~Cham~




Stuk 12
(Harry) 
Ik kan het goed vinden met Hermelien .
Ik mag Hermelien erg graag en wil haar dan ook erg graag geloven en beschermen ...
Maar wat ze net tegen me zei was gewoon TE freaky, hoor .
Hoe komt ze erbij om zoiets durven te denken ...?  Om zoiets 'logisch' te noemen ...?
Parvati opgeven is natuurlijk ook iets wat mogelijk is, maar denk maar niet dat ik dat ga doen hoor .
Is Hermelien helemaal gek geworden ?
Ik besluit maar te zwijgen en niet naar al die starende gezichten te kijken . 
Opgelaten ben ik, verdrietig ben ik ... omdat ik iemand verloren ben van wie ik hield . 
Hoe kon ik nou verliefd op Eloise worden ...? Eloise Daff . 
Verwarrende gedachten en wenzen spoken zich door mijn hoofd . 
Ik moet kiezen, Hermelien was duidelijk geweest . 
Ik moet nu gaan kiezen ...

Harry wist niet wat hij hoorde . 
"Parvati opgeven ?" zei hij droog . 
Hermelien en Ron keken hem medelijdend aan . 
"Oke, Hermelien ." zei Harry uiteindelijk .  "Ik zal erover nadenken . Over je idiote plan, bedoel ik-"
"Je hebt niet veel tijd, Harry ." zei Ron treurig .  "We gaan over een paar dagen al terug !"
Harry zuchtte .
Hermeliens' plan was zijn enige hoop . Of toch niet ...?
"Ik weet wat ." zei hij plotseling .  "Ik denk dat ik wel wat veiligers weet-"
"Zoals ?" beet Hermelien hem toe .  "Wilde je naar Perkamentus stappen ofzo ?"
"Precies !" zei Harry opgewonden .
"Ben je gek ?" zei Hermelien .  "Perkamentus is niet meer zoals vroeger, Harry . Hij is nu oud en wacht op een goede opvolger ... denk je nou echt dat een oude man jou kan helpen met je probleem ? Mijn plan is gewoon veel logischer !"
Met die woorden stond ze op en liep het huis in van de Wemels . 
"Harry, ze heeft gelijk ." zei Ron dan voorzichtig .  "Perkamentus zal niet lang meer onder ons zijn ."
"Wat bedoel je daarmee ?"
"Hij is oud, Harry ." zei Ron .  "Perkamentus is oud en vind het tijd worden-"
Ze zwegen en staarden beiden naar dwarrelende sneeuw vlokken . 
Nee, dacht Harry in zichzelf .  Hermeliens' plan was gewoon te krankzinnig ...

Enkele dagen later stonden Harry, Ron en Marcel tegenover de Wemels en Hermelien voor Het Nest . 
"Wees voorzichtig en blijf je best doen op school ." zei mevrouw Wemel keer op keer tegen Ron .
Marcel popelde om zijn vriendin Monica te zien . 
Terwijl Ron liever thuis in Engeland bij Hermelien bleef en Harry ook om na te denken . 
"Harry," zei Hermelien voordat ze weg gingen .  Ze greep zijn plos en keek hem strak aan .   "Ik wil dat je jezelf blijft, Harry .  Je moet je richten op school en proberen- niet te denken aan Parvati want dat- dat komt nog ."
Harry staarde haar verbaasd aan en bleef diep in gedachten .
Wat bedoelde Hermelien nou ...? Dacht ze nou echt dat hij Parvati kon vergeten ...?
"Hermelien, " zei Harry droog .  "Ik zal erover nadenken ."
Hij werd door Ron en Marcel in de Collectebus mee gegrepen en keek verdrietig door het raam naar buiten . 
Hermelien hield treurig haar hand omhoog en zwaaide, Harry zwaaide terug . 
Hij vond het vreselijk om weer terug te moeten . Terug in Parijs ...

