maar in plaats van een mooie tocht in Harry's gedachten, kwamen ze plotsling de knappe Argentijnse Rafael Juan-Oliverro tegen !
Ron was blijkbaar niet de enige die de pest aan hem had, besefte Harry plotseling .  Ook hij mocht Rafael niet zo, omdat hij hun beste vriendin had ingepikt . 
"Harry ?" zei een stem van ver weg . 
Harry keek langzaam naar Hermelien en zag haar vragende blik . 
"Sorry, zei je iets ?" zei Harry zacht . 
Hermelien zuchtte . 
 "Laat maar-" zei ze . Blijkbaar had ze het al meerdere keren gevraagd . 
Na uren lang te hebben gelopen met hun zware bagage, werd het langzaam donker . 
"Laten we een rustige plek zoeken ." stelde Harry voor .  "Het is laat en we hebben slaap nodig ."
Iedereen knikten instemmend en samen begonnen ze weer de twee kleine tentjes neer te zetten . 
"Hebben jullie honger ?" vroeg Hermelien, aan niemand in het bijzonder . 
"Ja lekker ." antwoordde Rafael . 
Hij kroop naast Hermelien voor het vuurtje dat ze hadden gemaakt en roosterden broodjes en worstjes . 
Ron draaide zich woedend om en slenterde naar de tent . 
"Ron !" sistte Harry . Hij kwam even later naast hem zitten met twee broodjes worst voor hem en probeerde toen op te staan .  "Het is niet goed wat je doet ."
"Alsof het goed is wat Hermelien nu doet !" zei Ron scherp . 
"Ron, " zei Harry kalm .  "Het is overduidelijk dat zij en die Rafael elkaar leuk vinden . Laat ze toch ."
"Nee ." hield Ron koppig vol . 
"Kom nou toch-" probeerde Harry .  "Blijf niet zo kinderachtig en probeer het te accepteren ."
En toen kroop hij nijdig de tent uit . 
Boos was hij, omdat Ron het niet probeerde te accepteren . 
"Harry, ga je nu al slapen ?" het was de stem van Hermelien . 
Harry draaide zich om en moest toch glimlachen . Hij vond het fijn om Hermelien en Rafael zo gelukkig te zien . 
"Ja," zei hij .  "Ik ben moe . Welterusten ."
"Trusten, Harry ."
"Trusten ."
Harry kroop de tent in en trok zijn vest uit . 
Het was best koel zo met alleen een T-shirt aan en spijkerbroek, bedacht hij toen .  

Het werd weer een stille droge koele nacht . 
Harry had zijn ogen gesloten en droomde over Parvati . 
Het waren verschillende dromen ... van lieve dromen, vriendschappelijke dromen tot erotische dromen . 
Harry was weliswaar helemaal maagd, maar dromen kon hij wel .  Hij verlangde naar Parvati . Hij verlangde naar haar haar, haar lach, haar geur en nog het meest ... haar geweldige duizelingwekkende lijf . 
Zelfs al slapend, dromend, kon hij haar zachte huid 'voelen' . 
En plotseling voelde Harry een zachte hand langs de zijne strijken, hij stikte bijna toen hij besefte wie het moest zijn . 
Wie lach er naast hem in de tent ...? wie was het meisje die dat deed ...? Hermelien . Zijn beste vriendin sinds zijn elfde jaar . 
Langzaam opende hij zijn ogen en zag de wazige silhouet van Hermelien, die haar sjaal om zich heen bond en naar buiten glipte . 
Nu ben je er echt bij, dacht Harry .  Waarom moet je weer zo nodig mij wakker maken, midden in de nacht, en naar je liefje gaan .... ?
Toen hij er zeker van was dat Hermelien weg was, schoot Harry in zijn vest en greep een zaklamp . 
Buiten was het fris en donker, hij rilde ervan . Maar toch wilde hij er zeker van zijn dat Hermelien 'veilig' buiten was . 
Plotseling hoorde hij zachte stemmen achter een grote struik . 
Harry verschool zich achter de boom en bleef luisteren . Hij was niet verrast om Rafaels' stem te horen . 
"Je bent gekomen -"
"Ja, natuurlijk ben ik er ."
"Yo me encuentro amado ..."
Zenuwachtig gegiechel . 
"Jij ook hoor ......."
"Je vriend vind het niet zo fijn, he ? Dat wij- " 
Stilte . 
"Welke vriend ? Ron ?"
"Ja-"
"Hij moet het maar accepteren ."
"Ja-"
"Hij kan me niet tegen houden ."
"Maar vannacht kan niemand ons nog tegen houden, he ?"
Nogmaals zenuwachtig gegiechel . 
Dan blijft het stil en luisterde Harry gespannen toe . 
Hij wachtte af . 
Plotseling hoorde hij op een langzame tempo een rits open gaan . 
"Rafael ..." fluisterde Hermelien .  "Nee, alsjeblieft ..."
"Sorry ." mompelde Rafaels' stem .  "Wil je het niet ?"
"Nee, sorry-"
"Sorry, ik wilde alleen-"
Harry verkoos dit niet te horen en verborg zijn gezicht in zijn vest . 
Hij wilde het niet meer horen ... hij wilde het niet meer weten ...

"Buenos dias !" zei een opgewekte stem buiten . 
Harry draaide zich slaperig in de tent om en keek naast zich . Het verbaasde hem niet dat Hermelien alweer weg was . 
Hij scheurde de lap voor de tent open en kroop naar buiten . 
Harry vond het heerlijk om zo vroeg in de ochtend de geur van frisse gras te ruiken .
" i Buenos dias, Amigo !" zei Rafael tegen hem met een brede glimlach . 
Harry grijnsde versuft terug en mompelde, zonder erbij na te denken : "Welterusten ..."
Hermelien lachte . 
"Heb je niet goed geslapen ?" vroeg ze bezorgd . 
Harry wilde haar de waarheid vertellen, maar na een blik op Rafael besloot hij toch maar zijn mond te houden . 
"Wat is dit voor lawaai ?" zei de stem van Ron geirriteerd .  
Hij kroop zijn tent uit en keek humeurig de andere kant op toen Rafael en Hermelien elkaar bijna fijn knepen . 
"We hebben geen tijd voor ontbijt, jongens ." zei Harry .  "Laten we onze spullen pakken en nu maar vertrekken . We eten onze broodjes onderweg wel op ."
En daarom pakten ze hun tassen in en liepen toen, op een traag tempo weliswaar, verder de heuvels op . 
"Hoe lang nog ?" zeurde Ron . 
"Ik denk dat we nog een paar uurtjes moeten lopen ." zei Rafael .  "We komen tegen de avond wel aan bij de watervallen, hoor ."
Ron snoof hoorbaar en zei toen niets meer . 
De tocht naar de watervallen waren nou niet bepaald vrolijk of gezellig . 
Omdat de felle zon op hun hoofden scheen gingen Harry, Ron, Hermelien en Rafael rond een uur of twee ergens onder de schaduwen zitten en genoten even van hun rust en broodjes . 
Plotseling begon de boom, waaronder ze zaten te trillen en werd de lucht plotseling zo duister als de nacht . 
Dit was weer het werk van Poshaun, dacht Harry verbitterd . 
..........


-----------------------------------


