Moonlight




Hoofdstuk 16

Het was klokslag 12 uur.
Harry, Hermelien Ron en ik verlieten de leerlingenkamer om naar Hagrid te gaan.
De nacht was kil en koud, het enige licht was van de maan.
"Wat is het schoolterrein mooi s’nachts" zei Hermelien tegen Ron die naast haar liep.
Ik en Harry liepen iets achter, hij hield me vast.
Mijn hart bonkte als nooit tevoren, ik voelde iets.
"Gaat het?" vroeg Harry bezorgd aan me.
"Ja, het gaat" zei ik trillend.
"Nou Deborah ik verwachtte je eingelijk alleen" zei Hagrid toen we arriveerden.
"Maar goed, de anderen mogen ook mee" zei hij snel toen Hermelien wou protesteerde.
Hij had een groot houten kruisboog in zijn handen en achter hem schuilde de grote maar lieve Muil.
"Wij zijn hier niet zomaar, net als in het eerste jaar zijn er weer dieren dood gevonden" zei Hagrid somber.
"Oja, de eenhoorns" zei Harry begrijpend.
"Dit keer zijn het niet eenhoorns Harry, maar Lunalten" zei Hagrid nog somberder.
Hermelien maakte een kreetje van angst en Ron sloeg zijn handen op zijn mond.
"Wie doet nou zoiets?" vroeg Hermelien geschokt.
"Nou..Vampieren" antwoorde Hagrid boos.
Ik zei niks maar voelde me erg ongemakkelijk.
"Er zijn al drie lunalten gevonden, als er steeds meer lunalten sterven dan zijn er verschrikkelijke gevolgen" vervolgde Hagrid ernstig.
"Dan is het levende en het dode uit balans" zei ik geschokt.
"Precies, dus dit is een hele ernstige zaak".
"Vampieren doen dit waarschijnelijk voor een dode" zei Hagrid.
"Ze hebben iets nodig..." zei ik zacht.
Terwijl Hagrid verder praatte met de rest liep ik een einde verderop...
Ik keek naar de maan wat me erg schokte.
Mijn hart bonkte nog harder als eerst.
In heel mijn leven had ik dit teken maar 1 keer gezien.
"Er hangt bloed aan de maan" zei ik tegen mezelf.
Als er een lichtrode kring om de maan zat, hangde er bloed aan de maan.
Elke vampier wist wat dat betekende; er kwam gevaar.
"Deborah, we vertrekken" gromde Hagrid.
Snel draaide ik me om en volgde de rest.

Het bos was zoals altijd pikzwart, het lichtrode licht van de maan viel tussen de de bomen door.
Het beangstigde me.
Het bos was erg onrustig, verschillende vogels vlogen weg richting het zuiden.
Van veraf hoorden mijn vampierenoren voetstappen; voetstappen van bekenden.
Als de bloedrode maan scheen dan onderzoekten de orde alles tot de bodem.
Anderen machteloze vampieren vroegen hulp aan Talamasca, maar dat lukte nooit.
We liepen dieper het bos in, langzaam verschenen er zilveren haren op de grond.
We bleven staan, toen Hagrid een stuk oppakte en zei; "Het haar van dode Lunalten".
Mijn nekharen stonden overeind, de anderen praatten met elkaar maar ik hoorde gefluister in mijn hoofd.
Allerlei stemmen doorelkaar fluisterden belangrijke woorden.
Eerst hoorde ik het niet goed maar daarna...
 hij is dood, hij is dood, hij is dood .
De woorden gingen dieper in mijn hoofd tot het me doordrong.
Een belangrijke vampier was gestorven.
De Heer? Nee die kon het niet zijn anders merkte ik het.
De enige die overbleven waren;
Vladimir, Yamcha, Lestat en Alitos.
"Zijn we er nog allemaal?" vroeg Hagrid die helemaal voorin liep.
"Ja" zei iedereen.
"Krak" ik gleed uit over een grote tak.
Ik lag op de grond, de voetstappen van de anderen stierven weg.
"Kom mee" zei een zachte stem en een schim trok me overeind.
"Chiara" zei ik zachtjes.


-----------------------------------


