Moonlight




Zo, hier een nieuw hoofdstuk ^^.

Hoofdstuk 7::

Het waterige ochtendzonnetje scheen in mijn ogen.
Ik, Hermelien, Harry en Ron liepen door het natte gras naar de les Verzorging van Fabeldieren.
Voor een oud klein houten huisje stond de leraar.
Hij was enorm, ongeveer twee keer zo groot als mij.
Hij kwam naar me toe en gaf me een hand.
"Ik ben Hagrid, leraar Verzorging van Fabeldieren" zei hij met een lage stem.
"Deborah" zei ik.
"Oké, ga nu allemaal in een rij staan zodat we veilig in groepjes het verboden bos in kunnen gaan" zei Hagrid.
Ik ging naast Hermelien staan, en keek om me heen.
Ik zocht naar Draco.
"Deborah" zei de lijzige stem van Draco.
Hij stond achter me en trok me mee uit de rij.
"Waarom ga je om met dat modderbloedje?" vroeg hij met een blik van afschuw.
"Ze gaat om met Harry Potter, en ze is geen modderbloedje" antwoorde ik opstandig.
Voordat Draco iets kon zeggen zei ik snel: "Bemoei je met je eigen zaken".
Ik duwde hem zacht en liep daarna terug naar de plek in de rij.
We volgden Hagrid dieper het bos in.
Overdag was het bos een prachtig gezicht.
De felle zon scheen door de boombladeren heen.
Hagrid stopte een tijdje bij een binnenplaats.
"Nou, kan iemand mij vertellen wat dit zijn?" vroeg Hagrid.
Hij wees naar een grote boom waar 3 bizarre wezens waren vastgebonden.
Het was een soort kruising tussen een vleermuis en een wolf.
Het mooie wolfenvacht ging over naar 2 reusachtige zwarte vleermuizen vleugels.
Er waren 3 verschillende wolven; een sneeuwitte, een pikzwarte en een lichtgrijze.
Ze waren facinerend, prachtig.
Hermelien stak haar hand op en kreeg de beurt.
"Dat zijn Lunalten" zij Hermelien wijs.
"Goed zo, Hermelien. Kan iemand mij vertellen wat de speciale krachten zijn van Lunalten?" vroeg Hagrid.
Ik stak mijn hand op, ik had toen ik klein was alleens een Lunalt gezien bij Talamasca.
Ze gebruikten hem om iets geheimzinnigs wat ik niet mocht weten.
"Zeg het maar Deborah" zei Hagrid terwijl hij naar mij wees.
"Lunalten hebben de bijzondere kracht om tijdens de volle maan de geestenwereld te betreden" zei ik.
"Goed zo, tijdens volle maan kunnen Lunalten naar een andere wereld gaan. Een wereld waar de doden leven" legde Hagrid uit.
"Lunalten worden ook weleens Doodbewaarders genoemd. Dat komt door als iemand doodgaat dan halen ze de ziel op om hem naar de geestenwereld te brengen." legde Hagrid uit.
Hij liep naar de sneeuwitte lunalt en vroeg; "Wie wil een ritje maken?".
Ik liep zelfverzekerd naar hem toe.
"Zo Deborah" zei Hagrid met een knipoog.
Hij tilde me op de wolf.
Het was een raar gevoel, ik voelde me gelukkig en gezond. 
Net alsof het lichaam van de Lunalt helend was.
Hagrid floot op zijn vingers en langzaam steeg de Lunalt op.
Hij bewoogde amper met zijn vleugels maar scheen met de wind mee te vliegen.
Het was prachtig, de wind streelde mijn haren en de zon scheen over me heen.
We vlogen tussen het kasteel door en over het grote meer.
Het voelde alsof ik zelf vloog.
Na een tijdje vloog de Lunalt terug naar de open plek in het bos.
"Goed, Deborah!" zei Hagrid opgewekt terwijl hij me van het paard af tilde.
"Hoe was het!" zei een opgewekte Hermelien.
"Het was prachtig" zei ik met een knipoog.
We liepen terug naar het kasteel.


-----------------------------------


