Pottergirl




Hoofdstuk 13

Tom stond tegen een boom aan, hijgend.
Hij stond stil op een plek, naar zijn gevoel, midden in het bos.
Wat moest hij nu?
Hij kon niet zomaar teruggaan, Joost zou weten wat hem dan te wachten stond...
Boze leraren, misschien werd hij wel van school getrapt!
Dan zouden zijn ouders nog woedender op hem worden, en ze zouden Nagini van hem afnemen.
Hij keerde om.
Hij moest terug, wat moest hij hier?
Hier had hij niets, het was hier alleen maar donker...
En Nagini... Nagini had eten nodig!
Hij zou uit de buurt van de leraren blijven.
Maar hoe kon hij Nagini terugkrijgen?
De leraar had haar nu...
Hij begon langzamer te lopen.
Als hij terug zou gaan, en Nagini nou gewoon terug zou eisen...
Hij zou van school getrapt worden, en zijn ouders zouden een brief krijgen van school, maar als hij nou gewoon vluchtte?
Dan konden ze hem niet vinden...
Hij zou zich wel kunnen voeden ergens in de wildernis van kleine dieren en noten en bessen...
Dat moest dan maar.

Met het plan volledig in zijn hoofd geprent liep hij de school binnen.
Er stond een leraar voor zijn neus na zijn eerste stap over de drempel.
'Kom jij maar even mee, jongeman.'
Tom voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken.
De leraar hield de lege doos van Nagini vast.
'Waar is ze?', vroeg hij.
Hij wist zeker dat de leraar dat zou weten.
'Wie?'
Als het mogelijk was, werd Tom nog witter.
Ze hadden haar niet gevonden, maar hoe konden ze dan boos op hem zijn?
'Ga zitten.'
De leraar schoof een stoel naar achteren en Tom ging zitten.
'Ik moet even met je praten. Deze doos is onder je bed gevonden door één van je medeleerlingen, die van mening was dat er normaal een enorme slang in zou zitten. Aangezien wij niets hebben gevonden, verdenken we je niet, maar we willen even zeggen dat je moet uitkijken wat je doet, Tom.'
Tom knikte.
'Kijk uit met wie je vrienden maakt, Tom. Het ziet ernaar uit dat je medeleerlingen je niet erg aardig vinden.'
De leraar grijnsde.
Tom haatte hem.
Hij wist dat hij hem net zo raar vond als de anderen.
'Je mag gaan.'
Tom liep zo snel hij kon het kantoortje uit.


-----------------------------------