"Wat heb je allemaal wel niet ingepakt om mee naar Parijs te nemen ?" vroeg Ron verbaasd aan Marcel .
Marcel maakte zijn hutkoffer met een zachte 'klik' open en liet de inhoud zien .
"Wat ?" sputterde Ron verontwaardigd .  "Cadeautjes ?! En niet eens voor ons ?"
"Dat-" zei Marcel opgelaten .  "Zijn cadeautjes voor Monica ."
"Ik had het kunnen weten ." mompelde Ron nijdig . 
Hij draaide zich geirriteerd weg van Marcel en keek naar Harry, die nog steeds uit het raam staarde . "waar denk je aan ?" vroeg Ron bijna geluidloos . 
Maar Harry begreep het . 
Hij schudde sip zijn hoofd en drukte zijn voorhoofd tegen de koude raam aan . 
"Ik heb eerlijk gezegd helemaal geen zin om weer terug te moeten ." zuchtte hij . 
Ron knikte . 
"Dat begrijp ik ." zei hij .  "Maar we hebben geen keus ."
Harry staarde met nietsziende ogen in het duisternis en liet Rons' woorden tot hem doordringen . 
"Hoezo hebben we geen keus ?" vroeg hij .  "Ik bepaal toevallig wel wat ik wil !"
"Maar is dit wat je wilt, Harry ?" vroeg Ron . 
Harry zei niks . Hij wist donders goed dat dit niet iets was wat hij altijd al wilde ... zo'n strenge opleiding was niets voor hem . 
Ron wist blijkbaar wat hij dacht, of je kon het van zijn gezicht aflezen ...?
"Harry, je moet geen dingen doen wat je niet wilt ." zei hij .   "Wat anderen van je verwachten doet  er niet toe-"
"nee, dat is het niet ." zei Harry vermoeid .  "Ik volg die opleiding niet omdat iedereen dat wilt van me- maar ik doe het- omdat- omdat ik dat op Zweinstein altijd al graag had gewilt ."
"Dromen veranderen, Harry ." zei Ron verstandig .  "Dingen veranderen, mensen veranderen-"
"Mensen ?" herhaalde Harry .
Zijn gezicht was verwonderd, met een vleugje hoop ...
"Ja," zei Ron niet begrijpend .  "Mensen veranderen inderdaad . "
"Maar dat betekent-" begon Harry opgewonden .  "Dat betekent dat Hermeliens' plan misschien toch zo gek niet is !"
"Hoezo ?"
"Nou, stel mensen veranderen echt ." vertelde Harry .  "Dan kan Voldemort toch veranderen als we iets dierbaars van hem meenemen ?"
"Dat gaat niet ." zei Ron triest .  "Voldemort is geen mens . Hij leeft niet en kan ook niet meer dood- hij is niet meer menselijk ."
Harry staarde weer uit het raam .
"Maar dingen veranderen ook, Ron ." zei hij plotseling .  "Je hebt zelf gezegd dat 'dingen' kunne veranderen ."
"Dat klopt ." zei Ron .  "Maar Voldemort en Poshaun zijn geen 'gewonen dingen' ."
Harry begon te lachen . 
"Ik denk dat we misschien nog een hoop hebben ." zei hij .  "Ik denk dat ik wel iets weet ."
"Wat dan ?" vroegen Ron en Marcel doordringend . 
Maar Harry reageerde niet . Hij concentreerde zich alleen maar op ... zijn terugkeer op school .

Fadim, Chakira, Monica, Eloise en Natasha stonden al voor het studentenhuis te wachten toen Harry, Ron en Marcel arriveerden . 
"Harry !" riep Eloise stralend .  "Ik heb je gemist !"
Harry negeerde haar en liep toen naar Chakira toe om met haar te praten .
"Fijne Kerstmis gehad, Harry ?" vroeg Chakira vriendelijk .
"Ja erg leuk ." loog Harry .  "Hoe was het in Chili ?"
"Geweldig !" joelde Chakira en ze begon te vertellen over haar familie in Chili .
Harry luisterde maar half .
Hij keek naar Natasha . Was zij niet ontvoerd ...? Maar zij en de anderen waren natuurlijk al vrijgelaten, omdat Poshaun nu Parvati voor z"n plan had ...
"Harry !" zei een andere uitgelaten stem .  "Harry Harry ! Was het een beetje chill in Engeland ?"
Harry draaide zich om en zag dat het Fadim was . 
"Erg leuk, dankjewel ." loog hij weer . 
Marcel en Monica waren onmiddelijk niet meer van elkaar af te slaan .
"Harry Potter ." zei een sarcastische stem .  "Geweldig ."
Harry deed een stap naar voren en keek Jarrod strak aan . Jarrod, zijn minst favoriete kamergenoot ...
"Wat moet je nu weer van me ?" vroeg Harry geirriteerd , 
Jarrod grijnsde schaapachtig en Harry draaide zich van hem weg . 
Hij had helemaal geen zin om hem weer te moeten zien . 
Terwijl Fadim, Chakira en Jarrod nu bij Ron en Marcel stonden werd Harry, tot zijn ergenis, aangeschoten door Eloise .
"Hallo, Harry ." zei ze zacht .
"Hoi ." zei Harry droog .
Voorzichtig keek hij in haar ogen en toen besefte hij dat ze niet meer bezeten was, Poshaun had haar lichaam 'gebruikt' . 
"Vond je het fijn om weer terug in Engeland te zijn ?" vroeg Eloise behoedzaam . 
"Ja hoor ." zei Harry kortaf . 
En toen ... opgelaten stilte .
"Het was eh- zeker wel fijn om iedereen weer terug te mogen zien ?" zei Eloise . 
"Erg leuk ." antwoordde Harry .  
"En eh- Parvati ?" zei Eloise .
"Fantastisch !" overdreef Harry .  "We waren samen gaan schaatsen in Schotland, we hadden echt veel lol gehad in korte tijd ."
"O ja ." 
"Ja, elk moment met haar was geweldig ." zei Harry . 
Hij probeerde haar jaloers te maken . Hij probeerde haar ongelukkig te maken ...
En dat was hem gelukt .
Eloise staarde met nietsziende ogen vooruit .
"Dat is dan heel erg fijn voor je, Harry ." fluisterde ze . 
Harry haalde zijn schouders op en liep het studentenhuis binnen .
Hij was het zat om tussen al die opdringerige mensen te staan ! Hij was het zat om weer terug te zijn ...
..........


-----------------------------------


