dracogirly




Hoofdstuk 17. Een oude bekende

De kerker waar hij binnenliep was erg donker en hij zag daarom ook niets. Zijn ogen moesten eerst aan het donker wennen en tot die tijd had hij geen idee waar hij zijn toverstok op moest richten. Ineens werd de ontwapeningsspreuk geroepen en Draco’s toverstok vloog uit zijn handen. Het volgende moment werd er weer een spreuk geroepen en touwen bonden Draco’s handen en voeten aan elkaar. Draco zat gevangen en kon geen kant meer op.

De stalker deed de deur van de kerker dicht en verlichtte toen de ruimte. Daar in de hoek van de kerker zag hij de vastgebonden Ginny liggen. De stalker begon weer met praten.
“Nou Draco, ik had wel verwacht dat je zou komen. Kon je het makkelijk herkennen? Nooit geweten dat jij zo makkelijk te overmeesteren was.”

Draco keek de stalker niet aan maar keek met een verontruste blik naar Ginny.
“Herken je me niet meer Draco?”
Dit trok de nieuwsgierigheid van Draco en hij keek de stalker aan.

“Korzel?”, zei Draco vol verbazing.
“Oh, dus je herkent me nog wel. Grappig hoe de rollen nu omgedraaid zijn hè? Al die jaren dat je mij en Kwast gebruikte om je te beschermen. Nu zie ik pas dat je ons echt nodig had, want zelf had je het nooit aangekund.”
“Jullie waren nog te stom om normaal te lopen”, zei Draco.
“Waren we dat echt? Of deden we maar alsof?”, zei Korzel.

“Wel jammer eigenlijk dat je mijn ontmoeting met Ginny weer moest verstoren. Ik had je nu eigenlijk nog niets willen aandoen. Jij stond pas later op mijn lijstje. Maar ja, ik heb nu helaas geen keus meer”, zei Korzel gemeen lachend.

Draco begon bang te worden, maar was vastbesloten om dit niet aan Korzel te laten zien. 
“Wat wil je met mij gaan doen?”, vroeg Draco op koele toon.
“Nou nou, je hoeft nu niet gelijk zo onvriendelijk te doen.”

“Wat moet je eigenlijk met Ginny?”
“Ach ja, de jongste Wemel. Ze heeft me altijd al geïnteresseerd. Al vanaf school met haar opvliegende karakter, en je moet toegeven dat ze nu best een knappe verschijning is. Maar ja, al die jaren op school zag ze me nooit staan, en ook nu wilde ze me niet kennen.”

Terwijl Korzel aan het praten was probeerde Draco de touwen om zijn handen voorzichtig los te maken. Korzel had niets in de gaten en praatte gewoon verder.

“Dus besloot ik om haar te gaan volgen en haar in de gaten te houden. Ik weet nu bijna alles van haar, en nu is het tijd voor haar om alles van mij te weten te komen”, zei Korzel gemeen lachend.
“Kun je haar niet gewoon laten gaan? Je hebt mij nu toch?”
“Maar Draco, snap je het dan niet? Jij doet er helemaal niet toe. Het gaat een keer niet om jou.”

Ineens hoorden ze iemand niezen net buiten de kerkers. 
gedoe, dat zijn vast Potter, Wemel en Griffel, dacht Draco. 

“Wat was dat?”, vroeg Korzel. “Heb je soms nog wat meer vriendjes meegenomen?”
Draco moest iets bedenken en snel.
“Ik denk dat je mij net hoorde. Hastjoe. Ik ben een beetje verkouden”, zei Draco.
“Weet je zeker dat daar geen vriendjes van je lopen?”
“Welke vriendjes zouden dat moeten zijn? Sinds de oorlog hebben alle voormalig zwadderaars een hekel aan me. En denk je nu echt dat ik nog iemand anders zou inlichten, als ik ook zelf de redder in nood kan spelen”, zei Draco.
“Tja, daar zit wat in, maar voor de zekerheid ga ik toch even kijken.”
En Korzel liep naar de deur. Hij was bijna bij de deur toen Draco riep.

“Nee, wacht!”
“Wat?” Korzel draaide zich boos om.
“Wel, sinds de dood van mijn vader spookt het hier in huis. Ik denk dat ze nu in de gang aan het spoken zijn. Je kunt de deur dus maar beter dicht houden, je wilt toch geen spoken hier hebben”, zei Draco.

“Leuk geprobeerd Draco. Maar je denkt toch niet dat ik daar in trap hè? Hoe stom denk je dat ik ben?”
Hierop moest Draco een lach onderdrukken als hij terugdacht aan vroeger.
“Nu weet ik dus zeker dat er mensen zijn die jij verwacht.”

Korzel deed de deur open en keek in het rond. Draco wist zeker dat Potter, Wemel en Griffel nu betrapt zouden zijn. Hij had zijn best gedaan om een smoes te verzinnen. Waarom bleven ze ook niet gewoon weg.

“Vreemd, er is niemand te zien”, onderbrak Korzel Draco’s gedachten.
Draco vroeg zich af hoe dit kon. Malfoy Mansion was goed beveiligd. Je kon er niet verdwijnselen en tovenaars die zomaar verdwenen kon ook niet. 

Ineens zag hij de touwen bij Ginny bewegen, terwijl zij nog steeds stil lag. Natuurlijk, Potters onzichtbaarheidsmantel. Hij zag Korzel echter Ginny’s kant oplopen en besloot dat hij iets moest doen om hem af te leiden.

“Hé, dikzak!”, riep Draco.
Dat trok in ieder geval Korzel’s attentie. Hij draaide zich om en liep boos op Draco af.
“Hoe noemde je mij?”, zei Korzel boos.
“Ik noemde je een dikzak”, zei Draco terwijl hij gewoon kalm naar Korzel bleef staren. Van binnen voelde hij zich echter helemaal niet zo zeker. Dit had dan wel Korzel’s attentie getrokken, maar wat nu? Korzel vond het vroeger al niets als hij dikzak werd genoemd en nu hij Draco zo gevangen hield was het niet echt slim om zoiets te zeggen.

“Noemde je mij een dikzak?”, zei Korzel vol ongeloof.
Draco probeerde rustig te blijven en probeerde ook zijn handen los te maken, iets wat nu bijna gelukt was.
“Ik noemde je een dikzak. Je weet wel, een vetlap, een varken, zo’n olifant.”
“Genoeg”, zei Korzel boos.

Op dat moment werd er weer geniesd en Draco kon nu onmogelijk doen alsof hij het was, aangezien Korzel hem de hele tijd aankeek. Korzel draaide zich om naar waar het geluid vandaan kwam.


-----------------------------------


