Tessa Tinkels




Mijn leven was nu zo anders en ik kon het duel en de rest van mijn leven nie vergeten.het ging gewoion niet.Hoewel ik de gedachte eraan verdrong , bleven de gevoelens erover wel en die kon ik gewoon neit verdringen , neit wegstoppen.Ik moest wel verdriet en twijfels hebben.
Net zoals voor het duel volgde ik mijn lessen , was ik met mijn vrienden en met Bob...Maar het was anders...Mijn vrienden merkten het duidelijk neit...Misschien Bob, maar de rest zeker neit....
Op het moment haatte ik het leven zoals ik het nu leefde.Ik leefde het leven neit , het leven leefde mij...
Alles ging aan me voorbij.Ik storte me helemaal op school en haalde hogere cijfers als anders.
De dagen werden langer en warmer en ik zat steeds vaker alleen binnen. Anderen gingen naar buiten en naar Zweinsveld , want daar mochten we nu heen wanneer we wilden.
Vele vermniste leerlingen keerden terug , maar de leraren niet.
Toen de stroom vermiste kinderen aan de horizon werd opgemerkt door Robin en mij, zagen we zwakke , gelukkige kinderen.
Ik en Robin liepen naar buiten , op de voet gevolgd door de rest en ik was even blij.
De kinderen bedankten me omdat ik hem had verslagen.Iedereen bewonderde me en wilde maar al te graag in mijn schoenen staan. Ik vond al die aandacht maar ongemakkelijk en ik genoot er absoluut neit van.Volslagen vreemden kwamen speciaal naar mij toe met een cadeautje of wat geld om me te bedanken.Sommigen waren ouder als ik, maar ze behandelden mij als hun meerdere.
Ik vond het maar vreemd en zodra ik kon glipte ik weg naar de hoge treurwilg in eht verboden bos.
mijn eigen plekje.

Daar kwam ik weer iets tot rust en dacht ik eens goed na over wat ik wilde.
Ik besloot dat ik nbog steeds schoolhoofd van Zweinstein wilde worden en misschien ook nog een plaatje make,n...
Gedeeltelijk kwam ook mijn ziel tot rust en een beetje moe keerde ik laat in de avond terug naar Zweinstein.

Midden in de nacht voelde ik iets warmbranden op mijn borst.Ik draaide me om en wilde verder slapen , maar besefte dat er iets belangrijks was.
"word wakker!" dacht ik fel en ik opende mijn ogen.
Ik zag alleen maar donkerte, maar dat maakte niets uit. Ik voelde me aangetrokken en ik pakte mijn ketting ineens.
Dat was het
Ik verdraaidde de wijzers en met een knal viel ik even later honderden jaren eerder op de grond.
Anno 675.


-----------------------------------


