dracogirly




Hoofdstuk 19. Dokter Malfidus

Toen Draco bij zijn huis aankwam had hij niet echt het idee dat hij thuiskwam. Al die dagen die hij bij Ginny gewoond had, had hij zich veel meer thuisgevoeld dan nu. Ginny, hij had nooit gedacht dat hij haar zo zou missen. Hij schrok van zijn eigen gevoelens, maar hij begon echt van haar te houden en hij vond dat ze dat moest weten. Hij moest haar dus echt spreken. Die stomme broer van haar ook, waarom moest die nu weer alles verpesten. Hij besloot die avond nogmaals te proberen om binnen te komen, wetende dat er dan minder beveiliging zou zijn.

Die avond liep hij zelfverzekerd het ziekenhuis in. Hij hoopte maar dat Ginny nog steeds op dezelfde kamer lag. Hij liep de gang in waar Ginny vanmorgen nog lag. Hij was bijna bij de deur toen: “Meneer wat doet u hier?”
Draco draaide zich om en zag een zuster aan het begin van de gang staan. Hij kon haar wel vervloeken omdat hij haar stoorde, maar hij wist dat hij daar weinig mee op zou schieten, dus besloot in plaats daarvan zijn charmes in de strijd te gooien.

“Goedenavond zuster”, zei Draco met zijn liefste lach.
“Wat doet u hier meneer?”
“Nou, ik wilde graag een vriendin van mij verassen.”
“Maar meneer, u weet toch dat het bezoekuur al lang is afgelopen.”
Draco trok een zielig gezicht.
“Wel, ziet u, ik ga morgen voor langere tijd naar het buitenland en zou graag nog even afscheid van haar nemen.”

De zuster keek hem vol medelijden aan.
“Dat begrijp ik, maar u mag patiënten niet bezoeken na het bezoekuur.”
“Dat snap ik. Het spijt me. Ik zal nu wel gaan”, zei Draco terwijl hij zich omdraaide en weg begon te lopen.

In zijn hoofd begon hij echter al af te tellen: 5, 4, 3, 2, 1…
“Wacht meneer!”
Bingo.
“Ja”, zei Draco terwijl hij zich omdraaiden en dacht, het schuldgevoel van een vrouw, zo betrouwbaar.

“Ik zal u wel helpen als u belooft om niets te zeggen.”
“Oh, zou u dat willen doen? Dank u”, zei Draco met een lach op zijn gezicht.
“U kunt zich het beste als dokter vermommen zodat de andere er niets van zullen zeggen. Volgt u mij maar.”

De zuster gaf hem een pakket kleding en liet hem dat op de wc aantrekken. Tot Draco’s walging was het zo een operatiepak, wat betekende dat er ook een mondkapje en mutsje bij zaten. Zuchtend trok hij het aan. Wat hij wel niet over had om Ginny weer te zien. 

Toen hij de kleding aan had liep hij weer naar de zuster toe.
“Ah, ik zie dat de kleding goed past.”
Draco knikte.
“Hoe heet uw vriendin eigenlijk, dan kijk ik wel even op welke kamer ze nu ligt.”
“Ze heet Ginny Wemel”, antwoordde Draco.
“Eens kijken, Ginny Wemel, kamer 512. Veel plezier!”, zei de zuster terwijl ze naar Draco knipoogde.
“Nogmaals bedankt”, zei Draco terwijl hij weer naar haar glimlachte.

Snel liep hij naar kamer 512. Wat zei die Wemel ook al weer over dat het hem niet zou lukken.

Voorzichtig deed hij de deur open en zag tot zijn geluk dat Ginny een kamer voor haar alleen had. Stilletjes liep hij naar haar bed toe en haalde de haren uit haar gezicht. Dit zorgde er echter voor dat Ginny wakker werd en knipperend deed ze haar ogen open.
“Ow, hallo dokter.”
“Ik ben het”, zei Draco terwijl hij het mondkapje afdeed.
“Draco?”, zei Ginny vol ongeloof.
“De enige echte.”
“Maar waarom zie je er zo uit?”
“Omdat die lieftallige broer van je er voor zorgde dat ik niet bij je op bezoek mocht komen. Ik moest dus wel een andere manier bedenken om je te zien.”

