Moonlight




Hoofdstuk 4::

Lestat bracht ons tot Perron 9¾.
Hij kon niet het perron op, mischien werd hij gezien door gevaarlijke mensen.
Aangezien Lestat al talloze mensen had vermoord, laten verdwijnen.
Ik zwaaide Lestat uit, en liep samen met Draco de trein in.
Dit werd mijn nieuwe thuis, ik moest me aanpassen.
Ik keek om me heen, leerlingen staardde me aan en zagen dat ik nieuw was.
Ik herkende in geen van allen Harry Potter.
Draco bracht me in een lege coupé waar we samen gingen zitten.
Ik voelde me op mijn gemak, alleen wij met zijn tweeén.
Draco zei niks maar hij keek me aan met een bijzondere blik, het beangstigde me.
Als vampier wist ik niet wat liefde was, ik was ooit verliefd maar dat was in een vorig leven.
Ik werd een beetje zenuwachtig maar ik liet me niet kennen en gaf dezelfde blik terug...
De reis was lang en ik lachte om Draco’s uitspraken.
Ik voelde me anders dan eerst, ik was nu kwetsbaar ik merkte het.
"Vampiers kunnen vooral niet tegen knoflook" las Draco voor.
We lagen met zijn tweeén gezellig tegenover elkaar te praten over Vampieren.
Ik merktte dat Draco heel ontwetend was over mijn soort.
"Kletskoek" zei ik lachend.
"En kunnen jullie ook niet tegen daglicht" vroeg hij lachend.
"Natuurlijk wel, dwaas" antwoorde ik.
Ik ging rechtop zitten en zocht een boek in mijn hutkoffer.
Het was een zwarte koffer, op de koffer stond de D groot op gegrafeerd met een sierlijke letter.
Ik greep er een donker leren boek uit.
Op de voorkant stond een ankh erin gegrafeerd.
Herinneringen kwamen boven, dit boek was als een bijbel voor me.
Ik ging naast Draco zitten en sloeg de eerste bladzijde open.
Het boek van de duisternis in het donker
Draco keek me geíntresseerd aan en ik las hem voor...
Ik leerde hem mijn verleden, wat vampiers echt waren.
De pagina’s waren vervuld met duistere spreuken, teksten en illustratie’s.
De rest van de reis leerde ik Draco alles.
Ik voelde me blij met hem, ik had nooit zo voor iemand gevoeld.

De regen tikte op de ramen.
Zenuwachtig keek ik naar de inkzwarte duisternis buiten.
Het was zover, ik had het gewaad aangetrokken dat Lucius voor me had gekocht.
Mijn hart klopte in mijn keel.
Ik begon het warm te krijgen terwijl ik de trein uitstapte.
Ik herkende gezichten, bekende en onbekende.
Mijn oog bleef rustten op iemand die ik maar al te goed kon.
Lang zwart haar dat tot haar middel reikte, felgroene ogen.
Robin Mayfair.
Ze stond op ver van me af maar keek me aan met een vertrouwde blik.
Een blik die ik kon, een blik die ik wou vergeten.
Een boel emoties gingen in me rond.
Talamasca, de Mayfair familie.
Ik wende mijn ogen af en kwam weer tot mezelf.
Ik was als Robin, maar zou nooit meer zo worden.
Ik was nu anders; sneller, beter, sterker.
Ik draaide me om en ging samen met Draco in een gitzwarte koets zitten.
De Terzielers begonnen te lopen.
Ik kon ze zien, al mijn hele leven.
Ik heb veel mensen zien sterven, veel mensen zien lijden.
De rode ogen gloeiden als lichtjes in het donker.
"Gaat het?" vroeg Draco bezorgd.
Ik knikte onzeker.
Ik had hem over vampieren verteld, maar mijn geheimen waren ondragelijk voor hem.
Ik voelde me als een duizend jarige vrouw in een lichaam van een tiener.
Teveel kennis, teveel ervaringen.
Ik had nooit een echte jeugd gehad, ik wist ook niet wie mijn ouders waren.
Mijn leven was teveel voor Draco, te hard te gevaarlijk.
Ik zou hem niet meetrekken in de onderwereld vampieren.
Hij zou sterven van angst.
De koets stopte en ik stapte uit.
Dit was het dan...
Zweinstein


-----------------------------------


