Tessa Tinkels




Ik voelde me beroerd onder deze zware druk op mijn schouders.Terwijl Bob me veelbetekenend aan keek, bedacht ik me dat Robin in ieder geval naast me zou staan in de strijd , of haar dochter.
'Loewie?' fluisterde Bob ineens.Ik keek hem aan.Het was donker in deze kamer maar ik kon hem toch duidelijk onderscheiden van de rest.
'ja?'
'Sterkte' 
Spontaan sprongen de tranen in mijn ogen.Dat ene woord was zo lief , het betekende zoveel voor me.Ondanks alles stond hij nog aan mijn zeide en ik kon altijd op hem steunen.
'Oh Bob!' zei ik al huilend en ik sloeg mijn armen om zijn nek.
'Shhht maar Loewie...Rustig....Je kunt het wel aan...'
Ik huilde alleen maar als antwoord.Ik begroef mijn geciht in zijn schouder terwijl hij zachtjes en medelevend door mijn haren streelde.Het werd me allemaal even teveel.
We stond wel een uur zo, dicht tegen elkaar aan , met de wetenschap dat we hoe dan ook bij elkaar zouden blijven.
'Euh....Laura? Bob?'
'Robin!' zei ik en ik veegde ruw en haastig mijn  tranen af.Robin hoefde ze neit te zien.
'Allemachtoig zeg...Dat duurde lang!' zei Bob met een knipoog ten teken dat eht neit ergw as en knikte naar mij.Tim begreep het meteen en knipoogde terug.
blozend staarde ik naar de grond.
Tot ik het boek zag liggen.
'Jongens, lees,' zei ik op vastberaden toon en een beetje beduusd pakten ze het zware boek aan.Ik wachtte gespannen terwijl ze daar naast elkaar stonden te lezen.
'O jee....'  zei Robin toen ze eindelijk haar blik af wendde van de kriegelige lettertjes in het boek.
'Yep,' zei ik alleen maar en Robin keek me een beetje geiriteerd aan.
'Ik heb het gevoel ,Laura....Dat als we ons best doen, we het wel aan kunnen.' zei ze met een blik op mijn vermoeide , gespannen houding.Ik wist dat ze geen van alle woorden meende, toch begon ik moed te krijgen.ik rechtte mijn rug en probeerde een moedig , levenslustig iemand te zijn.
'Je hebt gelijk.'
'Denk je?' vroeg Robin nu onzeker.Ik keek haar aan vanonder mijn lange pony.
'Ja.'
Robin leek er ook in te gaan geloven.Ze stond iets rechter en staarde neti meer somber voor zich uit.
Ze keek me aan.
'Samen kunnen we alles aan,' zei ik om haar het laatste restje benodigde moed in te spreken.
'Ik heb de kracht van de aarde,' zei Robin.Toen knikte ze me en ze wendde zich naar Tim.
Ik en Bob verlieten de ruimte.Tim en Robin bleven met z'n tweetjes achter.Ik hoopte maar dat alles waar was.Dat we voor altijd bij elkaar zouden zijn en we echten alles aan konden.Ik liet een diepe zucht ontsnappen toen ik een blik over mijn schouder wierp, richting de deur van het halletje.In dat halletje hadden we Tim en Robin achter gelaten.Het was te hopen dat Tim het nu bijlegde.
Ik zuchtte en wilde dat alles goed kwam.



Yippie!!!
Ik heb de dvd van deel 3 , eindelijk!
Kga hem morgenochtend kijken , nu gauw verder typenb.
Laat me weten wat je ervan vind....En misschien kun je ook vertellen hoe je dacht dat het zou gaan en wat je een mooie einde zou vinden(maar dat is nog laaaaaaaaaaaaaaang neit in zicht hoor!)

Groetjes!
Kimberly


-----------------------------------