Ginny bekeek Draco nog eens goed en zag toen het mutsje dat hij op had. Hij wilde me zeker wel erg graag zien als hij zelfs een mutsje op zijn altijd nette haar heeft gezet, dacht ze.

“Maar hoe gaat het met je?”, vroeg Draco.
Ginny haalde haar schouders op.
“Wel goed denk ik. Ik ben alleen nog erg moe en herinner me weinig meer van wat er gebeurt is. Het laatste wat ik nog weet is dat ik op jou aan het wachten was en toen ineens was ik weg.”

“Oh Gin, het spijt me. Ik had je nooit alleen moeten laten.”
Ginny keek vreemd op toen Draco haar ineens Gin noemde maar zei er niets van.
“Jij kon er ook niets aan Draco. Is mijn stalker nu gepakt?”
“Ja, Griffel, Potter en Wemel hebben hem overgeleverd aan het ministerie waar hij binnenkort berecht zal worden.”
“Oh, gelukkig maar”, zei Ginny terwijl ze een gaap niet langer kon onderdrukken.

“Moet ik gaan?”, vroeg Draco toen hij Ginny zag gapen.
“Nee!”, zei Ginny. “Ik bedoel, wil je bij me blijven vannacht?”
“Natuurlijk”, zei Draco.
Ginny viel al snel in slaap en Draco ging in de stoel die bij haar bed stond zitten. Hij probeerde wakker te blijven, maar ook bij hem sloeg de vermoeidheid toe en ook hij viel in slaap.

Toen Ginny de volgende ochtend wakker werd zag ze dat Draco nog sliep. Ze vroeg zich af waarom hij zoveel moeite had gedaan om haar te zien. 
Zou hij dan toch wat voor me voelen, dacht ze. Ach nee, dat kan toch niet.Hij is hier vast alleen omdat hij mij moest beschermen. Maar ja, de stalker was toch opgepakt, dus hij hoeft hier nu niet te zijn.

Ginny had niet in de gaten dat Draco inmiddels wakker was geworden. Zijn stem haalde haar uit haar gedachten.
“Is er iets?”
Ginny keek verschrikt op.
“Nee, er is niets.”
“Weet je dat zeker?”
“Heel zeker”, zei Ginny. Ze wilde hem niet wegjagen met haar vragen dus besloot haar mond er maar over te houden.

“Draco?”
“Ja.”
“Zou je misschien een glas water willen aangeven? Ik heb een nogal droge keel.”
Draco stond op, pakte een glas water en gaf het aan Ginny.
“Alsjeblieft.”

Ginny dronk voorzichtig wat en gaf toen het glas terug aan Draco. Draco pakte het glas wat Ginny ook nog steeds in haar handen hielt. Ze bleven elkaar strak in de ogen kijken en langzaam leunde Draco naar voren. Hun lippen raakten elkaar bijna toen de deur ineens open ging en ze van schrik het glas water lieten vallen.

Het glas viel kapot op de grond en het water miste maar net het bed waar Ginny in lag. In de deuropening stond een zuster die van Ginny naar Draco keek.
“Sorry dokter, ik wist niet dat u hier al was.”
Draco bedacht dat ze hem waarschijnlijk voor iemand anders aanzag en besloot het mee te spelen.
“Het maakt niet uit. Ga jij maar vast naar de volgende patiënt, ik regel het hier wel.”
De zuster knikte en liep weer weg.

Zodra de zuster weg was barstte Ginny en Draco in lachen uit. 
“Dat ging nog maar net goed”, zei Draco.
Ginny knikte.
“En dokter Malfidus, wanneer mag ik naar huis?”, vroeg Ginny op serieuze toon.
“Wel patiënt Ginny, daarvoor zal ik je eerst uitgebreid moeten onderzoeken.”
“Nou dokter Malfidus, dat moet u dan maar doen”, zei Ginny uitdagend.

Draco boog naar voren, maar voordat hij ook maar iets had gedaan ging de deur weer open. Geërgerd keken ze op wie hen nu weer stoorden. Ze schrokken toen ze zagen wie er in de deuropening stond.


-----------------------------------


