Moonlight




Hoofdstuk 14::

Ik liep via dezelfde weg terug naar Zweinstein.
Met een hol gevoel in mijn maag liep ik terug door het donkere woud.
Het was helemaal stil, behalve het geluid van enkele krassende uilen.
Wat bedoelde Evanna met haar woorden?
Ik wist duidelijk dat ze bedoelde dat ik mijn missie zou laten falen.
Alleen wou ik het niet toegeven.
Toegeven dat ik weer een mens was geworden, dat ik weer echte vrienden had.
Ik wist ook niet hoe ik Robin moest ontwijken.
Ik moest haar onderhand wel onder de ogen komen.
"Wat doe jij hier midden in de nacht?" hoorde ik een stem zeggen.
Uit een paar donkere bomen kwam Robin aangelopen.
"Waarom negeer je me?" vroeg ze.
"Je weet wie ik ben, en je weet voor wie ik werk" antwoorde ik veelbetekenend.
"Jij wist niet hoe ik me voelde toen je Talamasca verliet" zei Robin.
Ik had lang gewacht op dit gesprek.
"Iedereen in de familie was verbaasd, we hebben alles geprobeerd om je terug te krijgen" zei ze daarna.
"Maar nu is het te laat, je bent slecht.
"Jullie waren toch altijd neutraal?" vroeg ik bits.
"De Mayfairs zijn neutraal, maar Voldemort heeft dingen gedaan die verschrikkelijk zijn" antwoorde ze.
"En wat is er dan met Merrick?" vroeg ik daarna.
Het bleef stil, totdat Robin zei; "Sommige dingen kan ik je niet hier vertellen".
"Je weet maar nooit wat hier ronddwaald" vervolgde ze.
"Ik heb de Mayfairs ook gemist, zelfst Talamasca" zei ik.
"Het liefste zou ik teruggaan, maar dat is te laat" vervolgde ik terwijl ik somber voor me uit staardde.
"Het is nooit te laat" zei Robin.
Ze glimlachtte naar me en vertrok weer in de duisternis.
Ik moest lachen bij mezelf, Robin was altijd de Mayfair die 'geheimzinnig' was.
Ik volgde Robin’s voorbeeld en trok ook terug naar Zweinstein.

Het koude water zonnetje scheen zijn stralen uit over het verboden bos.
Ik, Harry Hermelien en de anderen Griffoendors liepen naar Hagrid’s huisje.
"Zo, daar zijn jullie!" zei hij.
De Zwadderaars stonden al klaar, inclusief Malfidus.
Ik negeerde hem; ik gaf alleen een valse blik.
"Vandaag gaan we verder werken met de Lunalten!" zei Hagrid trots.
"We gaan weer naar dezelfde plek als de vorige keer".
In een lange rij volgde we Hagrid die dieper het bos inging.
Uiteindelijk kwamen we terecht op dezelfde plek al eerst.
Er waren nu meer lunalten als de vorige keer; een bruine en drie geelbruine.
"Jullie gaan in groepjes van vier werken aan een lunalt" vervolgde Hagrid.
Een voor een kregen de groepjes een lunalt toegewezen.
Ik werkte samen met Harry, Ron Hermelien in een groepje.
"Wat zijn Lunalten toch bijzonder!" zei Hermelien terwijl ze de lange manen van de witte lunalt borstelde.
"Dat is niet intressant Hermie, wat pas intressant is het afspraakje tussen Harry en Deborah" zei Ron plagerig.
Harry bloosde en was plotseling heel geíntresseerd in zijn schoenen.
"Het was gewoon gezellig!" zei ik vrolijk.
"Ja, dat geloof ik graag" zei Ron daarop.
"Ach, dat zijn niet jouwn zaken Ronald" zei Hermelien.
Ron hield wijselijk zijn mond, maar keek me wel raar aan.
"Deborah, ik moet je spreken" zei een lijzige stem achter me.
Het was Draco...


-----------------------------------


