Tessa Tinkels




Toch bleef ik me afvragen van wie die laatste kracht kwam , de kracht die mij Zwadderich had laten doden.
Bezorgd kwam een gedachte bij me op dat het mijn moeder was.
Ze was nog steeds weg en niemand leek zich er zorgen om te maken.Ik voelde me eenzaam terwijl ik daar alleen thuis lag met soms Pap om me heen.Hij had het gewoon zo druk en vaak kwam een tante ofzow van me , of mijn grootouders...Maar toch voelde ik me verlaten en aan de kant gezet.
Ik hoorde dat sommige verdwenen leerlingen weer terugkeerden , maard e meesten waren nog steeds vermist.Ik voelde me zo leeg , zo somber.
Alles was voorbij. Ik had geen doel meer en mijn levenslust leek te wankelen. Mijn vastberadenheid om door te leven en mijn dromen waar te maken, begon te wankelen en twijfelen. Ik was zo in de war dat er nu niets meer was. 
Ik was misschien wel eindelijk gelukkig , maar ik was ook verdrietig.
Ik voelde me leeg en zo vreemd....nep....
Ik wendde mijn blik af van het raam en de sneeuw daarbuiten en keek mijn kamer rond.
Pa had een kaars aangestoken , maar ik had hem meteen uitgeblazen zodra hij weg was.
Ik wilde duisternis.
Duisternis die weer kon geven hoe ik me had gevoelde voor en tijdens het gevecht.
Plots hief ik mijn hoofd op en wist ik wat ik moest doen.Ik dacht na over de tekst voor een liedje die ik nooit had afgemaakt.
"kijk niet langer achterom
wat gebeurd is is voorbij
dat wat komen gaat komt toch wel ,
 en 't is niet alleen maar afwachten"
Ik zuchtte en beslot de raad op te volgen.Ik verdrong de gedachte aan mijn leven voor het duel en probeerde gelukkig te zijn.
Maar de vragen , twijfels en verdriet bleven door mijn hoofd spoken.


-----------------------------------


