Moonlight




Hoofdstuk 5::

De grijze toren reikte tot in de hemel.
Het was precies zodat ik het had gezien in Talamasca.
Ik herkende het doorzichtige plafond dat tot hoog in de hemel rees.
Ik liep naast Draco, ik voelde me opgelucht met hem.
Andere kinderen staarde ons verbaasd aan en begonnen te fluisteren.
"Schattig koppel zijn we" grapte ik in Draco’s oor waarop hij moest lachen.
Ik volgde hem naar de tafel van Zwadderich waar we samen gingen zitten.
Ik keek om me heen, mijn doelwit Harry Potter zat in de afdeling Griffoendor.
Mischien kon ik beter daar gaan zitten...
Ik verliet Draco en ging naast Harry Potter zitten.
Hij was precies zoals ik hem op de foto’s had gezien.
Zwart haar, groene ogen en de litteken in de vorm van een bliksemschicht.
Ik zei niks maar keek vanuit mijn ooghoeken naar hem.
Hij zat tegenover een rood harige jongen en een meisje.
Er begonnen steeds meer kinderen aan te schuiven.
Tenslotte ging ook Robin Mayfair zitten.
Ik was opgelucht dat ze veraf van me zat.
Ik wou niet geconfronteerd met haar worden, het was te pijnlijk.
Ik ben slecht, en ik zal altijd slecht blijven.
Mijn blik wendde af en ik concentreerde me op Potter.
En dat moest nou de grote Harry Potter zijn.
Ik lachtte bij mezelf; wat een zieligerd.
Ik snapte niet dat de Heer hem niet had kunnen doden.
In Talamasca respecteerde iedereen hem; in mijn oude leven ik ook.
Maar dat was verleden, nu is het heden.

Toen iedereen uiteindelijk zat, stond het hoofd op.
Albus Perkamentus.
Ik had hem vaker gezien toen ik nog bij Talamasca werkte.
Hij was vaak in onderzoek, samen met het hoofd van Talamasca; Candelyn Evarin.
Maar daar wist niks van; ik wist niet alle geheimen van Talamasca.
Er waren dingen die te verborgen waren, dingen die ik niet kon weten.
"Welkom allen, bij een nieuw jaar op Zweinstein" zei Perkamentus.
"Ik zou jullie willen voorstellen aan een paar nieuwe leerlingen" begon hij.
Hij haalde een stukje perkament uit zijn zak en las voor.
"Julia Rosenveldt, Robert Sikkepit en Deborah Zwartnacht".
Toen hij mijn naam uitsprak hoorde ik een lichte tinteling.
"Deze leerlingen zijn van andere scholen of dergelijke, ik wens hun een plezierig schooljaar".
"Dit jaar zal de school ook onderdak bieden aan de Taltossen" vervolgde Perkamentus.
"Ik neem aan dat iedereen weet wat Taltossen zijn?".
Verschijnende leerlingen knikte.
"Taltossen zijn meer dan duizende jaren oud, en onbetrouwbare wezens.
Het is niet in hun natuur om aardig te zijn, of zelfst lief te hebben.
De reden waarom ze hier zijn is dat er voortvluchtige Vampiers rondzwerven Engeland.
Er zijn al enkelen gezien in de omgeving.
De eerst volgende les van Verweer tegen de Zwarte Kunsten zullen jullie meer te weten komen.
Ik kan alleen maar zeggen; wees voorzichtig, en doe geen dingen die ik niet zou doen".
Perkamentus ging weer zitten.
Ik was verbaasd, niet bang maar verbaasd.
Het ministerie had iets door, het plan.
En nu er Taltossen door de school rondzwierfden was het beter dat ik het plan zo voorzichtig mogelijk doe.
Nadat de eerstejaars waren gesorteerd, gingen we eten...


-----------------------------------


