Moonlight





Lieve Lezers,

bedankt voor alle berichtjes van de afgelopen tijd.
Hopelijk hebben jullie iets gehad aan het vorige hoofdstuk.
Ik wou vooral de laatste zinnen van Elvina duidelijk maken ^^.
Ik heb veel vragen gehad van; "In welke afdeling zit Robin?".
Dat vertel ik in dit hoofdstuk, het duurde zolang omdat ik Robin mysterieus wou houden...
Ze draagt nog een ander groot geheim, maar daar komen jullie achter...

Groetjes Moonlight


Hoofdstuk 18

Elvina had me teruggebracht naar Hagrid’s huisje.
Toen we bij de rand van het bos waren verdween ze in de duisternis.
Het licht brandde in het huisje van Hagrid.
Ik liep er naar toe en klopte drie keer.
Krakend ging de deur open.
"Deborah, waar was je!" zei Hagrid vol verbazing.
"We waren je overal aan het zoeken" zei Ron die achter Hagrid tevoorschijn kwam.
Achter hun zaten Harry en Hermelien die een kopje thee zaten te drinken.
Gelukkig dat ik mijn ankh ketting om had, anders konden ze mijn ogen van verdriet zien.
Ik zei niks maar zei alleen; "Sorry maar ik wil alleen zijn".
Ik rende weg van het huisje, de tranen kwamen weer tevoorschijn.
Zo snel als ik kon rende ik naar de slaapzaal waar ik me op mijn bed liet vallen.
Lestat was dood, hij was er niet meer.
"Waarom heb je me verlaten, waarom!" dacht ik.
Hoe zou ik het nou zo redden als Vampier.
Ik wou geen vampier meer zijn, ik wou het niet meer.
De Heer zou het niet accepteren, hij was nu alleen met het lichaam van Lestat.
Als ik nog langer Vampier bleef zou ik meer mensen verliezen.
Mijn hart klopte, mijn gezicht deed pijn van verdriet.
Ik wou dat ik weer gewoon was zoals vroeger.
Iemand omhelsde me.
Uit het niets was Robin er.
Ze zei niks meer omhelsde me stevig.
"Ik weet wat er gebeurd is" fluisterde ze in mijn oor.
Ik knikte langzaam.
"Mischien is het beter als je morgen niet op Zweinstein blijft" vervolgde ze daarna.
"Hoe bedoel je" vroeg ik terwijl ze me losliet en tegenover me stond.
"We blijven maar een week weg, we komen optijd terug voor het kerstbal" zei Robin.
Ik knikte alweer. "Wanneer vertrekken we?".
"Morgenvroeg, bij zonsopgang" antwoorde ze.
Ze vertrok, ging terug naar haar afdeling Ravenklauw.
"Hoe kwam ze eingelijk in de slaapzaal, zonder het wachtwoord?" dacht ik toen ze weg was.
"Ze is een Mayfair, ik hoef het niet eens te weten".

"Het is tijd om zo te vertrekken" zei een stem.
Ik stond langzaam op en geeuwde hevig.
Vlakbij mijn bed zat Robin, ze stond bij het raam naar buiten te turen.
"Ik kleed me om" zei ik snel.
Het deed me goed om terug naar de Mayfairs te keren, het deed me minder aan Lestat denken.
"Iedereen is vast blij om je weer te zien" zei Robin plotseling met een glimlach.
"Ja, ik ook" zei ik terwijl ik mijn hutkoffer inpakte.
De Mayfairs behandelden me vroeger altijd als een dochter.
Nadat mijn ouders waren gestorven lang geleden woonde ik bij hun.
Ze hadden me alles geleerd wat iemand van Talamasca moest weten.
Ik voelde me veel beter bij hun als bij mijn overleden ouders.
Ze waren verschrikkelijk, ze zorgden dat mijn jeugd een hel was.
Ik herinnerde me nog de ruzie’s, en de blauwe plekken die ik had.
Ze hadden mijn wereld gebroken, ik haatte hun.
Ik was nog maar zeven jaar toen ik mijn elleboog brak doordat me vader me had geslagen met een bezem.
Snel dacht ik ergens anders aan, deze gedachtes waren op dit moment te pijnlijk.
Vooral omdat Lestat pas overleden was.
"Kom, ik ben klaar" zei ik.
Robin en ik verlieten zachtjes de slaapzaal, zodat niemand wakker werd door ons.
We liepen de trappen af, waar maar 20 andere leerlingen stonden.
"Ik zie dat de meeste mensen toch op Zweinstein blijven" zei de vriendelijke stem van Perkamentus.
Hij stond voor de kinderen, in zijn kobaltblauwe kamerjas.
"Zo, de zweinstein express vertrekt zo dadelijk.
Jullie kunnen gaan, maar vergeet niet dat volgende week het bal weer begint.
Maar daar krijgen jullie in de loop van de week nog een brief van" zei hij tegens ons.
"Een prettige vakantie" waren zijn laatste woorden voordat hij vertrok, terug naar zijn kamer.
De twintig andere leerlingen en ik volgden Vilder die was opgedoken om ons naar de zweinstein express te brengen.
Het was koud buiten, en heel zweinstein was bedekt met een luchtig laagje sneeuw.
Nadat we de poort hadden gepaseerd brachten de zwarte koetsen ons naar de zweinstein express.
"Zo, ik verheug me om thuis te zijn" zei Robin terwijl ze haar bloedrode handschoenen in haar jaszak deed.
"Ja ik ook" zei ik.
Ik was blij om terug te keren naar de Mayfairs;
terug naar mijn familie.


-----------------------------------


