Moonlight




 Dit hoofdstuk draag ik op aan de opa van mijn neefje.
Hij is gisteren avond overleden, de familie mist hem.
En ook al is hij weg, we zullen hem nooit vergeten.
Rust in vrede

Hoofdstuk 17

Chiara was gehuld in een lange zwarte mantel, ze liet me denken aan een dementor.
Langzaam liet ze haar kap zakken en keek me met grijze ogen aan.
Ik wist het al, haar ogen waren grijs van het huilen.
Vampieren hadden dat altijd, ook als ze een lange tijd geen bloed meer hadden gezogen.
"Wie is er dood?" vroeg ik trillend, bang voor wat ze zou zeggen.
"Niet hier" zei ze nog nasnikkend.
De hield mijn hand vast en trok me mee.
We liepen naar een bosje zwarte struiken.
Chiara schopte de struiken opzij zodat een houten luik tevoorschijn kwam.
Uit de binnenkant van haar mantel haalde ze een grote roestige sluitel.
Nadat ze het luik had geopend trok ze me mee de vochtige tunnels in.
Langzaam kluiterde ik naar onder, de geur van het rotte bloed stonk.
Nog steeds niets zeggen trok Chiara me mee, tot we bij dezelfde deur als eerst kwamen.
Voor de grote lange zwarte deur stond Louie die zenuwachtig zat te ijsberen.
"En?" vroeg Chiara.
"Ze laten nog steeds niks los" antwoorde Louie zenuwachtig terwijl hij door zijn blonde haren streekte.
"Wie is het!" vroeg ik alweer, zenuwachtig en bezorgd.
"Ik weet dat het moeilijk zal zijn, maar het leven gaat door" zei Louie en hij hield mijn schouders stevig vast.
"Vertel me nou gewoon wie het is" zei ik alweer en duwde zijn handen weg.
"Het is Lestat" antwoorde Chiara en er kwamen weer tranen op.
Ik zei niks, keek alleen geschokt voor me uit.
Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik voelde tranen opkomen.
Mijn bloedrode ogen werden waterig en de tranen rolden naar onder.
Waarom Lestat, hij was als een vader voor me.
Ik wilde wegrennen maar ik kon het niet, ik wilde schreeuwen maar dat kon ik ook niet.
Er ontbrak een stuk ziel van me, iets wat niet vervangbaar was.
De enige persoon die al mijn geheimen wist, de persoon tegen wie ik alles kon vertellen zelfst over mijn verleden.
Nog steeds huilde ik.
Hoe kon ik verder leven als Lestat dood was.
De omgeving draaide om me heen, ik hoorde stemmen maar luisterde niet.
Lestat was dood... Lestat was dood.
Iemand die altijd voor me klaar stond.

Zonder dat ik het merkte werd ik omhelst door de stevige armen van Elvina.
"Alles komt goed, alles komt goed" zei ze geruststellend tegen me.
Alles kwam niet goed, hij was dood.
Achter Elvina zag ik de rest van de orde staan, allemaal met dezelfde grijze ogen.
"Kom mee, dan leg ik je alles uit" zei Elvina tegen me.
Ik liep haar achter na en liet me vallen in een van de zwarte stoelen.
Achter me hoorde ik iemand de deur sluitten zodat ik en Elvina alleen in de grote kamer zaten.
"Ik weet dat dit moeilijk voor je is, ik weet dat Lestat alles voor je was" zei Elvina zachtjes.
Ze zat tegenover me en hield mijn handen vast.
"Ik kan me nog herinneren toen mijn moeder, Elanor dood ging" zei ze.
"Ze was natuurlijk ook lid van de orde, ze werd gedood door een schouwer".
"Iedereen huilde, iedereen rouwde maar ik niet" zei ze somber.
"Waarom?" vroeg ik nog steeds met natte ogen.
"Het drong niet tot me door, de tranen bleven weg" antwoorde ze.
"Maar naar een tijdje begon ik pas echt te rouwen, 
Ik vind dat we allemaal blij moeten zijn met vrienden en familie.
Want op een dag kunnen ze weg zijn, en dan weet je pas wat ze voor je betekenden" zei Elvina.
Langzaam verscheen er een traan uit haar ogen.
"Hoe is Lestat doodgegaan" vroeg ik daarna.
"Hij is gedood door een Taltos" antwoorde Elvina kortaf maar triest.
Ik hield mijn mond, maar er gingen zoveel gedachte’s in me rond.
Ik mistte alles aan Lestat, zelfst de bloedrode mond die hij had als hij terug kwam van jagen.
Mijn ogen waren onderhand ook grijs, ik voelde het.
Er volgde een lange stilte, alleen het geluid van de voetstappen buiten de kamer hoorde je.
"Evanna had zijn dood aangekondigd" zei Elvina plotseling.
"Ze zei alleen dat hij doodging" vervolgde ze.
"Waarom hebben jullie niets gedaan?" vroeg ik huilend.
"Het enigste wat we konden doen was de Lunalten doden, maar dat was niet gelukt" antwoorde ze.
Ze stond op en stak haar hand uit.
"Ook al gaan mensen dood, dierbaren zullen ons nooit verlaten.
Dus wees niet dom om verdrietig te blijven, en vergeten te leven" zei Elvina.


-----------------------------------


