Moonlight




Hoofdstuk 2::

Ik opende mijn ogen en zag dat de Meester weg was, hij was vaak weg.
Hij was meestal geheimzinnige dingen aan het doen, waar ik niks van af wist.
Maar hij wist niet dat ik talloze keren stiekem in de archieven van Talamasca had gekeken naar zijn dossier.
Honderden mappen vol met de omvattende geschiedenis van de Meester.
"Talamasca is verleden tijd, het bestaat niet meer voor me" dacht ik bij mezelf.
Het was iets wat ik had verlaten, vele dingen kon ik mij niet meer herinneren.
"Ik moet me nu concentreren op Zweinstein".
Ik walgde van de gedachte dat ik een jaar lang op Zweinstein moest ronddwalen.
Ik besloot bij mezelf dat ik vertok naar de Giftige Appel, waar mij opnieuw een afspraak met Lucius wachte.
De meester had gisteren met hem gepraat, en afgesproken dat ik vandaag hem ontmoette bij de de Giftige Appel.
De Giftige Appel was een café in de Verdonkere Maansteeg.
Lucius vond het meer veiliger dan de Lekke Ketel, meer besloter.
De dwaas, dacht ik bij mezelf.
In de Giftige Appel vond je duistere types, types die mischien in het nadeel lagen als ze het plan hoorde.
Ik deed nog snel mijn haar los zodat mijn vampier oren verborgen waren, en mijn ogen veranderden van rood naar lichtblauw.
"Klap", ik gooide de deur achter me dicht en liep langzaam naar de Giftige Appel, die een paar winkels verderop lag.
Donkere heksen en tovenaars liepen in zwarte gewaden door de Verdonkere Maansteeg.
Sommigen herkende ik, voortvluchtige vampiers. Te bang om zich in het openbaar te tonen.
Tegenwoordig had het ministerie zogenaamde "Taltossen" op het Vampierensoort afgestuurd.
Een taltos was een eeuwenoud wezen; een mens maar dan met speciale krachten.
De Taltos had een bijzonder reukvermorgen, zoekvermorgen.
Na al die jaren was ik niet meer bang voor Taltossen, ze waren als mieren voor me.
Ik had zovelen vermoord, en hun bloed afgeleverd bij de Meester.
Nadat ik Odius & Oorlof passeerde was ik aangekomen bij de Giftige Appel.
Het was een grote lange zwarte eiken deur met een klein uithangbordje.
Ik stompte drie keer op de deur, de waard deed open.
Het was een oude man met lang grijs haar tot zijn middel, en een lange neus.
Hij wees naar een tafeltje waar Lucius Malfidus zat.
Wat is dit toch een zielige plek, dacht ik terwijl ik keek hoe een Feeks een varkenshart verscheurde.
Na de jaren was de Giftige Appel een toevlucht voor voortvluchtige magíers of ander gespuis.
"Ga zitten" zei Lucius toen ik bij de tafel stond.
Ik nam plaats aan een zwarte stoel tegenover hem.
Dit keer had hij zijn zoon Draco niet meegenomen...
"Ik heb je ingeschreven voor het nieuwe schooljaar" zei Lucius en hij gaf me een envelop.
Ik keek er vluchtig naar maar opende hem niet, het was een aanmeldings brief.
"Dank je" zei ik terwijl ik het niet meende.
"Uiteraard heb ik ook al je schoolspullen gekocht, die worden zo naar de schuilplaats gebracht" vervolgde hij.
"Hoe zit mijn taak precies in?" vroeg ik geintresseerd aan Lucius.
Lucius nipte even aan zijn Oude Klares Jonge Borrel en wende zich daarna weer naar mij.
"Je probeert Potter zoveel mogelijk te bespioneren, denk aan je werk op Talamasca" zei hij sirieus.
"Daar zat ik nou net op te wachten" dacht ik.
"Ik geef je binnenkort meer instructies" zei Lucius en hij greep naar zijn flesgroene mantel en verliet de Giftige Appel.
Ik besloot om nog eventjes te blijven en bestelde bij de Waard een boterbiertje.
Die Lucius weet niet waar hij het over heeft, hij weet niet hoe machtig ik ben.


-----------------------------------


