Tessa Tinkels




Ik stamelde bedankt en wilde weer vertrekken.
'Oh , Laura?' 
'Ja?' ik draaide me om.
Aarzelend en met een meelevende blik op zijn gezicht keek hij me aan over zijn brilletje.
'Morgen....komen de vermiste personen aan in st. Holisto`s..' een sprankje hoop kwam bij me op.Ik voelde plots de hoop door mijn lijf stromen en emt de valm weer in mijn ogen keek ik hem aan.
'eh.....Mag...ik mee?' gespannen  keek ik hem aan.
'Als je wilt..?'
'Graag!' fluisterde ik hem dankbaar toe.Zachtjes liep ik het kantoortje uit en volgde de rest, die waarschijnlijk beneden op me stonden te wachten.Ik sloot behoedzaam de deur achter me en terwijl ik de trap afliep, hoopte ik zo erg dat mijn moeder morgen bij de vermisten was......

De volgende morgen werd ik vroeg wakker.Ik legde een briefje klaar voor Robin en om zes uur zat ik al in de Grote Zaal te ontbijten.
Maar ik had mijn thee nog niet ingeschonken of Robin , Tim en Bob kwamen bij me zitten.
'Hoi!' zeiden ze vrolijk.
'Jongens, ga nu neit aan de Ravenklauw tafel zitten!' zei ik benauwd .Ik wierp een blik over mijn schouder en zag tot mijn opluchting dat er niemand was.
'Rustig maar!' zei Tim lachend.Ik keek hem verbaasd aan
'Wil je een vloek naar je hoofd?'
'Laura....We hebben vriendschap gesloten...' zei Robin.
Sprakeloos en met grote ogen staarde ik haar aan.
'Waaat?'
'Jep....Zelfs de Grifoentjes waren je dankbaar.Zo dankbaar dat ze vrede hebben gesloten met ons' legde Robin uit.Ze keek me stralend aan en ik bedacht me dat eht vandaag echt een geluksdag moest zijn.Alles ging ineens goed!

Aarzelend stond ik rond een uur of 9 op van de Ravenklauw tafel.Ik moest nu naar Perkamentus toe...Dat had tante Ginny me doorgegeven....
'Ga je?' vroeg Tim.
'Ja....' Ik wilde eingelijk dolgraag dat ze meegingen , maar ik durfde het neit te vragen...
'Heel even wachten , ik heb nog pomoensap!' zei Robin ahaastig terwijl ze haar glas leegdronk.Daarna stond ze ook op.
'Nou , waar wachten jullie nog op?' vroeg Robin aan haar broer en Tim.
'Huh?'
'Oh!' zei Bob ineens , die het leek te snappen...In tegendeel tot mij...
Tim en Bob dronken ook hun glas leeg en samen liepen we de zaal uit.
'Gaan jullie mee?' vroeg ik verbaasd toen we door de gang liepen , richting perkamentus' kantoor.
'Ja' zei Robin , eveneens verbaasd.
'Waarom neit? ik bedoel, volgens mij heb je wel wat behoefte aan wat steun!' ze glimlachte en dankbaar grijnsde ik naar haar.
'Je hebt gelijk'

Tien minuten later stonden we voor Perkamentus' haardvuur
'Roep gewwon st. Holisto's ...Jullie weten hoe je brandstof meot gebruiken he?'
'Jep' knikte ik en de anderen mompelden instemmend.
Een voor een stapten we in de haard en transpoteerden we naar St. Holisto's Hospitaal voor magische ziektes en zwaktes.We stonden ineens midden in de gang en al gauw zag ik een enorme stoet aankomen.
Ik glimlachte bij het zien van al die breed Grijnzende , lanchende en glimlachende gezichten.Een voldaan en trots gevoel trok door me heen , maar de spanning bleef.
Terwijl de mensen door de gang lipen , zwak strompelendof vorlijk rennend, speurde ik alle gezichten af. Ik herkende er niet een en naarmate de achterste mensen voorbij kwamen en in kamers verdwenen , naarmate ik de hoop verloor.
Als mam hier net was , dan....
Plots herkende ik een gezicht.
Helemaal achteraan.
Die twinkels in die ogen ,dat bruine dikke haar...
Een glimp van herkennig trok over het gezicht.Gespannen speurde ik het af en met gefronste wenkbrauwen keek ik ernaar, vol van blijdschap.
'Mam?' fluisterde ik zachtjes.Perkamentus en m'n vrienden achter me bewogen onrustig en keken naar de richting war ik keek.
'Mam?' zei ik nu hardop.
De vrouw hielt halt.De herinnering gleed over het magere, ooit zo knappe gezicht.Plots herkende ze me.Ze staaarde me verbaasd aan.Blij, maar met een uitdrukking alsof ze het neit geloofde.
'Laura!' riep ze plots en ze bleef daar als bevroren staan.Het geluid van die stem klonk me als muziek in de oren.Een grote glimlach trok over mijn gezicht en ik kon hem maar niet weghalen.Een gevoel van genegenheid , blijdschap , opluchting en hoop ging door me heen.Het voelde warm aan en een stem in mijn hoofd leek me te belonenen.Ik zette een stasp in ma's richting.En nog een.Mijn voetstappen gingen sneller en sneller en uiteindelijk holde ik naar mijn moeder toe.
Op dat moment liet ik alles achter me.Het verleden lag achter me en ik leefde voor de toekomst.Langzaam rolde een traan over mijn wang.Een traan , gevuld van hoop en geluk.Pure blijschap trok door me heen terwijl ik ma's armen vloog.
'Ik heb je gemist' fluisterde ze.Ik hoorde het neit, begroef mijn gezicht in haar schouder en omhelsde haar stevig.
Terwijl ma haar armen beschermend om me heen sloeg , voelde ik een vlaag van genegenheid.Een vlaag van geluk en liefde.
Eindelijk was mijn leven neit meer anders als dat van anderen.En ookal was het wel zo , ik accepteerde het.

THE END


-----------------------------------


