Moonlight




Hoofdstuk 3::

Ik moest denken aan de woorden van Lucius.
Het was nu al 3 dagen geleden, en mijn reis naar Zweinstein komt langzaam dichterbij.
De Meester was nu al dagen weg, ik had niks meer van hem gehoord.
Hij stuurde steeds een contact persoon, brieven waren te gevaarlijk.
Ik keek uit het raam van mijn kamer, het was volle maan.
"Deborah" zei een stem achter me.
Het was Lestat.
Ik draaide me om en keek naar hem; wat een bizar gezicht.
Lestat was een lange man met zwart haar dat hij had vastgebonden.
Lestat was na mij een hele belangrijke vampier.
De randen van zijn mond waren vies van het bloed, en hij rook naar de dood.
"Waar kom jij vandaan" vroeg ik, ook al wist ik het antwoord.
"Ik heb net gezogen" zei hij met zijn gebruikelijk hese stem.
Hij haalde een witte zakdoek tevoorschijn en veegde zijn mond af.
Het was walgelijk, iemand leegzuigen totdat hij dood was.
Ik heb het nooit gedaan, en zou het nooit willen.
Mijn honger naar bloed was niet zo groot als dat van mannelijke vampiers.
Ik knikte en vroeg daarna wat hij hier deed.
"Ik breng je morgen naar Zweinstein, dit is je laatste nacht hier" antwoorde hij.
"Oké" zei ik kalm.
Lestat liet me alleen achter, hij ging waarschijnelijk iemand leegzuigen.
Ik besloot om nog wat uurtjes te slapen, ook al leek dat onmogelijk.
Ik kon nooit meer dan een paar uur slapen, ik was een vampier dat was een gewoonte.
Ik plofte neer op het vuile matras op de grond en sloot mijn ogen.
Ik bestudeerde de belangrijke feiten van Harry Potter uit mijn hoofd...
Het zou zeker niet makkelijk worden, hij had immers de Heer van zijn lichaamskracht ontnomen.
Ik was blij, blij dat er een plek was op Zweinstein waar ik op krachten kon komen.
Het Verboden bos is een plek voor gevaarlijke wezens, al vele jaren.
Ik moest lachen als ik dacht aan Perkamentus.
Hij was niet machtig, hij was niet sterk.
Onder zijn ogen zijn een hele kolonie vampiers gaan rusten in het bos.
Onder zijn ogen, had Heer Voldemort in het bos gescholen.
Ik wist bij mezelf dat ik nooit Perkamentus kon respecteren maar hij was gevaarlijk.
Ik moest me inhouden op Zweinstein, ik moest eerst banden maken.
Ik viel in slaap, denkend aan Harry Potter...

"Open je ogen" fluisterde iemand in mijn oor.
Ik stond op en zag dat het Draco was.
Hij had al zijn Zweinstein gewaad aan, met daarop een speld van Zwadderich.
Ik zei niks, maar keek hem verleidelijk aan.
Hij negeerde mijn blik en zei: "De trein vertrekt zo".
Ik vroeg hem om me alleen te laten, zodat ik me kon klaar maken.
Ik deed ook mijn gewaad aan, legde mijn hutkoffer klaar en keek voor de laatste keer in de spiegel.
"Ik moet je iets geven" zei de stem van Lestat die achter me stond.
Ik zag hem in de spiegel; hij haalde een zilveren ketting tevoorschijn.
Het was een zilveren ketting met daarna een hangertje in de vorm van een Ankh.
Een Ankh was een kruis met bovenaan een cirkel.
De Ankh was heilig voor Vampiers, het straalde onze eeuwige schoonheid uit.
Ik deed het om en de uitwerking was dat mijn puntige vampierenoren veranderden in gewone oren,
en mijn bloedrode ogen werden donkere bruine ogen.
Ik keek Lestat glimlachend aan, ondanks zijn vuile gewoontes was hij als een tweede vader voor me.
Altijd als de Meester weg was, hield hij mij gezelschap.
Hij leerde me alles wat een vampier moest weten.
Hij zei dat we moesten gaan en we liepen samen met Draco weg;
opweg naar Zweinstein.


-----------------------------------


